اهل نوشتن

‏ولنتاین؛ خود فراموشی و دلبستگی به غرب

نویسنده: ادهم شرقاوی
مترجم: مصطفی توکلی

ساکنین این کره خاکی(آزادی خواهان، دمکراسی خواهان و سازمان‌های حقوق بشری) صبح روز ۱۴ فوریه را مرخصی اضطراری اعلام کردند تا روز عشق را جشن بگیرند؛ اما پس از جشن عشق، دوباره به همان روال سابق خود بازمی‌گردند: آنگه شهری را اینجا نابود می‌کنند، محله‌ای دیگری را آنجا با خاک یکسان می‌کنند، در گوشهٔ مدرسه‌ تخریب می‌شود، در مکانی قبرستانی آباد می‌شود؛ اما (با وجود برگزاری جشن روزی عشق) گویا آب از آب تکان نخورده است.

درباره روز عشق بگویم؛؟ دراین باره، دو روایت تاریخی وجود دارد که از لحاظ زمان و مکان توافق دارند؛ اما از لحاظ رویداد با هم متفاوت‌اند.

مکان این رخ‌داد روم و زمان هم سال ۲۰۷ میلادی بود. طبق روایت اول: کشیش والنتینو یا فالتنیو عاشق دختر امپراتور کلودیوس شد و با او زنا کرد، چون قانون کلیسایی‌اش این نوع ازدواج را ممنوع کرده بود.

کلودیوس هم او را به خاطر حفظ آبروی خود اعدام کرد، و قهرمان این داستان کلودیوس است نه وفالنتینو، مردم امروز را باید به جای جشن روز عشق، جشن روز شرافت می‌گرفتند.

روایت دوم می‌گوید: امپراتوری روم در زمان کلودیوس هنوز بت‌پرست بوده و مسیحیت دین اقلیت‌ها و تحت فشارها بود، همانند که دین اسلام در آغاز بعثت در مکه مکرمه که تحت فشارهای سختی قرار داشت و در اقلیت بود.

اینجا بود که کلودیوس ازدواج سربازان را ممنوع اعلام کرده بود، اما کشیش وفالنتینو به صورت مخفیانه برای سربازان عقد می‌خواند، وقتی کلادیوس خبر شد او را به قتل رساند.

بر اساس این روایت، وفالنتینو واقعاً قهرمان این داستان است و مردم حق دارند او را بزرگ بدارند؛ اما (مسلمانان امروزی، کسانی که متکی به فرهنگ‌های پوچ و مزخرف شرق و غرب هستند) همه چیز را، از سوزن گرفته تا موشک، وارد می‌کنیم؛ اما چرا باید عشق و عاشقی را هم وارد کنند؟!

ضرب‌المثل عامیانه‌ای است که می‌گویند: عنز الشّعيب والتيس الغريب؛ بز شعیب فقط بز نرِ غریبه را دوست دارد!»
و این مثال برای کسانی است که از قوم (دین و فرهنگ) خود روی بگردانده و شیفته فرهنگ بیگانگان شده‌اند. دقیقاً وضعیت ما با روز عشق، مثل بز شعیب با بز نر غریبه‌ها گشته است.

آیا تاریخ پر افتخار اسلامی ما خالی از عاشقانی است که ما باید آنها را وارد کره و به آنها مباهت ورزییم؟!

چه می‌شود از قیس بن الملوح گفت؟ که در روز عرفه با خدای خود چنین مناجات می‌کند:
یا رحمان از تمام گناهان به سوی تو توبه کردم
اما از عشق لیلا هرگز توبه نمی‌کنم.

چه می‌شود از ابن برد گفت؛ که به معشوقه‌اش چنین می‌گوید:
اگر می‌دانستم عشق مرا می‌کشد
قبل از دیدنت کفن آماده می‌کردم

چرا گفته نشود، از پادشاه گمراهی که خطاب به فاطمه می‌گوید:
تو را فریب داد که عشق تو قاتل من است
و هرچند فرمان دهی، قلبم انجام می‌دهد.

چرا گفته نشود از جمیل که به بثینه دلبسته است و از کثیری که به عزّه دیوانه است، و از بنی عذره که نرم‌ترین و مهربان‌ترین قلب‌های عرب‌اند، سوارانشان در بستر می‌خوابند و تنها بیماری‌شان عشق است.

چرا از رسول پاکمان، محمد صلی‌الله‌علیه‌وسلم نگویم، ایشان خویشاوندان و دوستان وفادار و قبیله بزرگی داشت؛ اما روزی که وحی نازل شد و ترس و سرما او را فرا گرفت، به آغوش خدیجه پناه برد؛ انگار می‌گوید: تو قبیله منی.

چرا عشق را از رسول خدا نیاموزیم، آن کسی که در سن شصت و دو سالگی زنانی را می‌بیند که نزدیک هشتاد سال دارند، رداء از تن درمی‌آورد تا زنان روی آن بنشینند و به اطرافیان خود می‌گوید که این‌ها دوستان خدیجه‌اند.

چرا عشق را از رسول خدا و ازواج مطهرات نیاموزیم، آنگاه که حضرت عایشه از او حسادت می‌کند در حالی که در قبر است و می‌گوید: هنوز خدیجه را به یاد می‌آوری و خداوند بهتر از او را به تو داده است؟! رسول خدا در جواب می‌گوید: به خدا بهتر از خدیجه به من داده نشده، این زن بود که عشقش را به من عطا کرده است.

ما در تاریخ و اسلام خود داستان‌های عشقی داریم که اگر بخواهیم هر کدام را روز عشقی نام‌گذاری کنیم، روزهای سال برایشان کافی نیست؛ اما بز شعیب فقط بز نر بیگانه را بیشتر دوست دارد.

https://t.me/pkgtryu