*💔بشنو ای روزگار! و گواه باش ای تاریخ!*

👌همان آل سعودِ بی‌ سروپا، همان دست‌ پرورده‌ی بریطانیا و لقطه‌ی نامشروع استعمار، بود که تیغ خیانت بر پیکر خلافت اسلامی عثمانیه نهاد و عَلَم بغاوت را در کنار صلیبیان بر افراشت؛ اما امروز، اگر فرزندان حماس و مجاهدان بر اسرائیل یورش برند، این دین‌ فروشان مزدور و مفتیان درباری، بی‌ درنگ فتوا به خروج، خوارج‌ گری و نقض بیعت صادر می‌کنند!

‼️چه زبون‌اند اینان که اگر نفع‌ شان اقتضا کند، گوشت مردار را با روغن فتوا سرخ می‌کنند و خون آن را نوش جان حلال می‌نمایند، ولی اگر خون امت محمدی در کوچه‌های غزه و خیابان‌های نابلس و رفح جاری شود، زبان‌ شان در دهان‌ شان خشک می‌زند و مهر سکوت بر لب دارند؛ مبادا ولی‌ نعمتشان برنجد!

✊️اف بر آن منبرهایی که بر سینه‌ی مسجد نشسته‌اند اما مأمور سفارت‌ خانه‌های کفرند! ننگ بر آن عمامه‌ هایی که رنگ دین گرفته‌اند اما در باطن، عصای فرعون و مشعل شیطان‌اند!

🔰و بگو بر این امت:

👈تا کی باید در مکتب این دین‌ سودگان، درس ذلت خواند؟ تا کی باید در سایه‌ی سکوت مفتی‌ نماهای مزدور، سرزمین‌های اسلام یکی پس از دیگری اشغال شود؟

🔰ای کاش امت بداند که:

✔️امروز سکوت، نه تقواست، بلکه خیانت است! و فتوا عدم جهاد نه از سینه‌ی ایمان، بلکه از دهان جیره‌ خواران صادر می‌شود!

✍️ابو امامه دیوبندی

https://t.me/pkgtryu

هم‌وطنان عزیز، به آغوش میهن خوش آمدید!

نویسنده: مصطفی توکلی

از دیرباز است که ملت افغان به دلیل عدم «امنیت و آزادی» ناگزیر به آوارگی، مهاجرت، سفر و پناه‌جویی در کشورهای بیگانه و همسایه شده‌اند. این معضل حل‌نشده تا کنون ادامه داشته است؛ اما با روی‌کارآمدن امارت اسلامی، مهاجرین به تدریج به آغوش وطن بازمی‌گردند؛ چون میهن خود را آزاد، آباد و در امنیت می‌بینند.

شاید برخی از این بازگشت‌ها نیز به خواست خودشان نباشند، بلکه از روی اجبار و اخراج صورت گرفته باشند؛ اما مطمئن هستیم که این امر به خیر مهاجرین ماست که به کشور خود و به آغوش گرم وطن بازمی‌گردند.

شاید برخی از این بازگشت‌ها به خواست و انتخاب خود مهاجرین نبوده و از روی اجبار صورت گرفته باشد؛ اما بی‌تردید بازگشت به آغوش گرم وطن، به سود و صلاح آن‌هاست.

امارت اسلامی و استقبال از مهاجران:
ادامه مقاله


https://www.alemarahdari.af/?p=131183

دوگانگی سازمان‌های بین‌المللی

نویسنده: مصطفی توکلی

تطبیق و تنفیذ احکامات و دستورات شریعت اسلامی، وظیفهٔ و مسؤلیت حکومت و نظام اسلامی و زمام‌داران آن بوده و می‌باشد و هیچ‌کس حق دخالت و ممانعت آن را ندارد.

دفتر حقوق بشر، سازمان‌ملل، یوناما...، از قصاص و جاری حد بر بالا چند تن در افغانستان وحشت‌زده شده و اشک تمساح‌گونه می‌ریزد؛ اما در برابر قتل‌عام ده‌ها هزار زن، کودک، پیر و جوان در غزه و کشورهای دیگری اشغال شده، تنها به «ابراز نگرانی» بسنده می‌کند و بس.

این سازمان‌ها از جنایت‌های که در گوشه‌وکنار جهان اتفاق می‌افتد، چشم پوشی کرده و در جای که امن و امنیت، جایی که قانون و دستورات الهی در آنجا جاری می‌شود و جاری کردن این قوانین حق مسلم دین و آئین اسلام است، لب اعتراض و انتقاد گشوده و ادعای نقض حقوق انسانی را می‌کنند؛ مگر آن زنان، کودکان و سال خوردگانی که در غزه قتل عام می‌شوند، انسان نیستند؟ پس چرا برای نجات جان آنها انتقاد نمی‌شود..؟


این تناقض آشکار، نمونه‌ای از سیاست‌های دوگانگی و عدالت گزینشی نهادهای بین‌المللی است؛ نهادهایی که در برابر ظلم و استبداد رژیم غاصب صهیونیزم لب فرو بستند، اما برای نمایش عدالت‌های کاذبانهٔ خود، در کشورهای بحران‌زده علم حقوق بشر بلند می‌کنند.

این اعتراضات نشان دهنده عدم آگاهی این گروه‌ها و سازمان‌ها نسبت به اسلام است یا این خود دلالت بر کینه و عناد آنها نسبت به اسلام و مسلمین است؟

سازمان‌های بین‌المللی و آنانی که دم از حقوق بشر می‌زنند این را خوب می‌دانند، حقوق بشر و انسان بجای خود که امروزه در جهانی که دم از تکنولوژی و فناوری می‌زند، حقوق انسان‌ها هم رعایت نمی‌شود، حقوق همه‌چیز و همه‌کس زیر پاشده است.

وظیفه و مسؤلیت نهادهای خیر بین‌المللی همچون یوناما، حلال احمر و... کمک‌رسانی و دستگیری به آسیب دیدگان و بی‌چارگان کشورهاست، نه اعتراض و واکنش نشان دادن در برابر قوانین خداوند و رسول و رسم و رسومات که در آن مناطق وجود دارد.

هر دین و آئینی از خود قوانین و مقرراتی دارد که کسی در اجرای آنها هیچ دخالتی ندارد، همچنان در دین اسلام هم قوانین خاصی وجود دارد که باید اجرا شوند و هیچ‌کس حق دخالت و اعتراض کردند بر آنها را ندارد.

قصاص و تنفیذ حد و هر حکمی از احکامات شریعت اسلامی، خلاف حق حیات انسان نیست، بلکه این خودش عین حق حیات انسان است، همانطوری که خدواند متعال می‌فرماید: «وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ».

پس قصاص و اجرای احکام الهی ظلم نبوده و نیست؛ بلکه این خودش حیات و زندگی با شرافت و با کرامت است، زندگی که در آن حق‌دار به حقش می‌رسد.

https://t.me/pkgtryu

امارت اسلامی چگونه امنیت را برای افغانستان به ارمغان آورد؟

نویسنده: عبدالحق حماد
مترجم: مصطفی تـوکلـی

امنیت عنصر اصلی و اساسی برای دستیابی به رفاه اجتماعی و تمام انواع پیشرفت‌های یک جامعه می‌باشد. در هر جامعه‌ای که امنیت حاکم باشد، اعضای آن در آسایش بوده و از اموال خود مطمئن هستند. مردم از امنیت فرزندان خود مطمئن شده و از حفظ کرامت آن‌ها راحت هستند. مردم چنین جامعه‌ای می‌توانند آزادانه کارهای خود را انجام بدهند و ذهن‌شان برای نوآوری، پیشرفت و... در هر زمینه‌ای فعال باشد.

اما برعکس اگر در جامعه‌ای امنیت و آسایش وجود نداشته باشد و جان و مال مردم در امان نباشد، در این صورت تمام ابعاد زندگی افراد در معرض تهدید قرار می‌گیرد. هیچ‌کس حاضر نیست در چنین کشوری سرمایه‌گذاری کند، یا به سفر برود و یا هم برای ابتکار و نوآوری در آن فکر کند. امنیت ازدست‌رفته، سایه سنگینی بر زندگی، کسب‌وکار و افکار یک جامعه خواهد انداخت.

از این‌رو می‌توان گفت: حتی امنیت از خورد و نوش هم مقدم‌تر است؛ چنان‌که حضرت ابراهیم -علیه‌السلام- ابتدا برای


ادامه مقاله
https://www.alemarahdari.af/?p=131293

‏کانال اهل نوشتن را در واتساپ دنبال کنید: https://whatsapp.com/channel/0029Vb5nRfiCnA82mP6wlz13

نبرد گاوها و له شدن مورچه‌ها

نویسنده: مصطفی توکلی

دو گاو تصمیم گرفتند مبارزه‌ و رقابتی داشته باشند، که از آن دو گاو هرکدام برنده شود بر کل مزرعه تسلط پیدا کند و مزرعه با چراگاهش از آن برنده شود.

قبل از شروع مبارزه، مورچه‌ای گفت: در میان ما چقدر بدبختیم!
مورچه‌ای که کنار او ایستاده بود پاسخ داد: این مبارزه و مسابقه چه ربطی به ما دارد؟
مورچه اولی گفت: وقتی مبارزه تمام شود، گاو بازنده از چراگاه سبزش رانده می‌شود و به سمت ما می‌آید تا از الوفه‌های دور و اطراف ما بخورد، ولی با سم‌هایش روی ما پا می‌گذارد و مورچه‌ای پس از مورچه دیگر را له می‌کند، و در نهایت جایزه گاوی برنده چیزی جز گوشت و خون ما نخواهد بود!

پیشگویی مورچه تحقق یافت، گاو شکست‌خورده، برای پنهان کردن شرم شکستش به زیستگاه امن مورچه‌ها پناه برد و هر دم آن‌ها را له می‌کرد!

آری، بهای سیاست و درگیری قوی‌ترها را همیشه مستضعفان و بی‌چارگان می‌پردازند!

پ ن: امروز هم با سیاست‌های جنگی و شاخ به شاخ شدن دو گاو (ایران و اسرائیل) بی‌طرف‌ترین طیف جامعه (مهاجرین افغان) ضربه خورده و زیر بار سیاست‌های یک بام و دو هوا له شده‌اند.

آیا مهاجرانی که به دنبال لقمه‌ای نانی، دنبال سرپناهی، و گذشت ایامی به آنجا پناه برده بودند، سرانجام باید بهای سیاست‌های ایران و اسرائیل را پرداخت کنند؟

اما اگر بخواهیم مفهوم اینکه قشر مظلومان و بی‌طرفان همیشه بهای سیاست و درگیری‌ها را می‌پردازند، را به زندگی عادی تعمیم دهیم، قطعاً و یقیناً درست است!

https://t.me/pkgtryu

خوابی که قلبم را تکان داد

بینندهٔ خواب: احمد زیدان
مترجم: مصطفی توکلی

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم را در خواب دیدم، اما او را با چهرهٔ بشاش و خندان همیشگی‌اش ندیدم...
چهرهٔ مبارک‌شان غمگین، رنگش قرمز و آثار خشم و غضب بر او هویدا بود.
اسبی بدون زین را سوار بودند، مسلمانان درو و اطراف‌شان حرکت می‌کردند و رسول پاک را صدا می‌زدند؛  اما رسول الله ندای هیچ یکی را جواب نمی‌داد و به هیچ‌کس توجه نمی‌کرد.
من تلاش می‌کردم که خود را به ایشان برسانم، قلبم می‌تپید و روحم نزدیک بود که از کالبد بیرون شود.
نزدیک و نزدیک‌تر شدم، ناگاهان از ایشان صدای خیلی غم‌انگزی شنیدم که می‌گفت:
بُعداً بُعداً... سُحقاً سُحقاً؛ از من دورشوید
و به پیش خدا شکوه کرد که امتم مرا تنها گذاشته‌اند.
اینجا بود که صدای گریه مسلمانان بالا رفت...
صحنه‌ی خیلی هیبت‌ناکی بود، گویا قیامت بر پاشده بود!
همه با یک آواز ناله سر می‌دادند و صدا می‌زدند: اللهم ارف غضبک و مقتک عنا...
اللهم لا تؤاخذنا بما فعل السفهاء منا...
ولکن پیامبر گرامی صلی‌الله‌علیه وسلم، همواره از آنها اعراض می‌کرد و به هیچ‌کس توجه نمی‌کرد،  تا اینکه به خانه‌اش رسید و از اسبش پیاده شد، درحالی که سخت خشم‌گین بود.
قلبی من می‌لرزید.. و با خود می‌گفتم که: 
آیا رسول‌الله از من هم خشم‌گین است؟
منم به دنبالش رفتم و خیلی گریه سخت برایم پیش آمده بود، چنان گریهٔ که اصلا متوقف نمی‌شد، تا جایی که بی‌هوشی به من عارض گردید.
هنگام که رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم وضعیت مرا دید، قلب مبارک کمی نرم‌تر شدو برایم گفت: ای فرزندم،  سربلند زندگی کن، و شهید گونه بمیر!
آنگاه رسول‌الله به خانه‌اش داخل شد و من هم بر لبهٔ دروازه‌ایشان نشستم و منتظر دوباره خروجشان بودم، بعداً متوجه شدم که مشغول نماز شدند و با صدای حزین و غم‌انگیز تلاوت می‌کرد: «وَإِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ» و گریه می‌کرد.
ناگهان از خـواب بیدارشدم، دیدم که چشم‌هایم پر از اشک است و نزدیک است قلبم بترکد.
آنگاه خشم رسول‌الله را نسبت به امتیانش متوجه شدم، و چگونه خشمگین نشود درحالی که فرزندان امت اسلامی در غزه از گرسنگی جان می‌دهند؟ و اوضاع اسفناک امروزی هیچ خوابیدهٔ را بیدار نکرده است.
یارب لا تجعلنا ممن خذله أو أغضبه...

https://t.me/pkgtryu

#غزة تموت جوعاً

بخاطر حبس و عتش یک گربه زنی وارد جهنم می‌شود؛ حالا بخاطر گرسنگی و محاصره یک امت دومیلیونی(غزه) که در بین آنها علما، حافظان قرآن، زنان و کودکان
معصوم وجود دارد، سرانجام ما
چی می‌شود؟؟؟
افسوس به حال امت دوملیاردی که در بین آنها دومیلیون‌شان در جلوچشمشان از گرسنگی جان می‌دهند!

✍️مصطفی توکلی

https://t.me/pkgtryu

دعا چیست؟ 

دعا همانست که قلبت را به دست خداوند بگذاری و چنین بگوی: الهی تو دانی، پس به حالم رحم فرما، هدایتم کن، آن ده که آن به!
در دعا حتماً گریه کردن شرط نیست، همچنان حفظ ادعیه هم شرط نیست؛ اما با صادقتت، با لهج‌ات، با خواسته‌ات و با نیتت با خدواند راز و نیاز کن!

و این را خوب بدان که دعا تقدیر را تغییر می‌دهد. درهای بسته را باز می‌کند. دعا سبب گشایش در روزی‌ات می‌شود، تاجایی که اصلا گمان نمی‌کنی که این‌همه از کجا آمده!
خدواند فرمود: ادعوني استجب لکم...
خداوند وعده داده و به وعده‌اش خلاف نمی‌ورزد و پروردگاری‌ست که کسی او را عاجز کرده نمی‌تواند.

📓دکتور صلابی
✍مصطفی توکلی

https://t.me/pkgtryu

مروری کوتاه بر زندگی شهید محمدامیر فروتن -تقبله‌الله-

نویسنده: قاری احمد انصاری
تنظیم و ترتیب: مصطفی توکلی

تولد و آغاز بهار زندگی:

قاری محمدامیر فروتن فرزند محمدابراهیم،


از قریهٔ دریچادِ اسپرفِ، ولسوالی مرغاب ولایت غور می‌باشد.
شهید قاری صاحب فروتن در سال۱۳۸٠ هـ.ش، در قریهٔ دریچادِ اسپرَف ولسوالی مرغاب ولایت غور، در یک خانوادهٔ اسلامی و مجاهدپرور چشم به جهان گشود.

آغاز تحصیل و حفظ قرآن کریم:

قاری صاحب محمدامیر بهار آغازین و دوران طفولیت خویش را در زیر سایه و چتر پرمهر و محبت پدر و مادر با ناز و نعمت سپری کرده و در سال‌های پسین وارد مدرسه شده و نزد استاد زانوی تلمذ زد و برای حفظ قرآن کریم به ولایت‌های دور دست کشور، همچون ولایت جوزجان،

ادامه مقاله
https://www.alemarahdari.af/?p=133028

تداوم قحطی و کشتار در غزه

نویسنده: مصطفی توکلی

در عصری زندگی می‌کنیم که از تریبون ابرقدرت‌های جهانی ندای آزادی، آزادطلبی، آزادی زیستی، دموکراسی، حقوق بشر و ندای‌حق خواهی و حق‌گویی، گوش‌ها را کر و قلب‌ها را آزرده کرده است؛ اما تمام این نداها و سروصداها، جز تبلیغات دروغین و خاک‌اندازی بر چشمان مظلومان و مستضعفان جهان نبوده و نیست!

آنچه امروز در باریکهٔ غزه از قبیل قتل و کتشار جمعی، خون و خون‌ریزی، قحطی و گرسنگی، فقر و آوارگی، ویرانی و جابه‌جایی در حال رخ‌دادن است، پرده از تمام چهرهای دروغین و تبلیغات برداشته است. آن‌چه در غزه می‌گذرد، بدور از حق و حقوق بشری بوده و هیچ انسان آزادمنشی چنین وضعیت اسف‌باری را نمی‌تواند تحمل کند.

کودکان شیرخوارِ اهل غزه به خاطر گرسنگی و خالی‌بودن پستان‌های مادران‌شان، از فرط گرسنگی جان می‌دهند، با شکم‌های خالی‌ای که روزها و هفته‌ها و حتی بیشتر از آن، نه آبی دیده‌اند و نه نانی!

رژیم غاصب صهیونیستی بعد از نمایان‌شدن ضعفش در برابر رزمندگان حماس، دست به نسل‌کشی زده و کمک‌های بشردوستانه را بر سر مردم قطع کرد و اکنون از زمین و آسمان بر اهل غزه بمب و باروت می‌ریزد.

اما در مقابل بسیاری از کشورهای عربی و اسلامی هم در برابر این جنایات و وحشی‌گری‌ها سکوت کرده‌اند، برخی نیز به محکومیت اکتفا کرده و برخی دیگر نیز در کنار رژیم جنایت‌کار ایستاده و او را کمک می‌کنند.

نمی‌دانم که گناه مردم مظلوم غزه چیست که با آن‌ها این‌گونه رفتار می‌شود تا جایی که برخی از مسلمانان هم علیه آن‌ها موضوع‌گیری کرده‌اند؟

مگر اهل غزه مسلمان و بشر نیستند که از تمام حقوق بشری و مزایای آن محروم گشته‌اند؟ تا جایی که برای نجات جان خود و زنده‌ماندن، به خوردن برگ درختان و گیاهان رو‌آورده‌اند.

آیا این جنایات -نسل‌کشی خاموش و...- زنده‌کنندهٔ تاریخ فرعون و فرعونیان گذشتگان این‌ها نیستند؟ آیا سازمان‌های حقوق بشر و سازمان‌های بین‌المللی این وضعیت نابسامان را نمی‌بینند؟ آیا ناله به گوش‌شان نمی‌رسد یا کر هستند؟

پس مسئولیت مرگ نوزادان و دیگر پیامدهای فاجعه‌بار انسانی که امروز در غزه اتفاق می‌افتند، کیست؟ پر واضح است، تمام اتفاقات ناگواری که دو سال است در در غزه رخ می‌دهند، متوجه رژیم اشغال‌گر، کشورهای شریک در محاصرۀ غزه و سکوت جامعه جهانی هستند.

وجدان‌های خفته، کی بیدار می‌شوند و این پیمان‌های ننگین شِعب ابی‌طالب‌گونه را تکه پاره کرده و به این اوضاع بغرنج پایان می‌دهند؟

مگر نمی‌‌دانید که به خاطر حبس یک گربه، زنی وارد جهنم می‌شود؟ حالا به خاطر گرسنگی و محاصره یک امت دومیلیونی (غزه) که در بین آنها علما، حافظان قرآن، زنان و کودکان معصوم وجود دارند، سرانجام ما چی می‌شود؟ مسندنشینان و زعما در پیشگاه خداوند متعال چه پاسخی خواهند داد.

افسوس به حال امت دوملیاردی که در بین آنها دومیلیون‌شان در جلوی چشم همه از گرسنگی جان می‌دهند؟

در چنین وضعیت ناگوار و ظلمانی، می‌طلبد که امت اسلامی، زعما و حکمای آن دست در دست همدیگر داده و برای نجات جان مظلومان فکری بکنند و یا راهی در پیش گیرند تا باشد ملت مظلوم فلسطین از چنین بحرانی نجات یابد!

همچنین علما، خطبا، نویسندگان و تمام کسانی که کاری از دست‌شان بر می‌آید، باید صدای‌شان را بلند کرده و راه ایستادگی و دفاع از حقوق مسلمانان فلسطین و مظلومان اهل غزه را در پیش گیرند.

به امید نجات جان مظلومان از گرسنگی و بمباردمان و آزادی قدس شریف و غزهٔ دردمند

https://www.alemarahdari.af/?p=133185

#کوتاه‌نوشت

هرکس به صورتت خندید، گمان نکن که دوستت دارد؛ برخی از خنده‌ها همانند شمشیری بُرّان، در نیامند.
برخی‌ها در چهره‌ات می‌خندند، ولی از پشت خنجرت می‌زنند.
آدم‌های دو رو زیاد اند که شریک دزد و رفیق قافله‌اند!

✍️مصطفی توکلی

https://t.me/pkgtryu

پروژه‌های جدید؛ گام‌هایی به سوی شکوفایی وطن

نویسنده: مصطفی توکلی

افغانستان نه در زمانی دور، بلکه تا چهار سال قبل، در منجلاب گرفتاری‌ها فرو رفته بود و روزبه‌روز اوضاع امنیتی و اقتصادی، صنعت و تکنالوژی و ساخت‌وساز آن زیر صفر قرار می‌گرفت و هیچ‌کس به فکر آبادانی آن نبود و هرکس مال بیت‌المال و مال ملت را حیف‌ومیل می‌کرد؛ تا اینکه خداوند متعال بر این ملت نظر رحمت انداخت و با روی‌کارآمدن حکومت امارت اسلامی، به تمام بدبختی‌هایی که در کشور حاکم بود خاتمه بخشید و بساط مفسدین جمع گردید.


با حاکمیت امارت اسلامی، روحی جدید بر کالبد افغانستانِ بی‌جان و مخروبه دمیده شد، و خود با چشم سر مشاهده می‌کنیم که هر روز نویدی جدید، دل‌ها را شاد و امیدها را برای یک افغانستان آباد و آزاد زنده می‌کند.

لذا امارت اسلامی با تمام اقدامات شایسته‌اش قابل تقدیر و توصیف است؛ چون خادمین و فرزندان راستین وطن، شبانه‌روز در تلاش‌اند تا کشور عزیزمان را از باتلاق‌ها و مشکلاتی که با آن مواجه است، نجات بخشیده و آن را به سمت بهبودی سوق دهند.

بنابراین امارت اسلامی برای مترقی و متمدن‌ساختن و همگام‌شدن افغانستان با کشورهای پیشرفته و مدرن این عصر، از هیچ تلاشی دریغ نمی‌ورزد و هر راهی که برای صلاح افغانستان باشد، آن را انتخاب کرده و روی آن کار می‌کند.

تأسیس و طرح پروژه‌های مختلف‌النوعی که از طرف امارت اسلامی راه‌اندازی شده و روی آن‌ها با جدیت تمام کار می‌شود، گواه بر این مدعاست که افغانستان رو به سوی آبادانی و بهبود بوده و با سرعت کامل به سوی آن در حرکت است.

از پروژه‌ها، کارکردها و فعالیت‌های کلیدی امارت اسلامی برای افغانستان، می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:

۱- خط آهن قندهار - هرات؛

۲- خط آهن مزارشریف - ازبیکستان؛

۳- خط آهن خواف - هرات؛

۴- قراداد ساخت خط آهن هرات - تورغند؛

۵- پروژه بزرگ بین‌المللی تاپی؛

۶- ساخت‌وساز سرک واخان؛

۷- کانال بزرگ قوش‌تپه؛

۸- بند‌ پاشدان؛

۹- بند بخش‌آباد؛

۱۰- بند شاه و عروس؛

۱۱- جدیدترین و بزرگترین پروژه برق بادی در کشور و...

موارد فوق تنها مشتی نمونه خروار بودند؛ اما اگر بخواهیم خدمات و کارکردهای امارت اسلامی را فهرست‌بندی کنیم، از توان این نوشته‌ی کوتاه خارج‌اند، چه رسد به شرح و توضیح یک‌به‌یک آن‌ها!

خداوند متعال بر این خدمات شایسته بیفزاید و به خادمین ملت، توفیق بیشتر در خدمت به مردم و کشور عنایت فرماید

https://www.alemarahdari.af/?p=133268

دنیا محل سفر نه بقا

ما همه مسافرانی بسوی سرای آخرت هستیم، هیچکس با جا و مالش باقی نمی‌ماند.
آنچه که ارزش و مقام ترا نزد خدواند بالا می‌برد، صدق در نیت، صفای قلب در و عمل خالصانه برای خدواند می‌باشد.
ابلیس ملعون هزاران سال خدواند را عبادت کرد؛ اما با کبر و غرورش به جهنم سقوط کرد.
منافق بارها و بارها پشت پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم نماز خواند؛ اما سرانجام به درک اسفل وصل شد.
هیچگاه با کثرت اعمال و عبادات خود غره مشو، اگر در آن اخلاص نباشد.
هیچگاه به تعریف و تمجید مردم خوشحال مشو، در صورت که خداوند از تو ناراض باشد.
خدواند مهلت می‌دهد، اما تحمیل نمی‌کند.. آنچه که در سینه‌ها پنهان است را می‌داند، ناگفته‌ها و نا شده‌ها برایش پیداست.
پس با او در خلوت و جلوت، صادق باش، در این صورت در امن می‌مانی اگر تمام دنیا بر علیه تو قرار بگیرد.

برگردان: مصطفی توکلی

https://t.me/pkgtryu

از شگفتی‌های دنیا این است که گه‌گاهی تمام هم‌وغم‌های انسان با دیدن شخصی که او را دوست دارد، فراموش می‌شوند.

برگردان: مصطفی توکلی

https://t.me/pkgtryu

هفتاد و دومین شمارۀ مجله وزین حقیقت چاپ و منتشر شد.

استقامت اهل غزه در برابر استکبار جهانی؛ نوشتهٔ دکتور سلیمان ابن عمار با ترجمه مصطفی توکلی را در مجله وزین حقیقت بخوانید.

فتح افغانستان؛ طلیعهٔ امید و پیروزی ایمان

نویسنده: مصطفی توکلی

چهار سال قبل، در چنین ایامی نسیم آزادی وزیدن گرفت و دروازهٔ فتوحات از قریه و قصابات و ولسوالی‌ها به مراکز شهرها انتقال یافت. ولایات کشور عزیزمان افغانستان یکی پی دیگری فتح شده و از لوث بیگانگان و خائنین وطن پاک گردیدند. این فتوحات سبب مسرت و شفای قلوب مؤمنان و باعث حسرت و نارضایتی دشمنان و دموکراسی‌خواهان گشتند.

سرعت فتوحات آن‌قدر بالا گرفته بود که همهٔ دنیای کفر، بهت‌زده شدند که چه خبر است و چه روزی در انتظار ماست؟!
چرا عساکر و نیروهای داخلی و خارجی ما در مقابل طالبان نمی‌جنگند؟ چرا کشور را به دست تروریست‌ها می‌سپارند؟

اوضاع چنان بود که گویا تمام سنگ و چوب، علیه دشمنان می‌جنگیدند و کاخ ظلمت‌کدهٔ ظالمان به مدت کم و کوتاهی ویران و بساط‌شان جمع گردید.

دشمنان گرچه شب‌وروز تبلیغات می‌کردند که ما شکست نمی‌خوریم و در مقابل طالب می‌جنگیم و سنگر را ترک نمی‌کنیم. از این

ادامه مقاله
https://www.alemarahdari.af/?p=133486