تلاش قوه قضاییه برای مصادره اموال سیدجواد سیدی، زندانی سیاسی پیشین

قوه قضاییه جمهوری اسلامی با ارسال پرونده مصادره اموال سیدجواد سیدی، زندانی سیاسی پیشین، به اجرای احکام به شدت در تلاش است تا خانه پدری وی، که سهم‌الارث او نیز بخشی از آن است را مصادره کند.

شعبه ششم دادگاه انقلاب تهران پیش‌تر با استناد به اصل ۴۹ قانون اساسی، حکم به مصادره سهم‌الارث پدری این شهروند صادر کرده بود. این پرونده به درخواست ستاد اجرایی فرمان امام و با استناد به محکومیت پدر وی، حسین سیدی، از زندانیان سیاسی اعدام‌شده دهه ۱۳۶۰، تشکیل شده است.

دادگاه در عین حال درخواست مصادره اموال دو نفر دیگر از وراث را رد کرده و اعلام کرده است که دلیلی بر ارتباط آنان با موضوع پرونده وجود ندارد. سیدجواد سیدی نیز پیش‌تر به دلیل پرونده‌ای مرتبط با اعتراضات سال ۱۴۰۱ به حبس محکوم شده و سال گذشته به صورت مشروط از زندان آزاد شده بود.

ارجاع این پرونده به اجرای احکام، نگرانی‌ها درباره گسترش استفاده از اصل ۴۹ قانون اساسی برای مصادره اموال اشخاص را افزایش داده است؛ به‌ویژه در پرونده‌هایی که مبنای آن به وقایع و احکام مربوط به دهه‌های گذشته بازمی‌گردد.

دادبان تاکید می‌کند، اصل ۴۹ قانون اساسی ناظر بر اموالی است که از طریق راه‌های نامشروع تحصیل شده باشد و صرف نسبت خانوادگی یا محکومیت یکی از بستگان، به‌تنهایی نمی‌تواند مبنای قانونی برای سلب مالکیت سایر وراث قرار گیرد. همچنین حق مالکیت از حقوق بنیادین اشخاص است و هرگونه محدودیت یا مصادره اموال باید مستند به دلایل روشن، رسیدگی منصفانه و اثبات مسئولیت شخصی مالک باشد، نه صرف انتساب خانوادگی.

#سید_جواد_سیدی

🤴 ویدیویی از خاکسپاری رضاشاه بزرگ در تهران؛

زمانی که جمعیت تهران فقط ۹۰۰ هزار نفر بود و بیش از ۲۰۰ هزار نفر در این مراسم شرکت کردن.

‌

این عکس از تفاوت تابوت محمدرضا شاه بزرگ و موش‌علی خایه‌منی وایرال شده:

تابوت شاه کاملا ایرانی و تابوت خامنه‌ای شکل و ظاهر عربی داره!

‌

اجرای سنت محمد توسط جمهوری اسلامی

محمد مخالفان خود را اینچنین حذف می کرد.
عصما بنت مروان شاعری که مخالف محمد شعر گفته بود
مردی شبانه مخفیانه وارد منزل وی شد و در حالیکه داشت به نوزاد خود شیر میداد، شمشیر را در سینه وی فرو کرد.
شمشیر از بغل گوش نوزاد رد شد و از پشت مادر درآمد.

اینگونه اسلام را اول به اعراب و سپس به ایرانیان فرو کردند.

توله های خمینی هم تو مراسم امروز شرکت کردن ولی همچنان هیچ خبری از هیچکدوم از فرزندای خامنه ای نیست.

هم‌زمان با تشییع لاشه علی خامنه‌ای، گیلا گملیئل، وزیر اسرائیل، این پست را با تگ کردن رضا شاه دوم منتشر کرد.

سخنان تند و جنجالی کامران غضنفری نماینده تهران در مجلس و عضو جبهه پایداری بر علیه مقامات عالی رتبه کشور :

یک کودتا علیه رهبری حضرت مجتبی خامنه ای در جریان هست و رهبران این کودتا ، پزشکیان و قالیباف و اعضای شورای امنیت ملی هستند!!
آنها با پولپاشی در بین مداحان معروف ، می خواهند تجمعات شبانه مردمی را جمع و منحل کنند.

رضا نریمانی مداح حکومتی:

جنوب لبنان سقوط کرده
کار حزب الله تمومه

فرماندهان ارشد نیروهای مسلح ج.ا بر سر جنازه خامنه‌ای حاضر شدند

مجتبی خامنه‌ای در مراسم چال کنون خامنه‌ای شرکت نخواهد کرد

سیرک عرزشی ها در شهرداری رشت

درود فرمانده
این پیام برای خرزشی ها و احمق هاست
شمایی که فکر میکنید برای چال کردن موشعلی کارناوال راه انداختین
اینو بدونید که تمامی کارمندان دولت مجبورن برن
بعلاوه اینکه بودجه این کارناوال از کارمندان دولت کسر شده
تمامی دهیاری ها موظفند از بودجه دهیاری که حق مسلم مردم بیچاره ایران هست بزنن و به حساب مفتخواران عراقی و افغانی و پاکستانی بریزن تا این چند روز توی مملکت راحت و مفت بخورن
حکومت حتی برای موش‌علی ارزش قائل نیست که بخشی از پولهای دزدیده شده و به حلق تروریست های حشدالشعبی و حزب‌له فرستاده رو خرجش کنه
در عوض از بودجه عمومی و عمرانی مملکت میدزده
همون بودجه ای که اگه حروم نمیشد راه های مواصلاتی کشور رو از این فضاحت و ترکیدگی در میاورد
حداقل خود شما ارزشی های احمق آخر هفته که میرید دهاتتون توی چاله چوله های آسفالت های نابود اسیر نمیشدید
خلاصه اینکه امیدوارم سر عقل بیاین و از خریت چاپلوسی یک‌مشت عراقی و لبنانی دست بکشید
تا بعدش جای تروریست پروری حزب‌له ایران رو آباد کنیم
شمایی که باعث نابودی ایران هستین

این ویدیو رو امروز صبح در بازار بزرگ تهران گرفتم.
مغازه دار ها از این که مجبورشون میکنن مغازه ها رو ببندن حسابی شاکی و عصبانین. همین جوری هم کاسبی ندارن. همه باید دقیقا تو همین روزای عزاداری بیان بیرون ازشون خرید کنن و ازشون حمایت کنن

مگر رهبر شهید حامی مستضعفین و اقشار فرودست و اقشار کم در آمد نبود
پس این همه اقلام  برای چیه ؟
وقتی گفته می‌شود ۴۰ میلیون ایرانی زیر خط فقر زندگی می‌کنند ؛ دیگر این فقط یک عدد نیست. شرحِ یک زخمِ عمیق است که بر پیکر جامعه نشسته و هر روز هم دارد در اشکال مختلف تازه‌تر می‌شود. عددی که اگر چه در گزارش‌ها و آمارها سرد و بی‌ روح به نظر می‌رسد ؛ اما در خیابان ؛ در بازار ؛ در سفره‌های خالی و در نگاه‌های خسته‌ی مردم به شکلِ یک واقعیتِ تلخ و بی‌ پرده خود را نشان می‌دهد. فقر دیگر پدیده‌ای حاشیه‌ای نیست که به متنِ زندگی میلیون‌ها نفر در ایران تبدیل شده است. ؛ چرا کرامت این قشر را به سخره  می‌گیرند  ؛ این حرکت  آینه‌ای‌ هستند از یک بحران عمیق‌تر. مردمی که ساعت‌ها در گرما و سرما ازدحام می‌ایستند ؛  در صفِ معیشتی ایستاده‌اند که سال‌هاست شکسته و فرو‌ ریخته است. این صحنه‌ها را نمی‌شود فقط با شورِ مناسبت‌های مذهبی توضیح داد. وقتی جمعی از مردم برای معیشت  ازدحامی ایجاد می‌کنند ؛ باید پرسید چه بر سر اقتصاد و معیشت و سفره ی مردم آمده که غذا به‌ ویژه گوشت به کالایی دور از دسترس برای بخش بزرگی از جامعه تبدیل شده است.

آن جمله‌ی دردناک که از زبان برخی مردم شنیده می‌شود که می گویند : در همین جاهاست که ما گوشت می‌خوریم وگرنه خودمان از تهیه‌اش عاجزیم دیگر یک اعتراف ساده نیست. سندی ست علیه ساختاری که مردم را به جایی رسانده که برای سیر کردن شکم خود  این‌ جا مسئله فقط فقرِ مادی نیست ؛ فقرِ کرامت هم هست. جامعه‌ای که در آن خانواده‌ها برای تأمین ابتدایی‌ ترین نیازها ناتوان شوند ؛ جامعه‌ای را می سازند که در آن فاصله‌ی میان زیستِ شرافتمندانه و بقا هر روز کوتاه‌تر می‌شود. فقر اگر مهار نشود ؛ فقط شکم را خالی نمی‌کند عزت نفس را هم می‌فرساید،  ؛ اما وقتی به جای اصلاحِ ساختارِ اقتصاد و حمایت از طبقات فرودست ؛ مردم را به صفِ غذا می‌فرستند ؛ آن‌ گاه دیگر مسئله صرفاً نیکوکاری نیست که علامتِ یک شکست جمعی ست. شکست در تأمین عدالت ؛ شکست در حفاظت از معیشت و شکست در صیانت از حداقل‌های زندگی انسانی. امروز باید از خود پرسید چگونه به نقطه‌ای رسیده‌ایم
چگونه سفره‌ی مردم این‌ قدر کوچک شد که گوشت ؛ میوه ؛ لبنیات و حتی نانِ با کیفیت برای بسیاری به آرزو بدل شده است. و چرا هر بار که این صف‌ها شکل می‌گیرد به جای درمانِ ریشه‌ای فقر ؛ فقط به توجیه ؛ انکار یا عادی‌ سازی آن بسنده می‌شود. فقر را نباید با تصاویر احساسی پنهان کرد و نباید با نذری و مناسک صورت‌ مسئله را پاک کرد. مردم نیازمند ترحم نیستند ؛ نیازمند دستمزدِ عادلانه ؛ تورمِ مهار شده ؛ امنیتِ شغلی ؛ مسکنِ قابل‌ دسترس و سیاست‌ گذاریِ مسئولانه‌اند.‌ قتصاد از زندگی مردم عقب مانده و عدالت از سفره‌ها دور شده است. اگر امروز برای خرید گوشت یا اقلام  دیگر جلو فروشگاه ها  می‌روی  وقتی قیمت ها را از ویترین فروشگاه ها  می بینی بخاطر نداشتن پول کاری ازت ساخته نیست  .
این فقط یک واقعیت اقتصادی نیست یک هشدار اخلاقی و اجتماعی ست. هشداری که می‌گوید جامعه‌ای که فقر را عادی کند دیر یا زود با فرسایشِ همبستگی ؛ خشمِ پنهان و فرو پاشیِ امید روبه‌رو خواهد شد.
وقتی گرانی بر زندگی چنگ می‌اندازد، تنها عددها بالا نمی‌روند؛ آرزوها هم خرد می‌شوند.
برای مادری که پول خرید شیر را ندارد، برای پدری که دستمزدش را تا آخر ماه با نفس‌های شماره می‌شمارد، تورم یعنی زخمی که هر روز عمیق‌تر می‌شود.
اینجا دیگر بحث "قدرت خرید" نیست، بحث "قدرت زندگی کردن" است.

ثروتمندان در برج‌های شیشه‌ای خود، بالا رفتن قیمت‌ها را نه تهدید، که فرصت می‌بینند. سبدهای سرمایه‌گذاری‌شان رنگین‌تر می‌شود، درحالی که سبد خرید فقرا تهی‌تر. این فقط یک نابرابری اقتصادی نیست؛ یک زخم عمیق اجتماعی است.
جامعه‌ای که در آن، ثروت به سمت قله‌ها سرازیر می‌شود، در پایین کوه، مردمش در تاریکی محرومیت دست و پا می‌زنند.

تورم، فقرا را به حاشیه‌ای تلخ‌تر می‌راند. آنها نه از کالاهای لوکس، که از نان، دارو، و گرمای خانه می‌زنند.
جوانانی که رویای تحصیل را در کام‌شان تلخ می‌بینند، چون پولشان تنها به زحمت به خوراک روزانه می‌رسد.
این‌ها تصویرهای انتزاعی نیستند؛ واقعیت‌های روزمره‌ای هستند که در سکوت، بافت اجتماعی را می‌پوسانند.

در چنین مراسمات  کرامت را می‌دزدد، امید را می‌خشکاند و شکاف طبقاتی را به دره‌ای غیرقابل عبور تبدیل می‌کند. جامعۀ سالم، جامعۀ متوازن است، جایی که فاصله‌ها آنقدر عمیق نباشد که همدلی در آن غرق شود.

ما نیاز به نگاهی داریم که درد این شکاف را عمیق‌تر بفهمد. نیاز به سیاست‌هایی داریم که نه فقط رقم تورم، که رنج ناشی از آن را التیام بخشند
.جناب بنیانگذار قدس‌سره قرار بود با اوقاف فقرا را غنی کند؛ اما الان دارد از حلقوم فقرا بر می‌دارد  خرج های این چنینی می‌کنند.!!

نگاه چه جنس‌های میفرستن فلسطین و لبنان واسه تروریستها، ولی خودمون در آرزو خوردنش هستیم