وقتی نوشته‌های خودم را می‌خواندم، پیش خودم فکر می‌کردم صدای توی سرم، چیزهای بیشتری برای گفتن داشت؛ چیزهایی بسیار بیشتر از آن‌چه در قالب کلمات درآمده بود.

خوشگل بلای مامان کوچکککیکطممطمطمط😭😭😭

ناز💋

بخورم جفتتونو خوشگلای من

فدات شم

پروانه‌ی غمگین من
هیچ وقت نبود تقصیر من
هیچ وقت نخواستم ببینم اشکتو
هیچ وقت نشد بگیرم دستتو

فدای انگشتات:)))