فایل مبحث اخلاق کاربردی - حرفه ای که در کارگاه هم اندیشی اساتید محترم دانشگاه های ایلام و پیام نور اصفهان ارائه شد، بنا به تقاضای جمعی از اساتید معظم تقدیم می شود.👇🏻👇🏻

📚در آستانه ماه محرم منتشر شد.📚
💢مباحثی درباره:
عزت حکیمانه و عزت سفیهانه
تقدم اخلاق بر جهاد
امام (ع) قربانی استبداد دینی
امام (ع) و امکان مذاکره با دشمن
و...
@mohammadsorooshmahallati

✅✅✅ مجموعه پنج جلدی دانشنامه اخلاق کاربردی منتشر شد. کار انتشاراین مجموعه که نخستین جلد آن در ابتدای امسال توسط انتشارات مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی در قم منتشر شد در شهریورماه 1396 به پایان رسید. این مجموعه به همت دکتر احمدحسین شریفی تدوین یافته وعناوین کلی مندرج در هر جلد به شرح زیر است:

✅ جلد اول: مباحث نظری اخلاق کاربردی مانند جایگاه اخلاق کاربردی در هندسه دانش‌های اخلاقی، نقش فرااخلاق در اخلاق کاربردی، نقش اخلاق کاربردی در توجه به فلسفه اخلاق، راه‌های حل تزاحمات اخلاقی بر اساس اندیشه‌های اسلامی، نقش قاعده زرین در تصمیم‌گیری‌های اخلاقی و نقش عرف در اخلاق؛

✅ جلد دوم به مبحث اخلاق زیستی اختصاص یافته و این عناوین را دربرد دارد: چیستی اخلاق زیستی، معیار انسانیت و نقش آن در اخلاق زیستی، اخلاق ژنتیک، شبیه‌سازی انسانی، سقط جنین از نظر اخلاق اسلامی، برخورد کالاگونه با انسان، برداشت عرفی از نظر اخلاقی و بررسی اخلاقی حکم اعدام؛

✅ جلد سوم این اثر پیرامون اخلاق صداقت و گردشگری است و عناوینی چون: اخلاق محیط زیست، گردشگری، زیارت و اخلاق برخورد با حیوانات را دربرگرفته است؛

✅ جلد چهارم به حوزه اخلاق حاکمیت و سازمان اختصاص یافته و عناوینی چون اخلاق سیستمی، ساختاری، مدیریت، سیاست، اخلاق انتخابات، لیبرال، اخلاق اسلامی و.. را درخود گنجانده است؛

✅ جلد پنجم مربوط به اخلاق علم و نقد آن است که اخلاق رسانه، اخلاق روزنامه‌نگاری، نقد، مناظره و نظریه‌پردازی را پوشش داده است.

کتاب "بازگشت به اصالت" اثر ارزشمند استاد، دکتر سید بابک علوی، دانشیار دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف منتشر شد. نویسنده ارجمند این کتاب سالیانی است که در موضوع اصالت و رهبری سازمانی اصیل تلاش علمی داشته و اینک این نخستین محصول آن تلاش در قالب کتاب است. این کتاب توسط انتشارات لوح فکر نشر یافته و بزودی در اختیار علاقمندان به مباحث اخلاق و رفتار مدیریت و سازمان قرار می گیرد.
ضمن تبریک به استاد علوی و شاگردان ایشان لوگوی روی جلد و فایل فهرست کتاب را خدمت همراهان عزیز کانال تقدیم می کنم:👇👇

با برخی از همکاران در پژوهشکده اخلاق و معنویت درحال تهیه مقاله‌ای علمی در نقد اخلاقی باور به "طب #اسلامی" هستیم. واقعیت تلخ اینکه بانیان و طرفداران این باور چنان جوی فرهنگی ایجاد کرده اند که نگارش چنین مقاله‌ای شجاعت علمی می طلبد و خالی از هزینه نیست!
عجالتا برای اینکه پیشاپیش از سوی جوسازان متهم به روشنفکری نشویم، بیانی از استاد فاطمی نیا در نفی طب اسلامی به پست می گذاریم. 👇👇

نظر آیت الله فاطمی نیا
در مورد طب اسلامی و طب سنتی
روایات وسخنان مربوطه
@AAAAD1360

👆👆گزارشی پیرامون کمیت و کیفیت مراکز مطالعاتی خاورمیانه.نام ایران و اسرائیل با 59 و 58 مرکز در کنار هم است اما جای ایران در ده مرکز برتر خالیست. توضیح بیشتر پست بعدی

✏️✏️ مراکز مطالعاتی ایرانی عقب مانده اند!! گزارشی تفصیلی از مراکز مطالعاتی در جهان منتشر شده است. در این گزارش بر اساس ارزش گذاری محصولات و نیز ارزیابی هیئت علمی و کادر شاغل، این موسسات ارزیابی و طبقه بندی شده اند. در ایران59 مرکز و در اسرائیل 58 مرکز وجود دارد. در بخش تقسیم بندی مراکز خاورمیانه ده موسسه برتر نیز معرفی شده است. اولین مرکز که به لحاظ کمی و کیفی مقام اول را به خود اختصاص داده است مرکز بررسی های استراتژیک کشور اردن است. مقام دوم به مرکز الاهرام مصر اختصاص دارد که در سالهای دور همیشه محل تجمع اساتید چپ گرا و نیز پان عربیست مصر بوده است. مقام سوم متعلق به مرکز پژوهش های امنیت ملی اسراییل است. در این لیست به جز این مرکز اسراییلی مرکز بگین - سادات نیز در مقام هشتم وجود دارد. به عبارت دیگر در لیست ده مرکز برتر فعال در خاورمیانه نام دو مرکز اسرائیلی وجود دارد. این در حالی است که هیچ مرکز ایرانی نتوانسته است در این لیست حتی مقام های بعد از بیستم را کسب نماید. این نشان می دهد که علیرغم هزینه های بسیاری که در این بخش در حال اتلاف است ما نتوانسته ایم تولید علمی قابل قبولی را ارائه کنیم. تاسف بار تر آنکه در این لیست ده نفره نام دو مرکز قطری در مقام های پنجم و ششم وجود دارد. دو مرکز با نام های مرکز الجزیره للدراسات و نیز مرکز بروکنجز الدوحه توانسته اند خود را در فضای علوم انسانی و به ویژه مطالعات راهبردی مطرح کرده و برای خود جایگاهی مناسب دست و پا کنند. همسایه غربی ما یعنی ترکیه دارای سه مرکز در مقام های هفتم تا دهم در این لیست می باشد. شاخصه تولید دانش در هر کشوری نشان از توسعه یافتگی و یا قرار گرفتن بر روی ریل توسعه است. زمانی که در یک کشور دانش در حوزه علوم انسانی تولید نمی شود به ویژه کشوری مانند ایران و از سوی دیگر در بخش های نظامی برخی توفیقات به دست می اید این عدم توازان را نشان می دهد. دقیقا به مثابه کودکی که در مسیر رشد خود فقط دستان و یا بخشی از صورت ان در حال رشد است و بقیه اعضا ان رشد نمی کنند. این عدم توازن در بلند مدت قطعا به کشور اسیب خواهد زد. هدف کانال مطالعات جهان عرب از انتشار این دست اطلاعات از وضعیت جهان عرب و خاورمیانه صرفا هشدار به برنامه ریزان و متصدیان امور است که نسبت به این مهم در کشور توجه داشته باشند تا در ده سال اینده یک مرتبه با یک عقب ماندگی زیاد با دیگر کشورهای جهان عرب مواجه نشویم. جهان عرب در حوزه علوم انسانی در حال تولید ادبیات و دانش است و به بخش ترجمه نیز اهمیت خاصی می دهد. به روشنی هویداست که کاملا این روند حساب شده و با برنامه در حال طی شدن است. در واقع در حوزه علوم بین رشته ای و نیز مطالعات قرانی و دینی در حال شکل دادن به قطب های علمی هستند که بتوانند مرجعیت دانش و ادبیات را در بخش علوم انسانی در اختیار داشته باشند. به راستی چرا از بین قریب به 60 مرکز ایرانی هیچ کدام جایگاه در خوری در خاورمیانه ندارند؟ کدام علل ساختاری و روشی سبب شده است نتوانیم مرجعیت در دانش را از آن خود کنیم؟ چرا در این حوزه هیچ کالای درخوری نداریم؟ دانش منبع قدرت است و بدون دانش نمی توان هیچ مرزی را فتح کرد حتی اگر برترین سلاح های جهان را در اختیار داشته باشیم.
منبع: محمد جواد خلیلی کانال مطالعات جهان عرب

با سپاس فراوان از همراه گرامی، جناب آقای دکتر محمد سوری بابت ارسال این پست ارزشمند.

✅✅ منبر سخنرانی به زبان انگلیسی

به اطلاع همراهان عزیز علاقمند به زبان انگلیسی می رساند که جناب آقای دکتر سگالشفر در مجلس سوگواری حسینی به زبان انگلیسی منبر سخنرانی دارند. این سخنرانی تا پایان دهه عاشورا، هر شب راس ساعت ۱۹ آغاز و حدود ساعت ۲۰ به پایان می‌رسد.
دکتر سگالشفر روحانی شیعه بریتانیایی ایرانی الاصل، متولد منچستر است. در دو شب گذشته موضوع سخنرانی ایشان شفاعت از دیدگاه عارفان شیعی بود.

آدرس مجلس:
قم، خیابان دور شهر، کوچه شماره ۵، دارالزهرا سلام الله علیها

🔳اتفاقی به وسعت کل دنیا🌏
📢کریس هیوئر، اسلام شناس مسیحی انگلیسی از امام حسین (ع) و حادثه ی کربلا می گوید...

با سپاس فراوان از همراه گرامی، سرکار خانم فاطمه عسکری بابت ارسال این پست عالی.
👇👇

سخنی دیگر از پروفسور هیوئر
این بار او از نقش و تأثیر امام زمان (ع) در جهان در عصر غیبت سخن می گوید.

☘️☘️ابهام آینده و اخلاقی زیستن

🔹در دهۀ ۱۹۶۰ تعدادی از روان‌شناسان اجتماعی فرانسوی با همكاری یك مؤسسۀ تحقیقاتی بزرگ، در اروپا یك مركز شبانه روزی تأسیس كردند. در این مركز، نوجوانان ۱۲تا ۱۹سال آموزش می‌دیدند و زندگی می‌كردند. مدّت یك سال همه چیز به صورت عادی جریان داشت و آزمایش‌های مختلف كمی و كیفی بر روی آنان انجام گرفت. در طول این یك سال، هر نوجوان سه وعدۀ غذایی روزانه با احتساب میان وعده‌ها، ۸۰۰گرم غذا می‌خورد. پس از یك سال به تدریج و آگاهانه شایعه كردند به علت وضعیت اقتصادی نابسامان شبانه‌روزی، ممكن است غذا به لحاظ كمی و كیفی جیره‌بندی شود. شش ماه بعد از این شایعه، میزان غذای مصرفی روزانه هر فرد از ۸۰۰گرم به ۱۲۰۰گرم افزایش یافت. هنگامی كه عملاً جیره‌بندی را آغاز كردند، مصرف غذا از ۱۲۰۰گرم به 1500گرم رسید و حتی در اواخر این دورۀ چهارساله، نوجوانانی بودند كه در شبانه روز بیش از ۵كیلوگرم غذا می‌خوردند. دلیل افزایش مصرف این بود كه نوجوانان آیندۀ خود را مبهم می‌دیدند.

🔹هنگامی كه مركز شبانه‌روزی در وضع عادی قرار داشت، افراد غذای خود را به یكدیگر تعارف می‌كردند و نسبت به یكدیگر رابطه‌ای مبتنی بر نیكوكاری، شفقت و نوعی از خودگذشتگی داشتند. امّا هنگامی كه شایعۀ كمبود غذا مطرح شد، تعارفات، رعایت ادب و رفتارهای مهربانانه، نسبت به یكدیگر كمتر شد. در واقع به دلیل مبهم بودن آینده، اخلاقی زیستن بر پایۀ عدالت، احسان، رعایت ادب و.. به مرور زمان كمرنگ گشت.

🔹آتیۀ مبهم افراد از نظر مالی، شغلی و.. آستانۀ اخلاقی را كاهش می‌دهد. به طور مثال، در جامعه‌ای كه همۀ افراد با هر تخصصی می‌توانند شغلی داشته باشند، كارشكنی، حسادت، تهمت، سخن‌چینی، چاپلوسی و.. كمتر است. به طور كلی در جامعه‌ای كه نیازهای اساسی انسان‌ها در آن تأمین می‌شود، افراد بر پایۀ موازین اخلاقی زندگی می‌كنند.

🍎مصطفی ملکیان،سخنرانی «اخلاق و آسیب‌های اجتماعی» بهمن ماه ۱۳۸۷

@mostafamalekian

انحراف در تحریف‌ستیزی

گفت‌وگوی علمی دربارۀ عاشورا در ایام عزاداری، برای من چندان خوشایند نیست؛ به‌ویژه اگر همراه انتقاد از روش‌ها و منش‌ها باشد. اما فرصت‌ها را هم باید غنیمت شمرد.
دربارۀ عاشورا آنچه ذهن بسیاری از محققان و نواندیشان را به خود مشغول کرده است، شیوه‌های عزاداری و مسئلۀ تحریفات است. از محدث نوری تا امروز، شاید بیش از بیست کتاب و ده‌ها و بل صدها مقالۀ مایه‌دار و علمی نوشته‌اند که موضوعشان تحریفات و انحرافات در فرهنگ عزاداری است. کارنامۀ تحریف‌شناسی و تحریف‌زدایی، بسیار پربرگ‌وبار است؛ اما تا امروز نتوانسته است در برابر سیل آسیب‌ها و کژفهمی‌ها بایستد و یا دست‌کم از شتاب و گسترۀ آن بکاهد. هنوز سرقفلی عاشورا به نام مداحان است و آنان گردن این مثنوی را بسته‌اند/ می‌کشند آنجا که خود دانسته‌اند.
مشکل نه در سود و سودای مداحان است و نه در کم‌کاری عالمان. مشکل اصلی، آن است که «مشکل اصلی» گم شده است. تحریف‌ستیزان، همۀ وقت و نیروی خود را صرف آن کرده‌اند که مثلا دروغ‌های فاضل دربندی را در کتاب اسرار الشهاده یا خطاهای ملاحسین کاشفی را در روضة الشهداء یا گزافه‌گویی‌های برخی مداحان را نشان دهند و تاریخی پاکیزه‌تر و مستند از نهضت کربلا به گوش‌ها برسانند. غافل از آن‌که مشکل در این دروغ‌ها و خطاها و گزافه‌ها نیست؛ مشکل در جایی است که این دروغ‌ها و خطاها از آنجا سرازیر می‌شوند. از قضا برخی از همین تحریف‌ستیزان محترم، آب به جوی همان انحراف اصلی می‌ریزند.
آنچه ما به آن مبتلا شده‌ایم، تنها تحریف در چند واقعه یا چند خبر یا مسائلی همچون قمه‌زنی و مناسک‌‌سازی و مصیبت‌تراشی نیست؛ مشکل اصلی در شاکله و قالبی است که عاشورای موجود در رهگذر تاریخ پذیرفته و به دست بخش‌های سیاست‌اندیش جامعه، مذهبی جدا و دینی مستقل از اسلام و حتی تشیع اثتی‌عشری شده است. عاشورای موجود، بخشی از دین و مذهب نیست که در پناه آن از بلای تحریف مصون بماند؛ چنان‌که نماز و روزه در پناه دین از تحریف و خرافه مصون مانده‌اند؛ بلکه ما از عاشورا دینی مستقل و خودبنیاد ساخته‌ایم. عاشورای شیعه(نه عاشورای سال 61 هجری)، در چرخۀ نیازهای رنگارنگ جامعه و در ادوار مختلف تاریخی، اکنون شکل و شمایلی به خود گرفته است که ارتباط دادن آن به دین و مذهب، جز از طریق پاره‌ای روایات در برخی کتاب‌ها ممکن نیست. دربارۀ سند و دلالت این روایات سخنی نمی‌گویم تا در دام تحریف‌ستیزی انحرافی نیفتم؛ اما می‌گویم: عاشورای برساختۀ ما گفتمانی جدا از مجموعۀ دین شده است و در فضای «عاشورا برای عاشورا» سیر می‌کند و تا چنین است، تحریف‌ستیزی، آب در هاون کوبیدن است؛ بلکه دادن نشانی غلط به جامعۀ دینی است.
تحریف بزرگ، این است؛ نه گزافه‌هایی که دربارۀ شمار کشتگان دشمن یا عروسی قاسم بن حسن(ع) در کربلا یا حضور جنیان در روز عاشورا گفته‌اند و از مردم اشك گرفته‌اند. اگر تحریف‌ستیزان راه به جایی نمی‌برند و هر دم آید غمی از نو به مبارکبادشان، از آن رو است که بت بزرگ را نشکسته‌اند. بت بزرگ، جداسری جزء(عاشورای موجود) از كل(مذهب مادر) است. اگر ما عاشورا را از دین بیرون نیاورده‌ایم و به آن استقلال نداده‌ایم، چرا در طبقات مذهبی، محرم عملاً مهم‌تر از رمضان است و عاشورا مهم‌تر از بعثت و هجرت، و زیارت محبوب‌تر از حج، و آن مایه از احساسات و هیجان‌ها و عواطفی که روضه‌ها برمی‌انگیزند، نیایش‌ها برنمی‌انگیزند؟ اگر عاشورا را از دین جدا نکرده‌ایم، چرا این همه به عزاداران سفارش می‌کنند که ظهر عاشورا نماز را فراموش نکنید؟
اگر امروز منبرهای عزا بیشتر از منبرهای اخلاق است، و مجالس عزاداری بیشتر از محافل معنوی، و جست‌وجو در گذشته بیشتر از گفت‌وگو دربارۀ آینده، از آن رو است که عاشورای ما دینی است خودبنیاد که در آن، دینداری در حاشیۀ عزاداری است. امام حسین(ع) از مکه به سوی کوفه رفت که همچون عموی بزرگوارش جعفر بن ابی‌طالب كه به حبشه هجرت كرد، در آزادی و امنیت زندگی کند و آزادی و امنیت را برای بخشی از مسلمانان فراهم آورد؛ نه ‌آن‌که مذهبی نو بنیان بگذارد که در آن، روضه مهم‌تر از مناجات باشد و عزاداری ارجمندتر از دینداری و محرم شورانگیزتر از رمضان و جنگ ممدوح‌تر از صلح و اصحاب او بلندآوازه‌تر از پیامبران. آن گریه و آن عزاداری و آن سیاه‌پوشی و آن سینه‌زنی که پشتوانۀ آزادی و آزادگی نباشد و خرد حسینی را جایگزین خوی یزیدی نکند، حاصلی جز زخم و زحمت ندارد. ما برای رسیدن محرم و عاشورا لحظه‌شماری می‌‌کنیم؛ اما امام حسین(ع) به استقبال عاشورا نرفت؛ جنگ را بر او تحمیل کردند؛ جنگی که شیعه می‌توانست از آن سرمایه‌ای برای صلح ممکن و پایدار بسازد و اعتباری برای عقلانیت؛ نه مذهبی نو که همچون مذاهب دیگر، عقایدی دارد و مناسکی و احکامی و آخرتی که سنگ ترازوی آن برای سنجش اعمال، اشک است.

رضا بابایی

👆👆قدیمی ترین نوحه فارسی که گویا اواخر دوره قاجاریه ضبط شده است.
نوحه خوان از پیرغلامان گمنام حضرت ابا عبدالله (ع) است.
شعر از ناصرالدین شاه است!
مضامین شعر بسیار عالی است: اوج خلوص سالار شهیدان به درگاه دوست را در عین عطوفت و مهربانی او نسبت به خاندان خویش به تصویر کشیده است‌