‎⁨شماره اول ۱۴۰۳ خورشیدی

فراخوان مقاله نویسی

ماهنامه فکری، فرهنگی، و اجتماعی آیینه، پذیرای مقالات و نوشته‌های شما قلم بدستان عزیز می‌باشد.
شما فرهیختگان عزیز می‌توانید مقالات خود را در قالب‌های:
_ شعر و ادب؛
_فرهنگ و هنر؛
_امور دینی؛
_اقتصاد؛
_تاریخ؛
_تکنولوژی؛
_ زراعت؛
که مربوط به ولایت غور باشد، به آدرس ایمیل ذیل بفرستید.
Ayenah0093@gmail.com
🔸آیینه؛ بازتاب دهنده‌ی افکار و دغدغه نسل جوان است.
🔹ماهنامه آیینه از شما و برای شما است.

تلگرام: https://t.me/Ayandeh_sazan_ghor
فیسبوک:
https://www.facebook.com/share/1FA6uf3uHd/?mibextid=wwXIfr

امارت اسلامی مظلومان جهان را فراموش نکرده!

نویسنده: مصطفی توکلی


حضور وزیر عدلیه امارت اسلامی در کنفرانس بین‌المللی اتحادیه جهان اسلام در مكه مکرمه و به خوانش‌گرفتن پیام امیرالمومنین شیخ هبة‌الله حفظه‌الله: «اگر اندکی از حقوق فلسطینیان را ادا کرده باشیم، باز هم از خداوند، پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) و برادران فلسطینی خود عذرخواهی و طلب بخشش می‌کنیم...» اظهار همدردی و غم‌شریکی با مظلومان غزه، آن هم در جمع علمای جهان اسلام؛ نشاندهنده آن است که نظام امارت اسلامی و سران دلسوز ما تا هنوز مظلومان جهان اسلام و علی‌الخصوص مردم و ملت مظلوم فلسطین و غزه را فراموش نکرده و هرگز فراموش نخواهند کرد.

حکومت‌های اسلامی و رهبران آن نباید تنها منحصر به جغرافیایی مخصوص و به فکر ملت خود باشند؛ بلکه حکام مسلمین مؤظف و مسؤل‌اند تا در چارچوب شریعت اسلامی فراتر از آن گام برداشته و از تمام مظلومین و ستم‌دیدگان جهان اسلا حمایت کرده و جلو ظلم ظالمان را بگیرند.

از آنجایی که امارت اسلامی از سوی کشورهای جهانی و بین‌المللی و به ویژه از طرف کشورهای اسلامی تا هنوز که هنوز است کاملاً به رسمیت شناخته نشده، اما بازهم در میان کشورهای اسلامی، امارت اسلامی افغانستان نقش برازندهٔ را ایفا می‌نماید؛ امارت اسلامی با عزم راسخ در کنفرانس‌ها و نشست‌های بین‌المللی و منطقوی و فرامنطقوی مشارکت فعال داشته و همواره مسؤلانه و دلسوزانه‌ برای نجات جان انسان‌ها از زیر چنگال رژیم‌های اشغالگر و سفاک تلاش می‌ورزد و این کنش و واکنش‌های امارت اسلامی قابل قدر هستند.

بله، همهٔ این تلاش‌های دال بر آن است که امارت اسلامی با دردمندی دردمندان و مظلومان درمند می‌شود و با خوشحالی آنها خوشحال می‌شود، و به قول حضرت سعدی انسانیت فراموش نکرده است:
بنی آدم اعضای یک دگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی بدرد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
تو کز مهنت دیگران بی‌غمی
نشاید که نامت نهند آدمی

امارت اسلامی تمام امت اسلامی را یک جسم و یک جان پنداشته و برای نجات جان مظلومان و آورگان کوشش و تلاش می‌ورزد.
به امید پیروزی جهان اسلام و نجات جان مظلومان و آورگان

!https://t.me/pkgtryu

‍ 🏷️ فقر و بیکاری و تأثیر آن بر زندگی مردم غور
✍️ مصطفی توکلی

فقر و بیکاری دو معضل بزرگ اجتماعی‌اند که سال‌هاست سایه‌ی سنگین خود را بر زندگی مردم غور گسترده‌اند. این دو عامل نه‌تنها سبب مشکلات اقتصادی شده‌اند، بلکه آثار عمیق و ویرانگری بر ابعاد فردی، اجتماعی و فرهنگی جامعه گذاشته‌اند. مردم غور که در گذشته از تمدن و شکوه برخوردار بودند، امروز به دلیل فقر و نبود فرصت‌های شغلی با چالش‌های فراوانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

تأثیر فقر و بیکاری بر زندگی مردم غور
در سطح ملی و جهانی، فقر و بیکاری موجب شده است که بسیاری از مردم از تکنولوژی، شهرنشینی، صنعت و تجارت و حتی از آموزش و پرورش محروم بمانند. اما در ولایت غور، این معضلات چهره‌ای تلخ‌تر و ملموس‌تر به خود گرفته‌اند. نبود زیرساخت‌های اقتصادی، عدم سرمایه‌گذاری و بی‌توجهی به توسعه‌ی پایدار، زمینه‌ساز افزایش بیکاری شده‌اند و در نتیجه، فقر به‌عنوان یک بحران همیشگی در زندگی مردم غور باقی مانده است.
تأثیرات منفی فقر و بیکاری تنها به بُعد اقتصادی محدود نمی‌شود. یکی از پیامدهای مستقیم آن، افزایش بیماری‌های جسمی و سوءتغذیه است. در غور، بسیاری از خانواده‌ها به دلیل نداشتن درآمد کافی، به غذای سالم و مقوی دسترسی ندارند و این موضوع باعث افزایش امراض مختلف در میان مردم شده است. از سوی دیگر، مشکلات روحی و روانی ناشی از فشار اقتصادی نیز در جامعه به‌وضوح دیده می‌شود. اضطراب، افسردگی و ناامیدی، زندگی بسیاری از مردم غور را تحت تأثیر قرار داده و آنان را از لذت بردن از زندگی فردی، اجتماعی و خانوادگی محروم کرده است.
از دیگر پیامدهای فقر و بیکاری، افزایش ناامنی و بزهکاری است. فقر، افراد را به سمت راه‌های نادرست سوق می‌دهد. سرقت، قتل، اعتیاد و فساد، همگی از تبعات مستقیم بیکاری و نداشتن درآمد پایدار هستند. در غور نیز این مسئله به‌خوبی مشهود است. بسیاری از جوانان به دلیل نبود شغل، یا مجبور به ترک وطن و مهاجرت شده‌اند یا در دام ناهنجاری‌های اجتماعی گرفتار آمده‌اند.

علل فقر و بیکاری در غور
یکی از مهم‌ترین دلایل فقر در غور، موقعیت جغرافیایی سخت و نبود زیرساخت‌های اقتصادی است. غور از جمله ولایاتی است که به دلیل کوهستانی بودن و دورافتادگی، کمتر مورد توجه دولت‌ها قرار گرفته و همین موضوع باعث شده که زمینه‌های اشتغال‌زایی در آن ایجاد نشود.
از سوی دیگر، جنگ‌های مداوم و ناامنی‌های تحمیلی، مسیر توسعه‌ی اقتصادی را مسدود کرده‌اند. دشمنان داخلی و خارجی، با استفاده از این جنگ‌ها، مردم غور را در فقر نگه داشته و فرصت‌های پیشرفت را از آنان گرفته‌اند.
بی‌سوادی نیز یکی از عوامل کلیدی در فقر و بیکاری غور است. مردم این ولایت به دلیل نبود امکانات آموزشی و فرهنگی، از علوم عصری فاصله گرفته‌اند و همین موضوع باعث شده که نتوانند در بازار کار مدرن جایگاهی پیدا کنند.
وابستگی بیش از حد به کشاورزی و دامداری نیز از دیگر دلایل فقر در غور است. بیشتر مردم این ولایت به کشاورزی سنتی مشغول‌اند که نه تنها درآمد پایداری ندارد، بلکه به دلیل شرایط سخت اقلیمی و نبود حمایت‌های لازم، به‌سختی جوابگوی نیازهای اقتصادی آنان است.

راهکارهای کاهش فقر و بیکاری در غور
برای ریشه‌کن کردن فقر و بیکاری در غور، دولت و مردم باید در کنار هم گام بردارند. ایجاد فرصت‌های شغلی از طریق سرمایه‌گذاری در بخش‌های مختلف، بهبود زیرساخت‌های اقتصادی و افزایش توجه به آموزش، از جمله راهکارهایی است که می‌تواند این مشکل را کاهش دهد.
ایجاد مراکز فنی و حرفه‌ای در غور، می‌تواند به جوانان مهارت‌های لازم برای ورود به بازار کار را بیاموزد. همچنین، دولت باید در زمینه‌ی کشاورزی و دامداری سرمایه‌گذاری کند و با ارائه‌ی تسهیلات و آموزش‌های لازم، مردم را از کشاورزی سنتی به کشاورزی مدرن سوق دهد.
از سوی دیگر، ایجاد صنایع کوچک و حمایت از تجارت‌های محلی، می‌تواند نقش مهمی در کاهش بیکاری داشته باشد. اگر زمینه‌ی رشد اقتصادی در غور فراهم شود، مردم این ولایت دیگر مجبور نخواهند بود برای یافتن کار، ترک دیار کنند و در کشورهای دیگر با مشقت‌های فراوان زندگی نمایند.
در نهایت، ایجاد یک حکومت خودکفا و مستقل که بتواند نیازهای اقتصادی مردم را تأمین کند، یکی از راه‌های اصلی مبارزه با فقر و بیکاری است. اگر دولت برنامه‌های مشخصی برای اشتغال‌زایی و توسعه‌ی اقتصادی غور داشته باشد، می‌توان امیدوار بود که روزی این ولایت از دام فقر رهایی یابد و مردم آن، زندگی بهتری را تجربه کنند.

از هرج‌ومرج تا ثبات و امنیت؛ تحولات بنیادی جدید در افغانستان

نویسنده: ا. اویس علـی
مترجم: مصطفی توکلی

اگر نگاهی گذرا به چندسال گذشتهٔ افغانستان داشته باشیم، آن را مملو از هرج‌ومرج، بی‌ثباتی، عدم امنیت و فرار ثروتمندان از کشور می‌یابیم. امنیت فراتر از رؤیاها و آرزوهای خیلی بود. اوضاع چنان آشفته و درهم تنیده بود که سرمایه‌داران جرأت نمی‌کردند در شهری که نیاز نیازمندان برآورده شود، سرمایه‌گذاری نمایند؛ اما الحمدلله امروز تمام آن صحنه‌های وحشت به طاقچه نسیان سپرده شده است.

افغانستان امروزی، آن افغانستان دیروز نیست که سرمایه‌داران و ثروتمندان از آن فرار می‌کردند، بلکه افغانستان امروز مکانی امن برای سرمایه‌گذاری گشته است.

حضور بزرگ‌ترین تاجر افغان، میرویس عزیزی در کابل، گواه بر این مدعا است که افغانستان مکانی امن برای تجارت تاجران گشته است. ناگفته نماند که این تاجر به عنوان یک گردشگر متردد به افغانستان نیامده، بلکه وی با اعتماد به وطن خود و برای ساخت یک افغانستان جدید، به سرزمین خویش باز گشته است.
ادامه مقاله


https://www.alemarahdari.af/?p=130664

موفقیت امارت اسلامی در مدیریت آب‌ و انرژی کشور

نویسنده: مصطفی توکلی

آب مایهٔ حیات موجودات، آبادانی سرزمین‌ها، طبیعت و طراوت، سرسبزی و شادابی منطقه بوده و با آب است که زندگی بشریت معنی پیدا می‌کند، همان‌طور که خدواند متعال می‌فرماید: «وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ؛ همه چیز با آب زنده است» پس می‌توان گفت: آب یعنی زندگی، آب یعنی آبادانی، آب یعنی رحمت الهی!

امارت اسلامی با درک همین جایگاه، به مدت چهار سال در صدد این بوده تا منابع آبی کشور را حفظ و نگهداری کرده و از هدررفتن آن جلوگیری نماید و در این زمینه تاجایی مؤفق بوده و گام‌های مؤثر و کلیدی‌ای برداشته است.

از آن‌جایی که کشور عزیزمان افغانستان یکی از کشورهای غنی از معادن طبیعی و آب‌های شیرین در قاره آسیا به شمار می‌رود، این منابع سال‌ها بدون مدیریت و کنترل مناسب از کشور خارج می‌شدند و بهره‌برداری چندانی از آن‌ها صورت نمی‌گرفت. اما با حاکمیت امارت اسلامی، تا حدی این آب‌های طبیعی و منابع انرژی تحت کنترل درآمده و از هدررفتن آن‌ها جلوگیری می‌شود.
ادامه مقاله


https://www.alemarahdari.af/?p=130950

ــــــــــــــــــــــــــــــــ
شماره ۲۶۶ ماهنامه معرفت (سال بیست‌وسوم، شمارهٔ دوم، حمل/فروردین ۱۴۰۴ خورشیدی) از چاپ برآمد!

محتوای این شماره:

▫️سرمقاله: از اندک عمر بهرهٔ بزرگ گیریم؛

▫️ تحولات جهانی و نظم جدید بین‌الملل؛ نوشتهٔ احمدفرید فرزاد هروی، سردبیر؛

▫️پیشنهاد ترامپ، خنده‌آورتر از جوشانیدن بحر اطلس؛ نوشتهٔ ادهم شرقاوی با ترجمهٔ مصطفی توکلی؛

▫️ سکولاریزم؛ نقاب نرم و نمادین صهیوامپریالیزم؛ نوشتهٔ بصیراحمد مبصّر، عضو هیئت نویسندگان؛

▫️ مهربانی هدیه دهیم؛ نوشتهٔ خانم راشده قانت؛

▫️ لطافت و عقلانیت زن؛ نوشتهٔ ادهم شرقاوی با ترجمهٔ عبدالخالق احسان، مدیرمسوول؛

▫️تازه‌های تکنولوژی‌؛ واحد تحقیق معرفت؛

▫️معرفی کتاب (فضائل بیت‌المقدس وشام)؛

▫️اخبار جهان اسلام؛

▫️دل‌نوشته‌ها؛

▫️و فانوس ادب.


💌 شما نیز می‌توانید برای ثبت نام به ماهنامه معرفت به شماره ۰۷۹۹۵۳۸۷۵۹ تماس گرفته و هر ماه این مجلهٔ وزین را به آدرس خویش دریافت نمایید.


#معرفت_نامه
#کتاب_خوب_بخوانیم
t.me/Alefba99 | الفباء

*💔بشنو ای روزگار! و گواه باش ای تاریخ!*

👌همان آل سعودِ بی‌ سروپا، همان دست‌ پرورده‌ی بریطانیا و لقطه‌ی نامشروع استعمار، بود که تیغ خیانت بر پیکر خلافت اسلامی عثمانیه نهاد و عَلَم بغاوت را در کنار صلیبیان بر افراشت؛ اما امروز، اگر فرزندان حماس و مجاهدان بر اسرائیل یورش برند، این دین‌ فروشان مزدور و مفتیان درباری، بی‌ درنگ فتوا به خروج، خوارج‌ گری و نقض بیعت صادر می‌کنند!

‼️چه زبون‌اند اینان که اگر نفع‌ شان اقتضا کند، گوشت مردار را با روغن فتوا سرخ می‌کنند و خون آن را نوش جان حلال می‌نمایند، ولی اگر خون امت محمدی در کوچه‌های غزه و خیابان‌های نابلس و رفح جاری شود، زبان‌ شان در دهان‌ شان خشک می‌زند و مهر سکوت بر لب دارند؛ مبادا ولی‌ نعمتشان برنجد!

✊️اف بر آن منبرهایی که بر سینه‌ی مسجد نشسته‌اند اما مأمور سفارت‌ خانه‌های کفرند! ننگ بر آن عمامه‌ هایی که رنگ دین گرفته‌اند اما در باطن، عصای فرعون و مشعل شیطان‌اند!

🔰و بگو بر این امت:

👈تا کی باید در مکتب این دین‌ سودگان، درس ذلت خواند؟ تا کی باید در سایه‌ی سکوت مفتی‌ نماهای مزدور، سرزمین‌های اسلام یکی پس از دیگری اشغال شود؟

🔰ای کاش امت بداند که:

✔️امروز سکوت، نه تقواست، بلکه خیانت است! و فتوا عدم جهاد نه از سینه‌ی ایمان، بلکه از دهان جیره‌ خواران صادر می‌شود!

✍️ابو امامه دیوبندی

https://t.me/pkgtryu

هم‌وطنان عزیز، به آغوش میهن خوش آمدید!

نویسنده: مصطفی توکلی

از دیرباز است که ملت افغان به دلیل عدم «امنیت و آزادی» ناگزیر به آوارگی، مهاجرت، سفر و پناه‌جویی در کشورهای بیگانه و همسایه شده‌اند. این معضل حل‌نشده تا کنون ادامه داشته است؛ اما با روی‌کارآمدن امارت اسلامی، مهاجرین به تدریج به آغوش وطن بازمی‌گردند؛ چون میهن خود را آزاد، آباد و در امنیت می‌بینند.

شاید برخی از این بازگشت‌ها نیز به خواست خودشان نباشند، بلکه از روی اجبار و اخراج صورت گرفته باشند؛ اما مطمئن هستیم که این امر به خیر مهاجرین ماست که به کشور خود و به آغوش گرم وطن بازمی‌گردند.

شاید برخی از این بازگشت‌ها به خواست و انتخاب خود مهاجرین نبوده و از روی اجبار صورت گرفته باشد؛ اما بی‌تردید بازگشت به آغوش گرم وطن، به سود و صلاح آن‌هاست.

امارت اسلامی و استقبال از مهاجران:
ادامه مقاله


https://www.alemarahdari.af/?p=131183

دوگانگی سازمان‌های بین‌المللی

نویسنده: مصطفی توکلی

تطبیق و تنفیذ احکامات و دستورات شریعت اسلامی، وظیفهٔ و مسؤلیت حکومت و نظام اسلامی و زمام‌داران آن بوده و می‌باشد و هیچ‌کس حق دخالت و ممانعت آن را ندارد.

دفتر حقوق بشر، سازمان‌ملل، یوناما...، از قصاص و جاری حد بر بالا چند تن در افغانستان وحشت‌زده شده و اشک تمساح‌گونه می‌ریزد؛ اما در برابر قتل‌عام ده‌ها هزار زن، کودک، پیر و جوان در غزه و کشورهای دیگری اشغال شده، تنها به «ابراز نگرانی» بسنده می‌کند و بس.

این سازمان‌ها از جنایت‌های که در گوشه‌وکنار جهان اتفاق می‌افتد، چشم پوشی کرده و در جای که امن و امنیت، جایی که قانون و دستورات الهی در آنجا جاری می‌شود و جاری کردن این قوانین حق مسلم دین و آئین اسلام است، لب اعتراض و انتقاد گشوده و ادعای نقض حقوق انسانی را می‌کنند؛ مگر آن زنان، کودکان و سال خوردگانی که در غزه قتل عام می‌شوند، انسان نیستند؟ پس چرا برای نجات جان آنها انتقاد نمی‌شود..؟


این تناقض آشکار، نمونه‌ای از سیاست‌های دوگانگی و عدالت گزینشی نهادهای بین‌المللی است؛ نهادهایی که در برابر ظلم و استبداد رژیم غاصب صهیونیزم لب فرو بستند، اما برای نمایش عدالت‌های کاذبانهٔ خود، در کشورهای بحران‌زده علم حقوق بشر بلند می‌کنند.

این اعتراضات نشان دهنده عدم آگاهی این گروه‌ها و سازمان‌ها نسبت به اسلام است یا این خود دلالت بر کینه و عناد آنها نسبت به اسلام و مسلمین است؟

سازمان‌های بین‌المللی و آنانی که دم از حقوق بشر می‌زنند این را خوب می‌دانند، حقوق بشر و انسان بجای خود که امروزه در جهانی که دم از تکنولوژی و فناوری می‌زند، حقوق انسان‌ها هم رعایت نمی‌شود، حقوق همه‌چیز و همه‌کس زیر پاشده است.

وظیفه و مسؤلیت نهادهای خیر بین‌المللی همچون یوناما، حلال احمر و... کمک‌رسانی و دستگیری به آسیب دیدگان و بی‌چارگان کشورهاست، نه اعتراض و واکنش نشان دادن در برابر قوانین خداوند و رسول و رسم و رسومات که در آن مناطق وجود دارد.

هر دین و آئینی از خود قوانین و مقرراتی دارد که کسی در اجرای آنها هیچ دخالتی ندارد، همچنان در دین اسلام هم قوانین خاصی وجود دارد که باید اجرا شوند و هیچ‌کس حق دخالت و اعتراض کردند بر آنها را ندارد.

قصاص و تنفیذ حد و هر حکمی از احکامات شریعت اسلامی، خلاف حق حیات انسان نیست، بلکه این خودش عین حق حیات انسان است، همانطوری که خدواند متعال می‌فرماید: «وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ».

پس قصاص و اجرای احکام الهی ظلم نبوده و نیست؛ بلکه این خودش حیات و زندگی با شرافت و با کرامت است، زندگی که در آن حق‌دار به حقش می‌رسد.

https://t.me/pkgtryu

امارت اسلامی چگونه امنیت را برای افغانستان به ارمغان آورد؟

نویسنده: عبدالحق حماد
مترجم: مصطفی تـوکلـی

امنیت عنصر اصلی و اساسی برای دستیابی به رفاه اجتماعی و تمام انواع پیشرفت‌های یک جامعه می‌باشد. در هر جامعه‌ای که امنیت حاکم باشد، اعضای آن در آسایش بوده و از اموال خود مطمئن هستند. مردم از امنیت فرزندان خود مطمئن شده و از حفظ کرامت آن‌ها راحت هستند. مردم چنین جامعه‌ای می‌توانند آزادانه کارهای خود را انجام بدهند و ذهن‌شان برای نوآوری، پیشرفت و... در هر زمینه‌ای فعال باشد.

اما برعکس اگر در جامعه‌ای امنیت و آسایش وجود نداشته باشد و جان و مال مردم در امان نباشد، در این صورت تمام ابعاد زندگی افراد در معرض تهدید قرار می‌گیرد. هیچ‌کس حاضر نیست در چنین کشوری سرمایه‌گذاری کند، یا به سفر برود و یا هم برای ابتکار و نوآوری در آن فکر کند. امنیت ازدست‌رفته، سایه سنگینی بر زندگی، کسب‌وکار و افکار یک جامعه خواهد انداخت.

از این‌رو می‌توان گفت: حتی امنیت از خورد و نوش هم مقدم‌تر است؛ چنان‌که حضرت ابراهیم -علیه‌السلام- ابتدا برای


ادامه مقاله
https://www.alemarahdari.af/?p=131293

‏کانال اهل نوشتن را در واتساپ دنبال کنید: https://whatsapp.com/channel/0029Vb5nRfiCnA82mP6wlz13

نبرد گاوها و له شدن مورچه‌ها

نویسنده: مصطفی توکلی

دو گاو تصمیم گرفتند مبارزه‌ و رقابتی داشته باشند، که از آن دو گاو هرکدام برنده شود بر کل مزرعه تسلط پیدا کند و مزرعه با چراگاهش از آن برنده شود.

قبل از شروع مبارزه، مورچه‌ای گفت: در میان ما چقدر بدبختیم!
مورچه‌ای که کنار او ایستاده بود پاسخ داد: این مبارزه و مسابقه چه ربطی به ما دارد؟
مورچه اولی گفت: وقتی مبارزه تمام شود، گاو بازنده از چراگاه سبزش رانده می‌شود و به سمت ما می‌آید تا از الوفه‌های دور و اطراف ما بخورد، ولی با سم‌هایش روی ما پا می‌گذارد و مورچه‌ای پس از مورچه دیگر را له می‌کند، و در نهایت جایزه گاوی برنده چیزی جز گوشت و خون ما نخواهد بود!

پیشگویی مورچه تحقق یافت، گاو شکست‌خورده، برای پنهان کردن شرم شکستش به زیستگاه امن مورچه‌ها پناه برد و هر دم آن‌ها را له می‌کرد!

آری، بهای سیاست و درگیری قوی‌ترها را همیشه مستضعفان و بی‌چارگان می‌پردازند!

پ ن: امروز هم با سیاست‌های جنگی و شاخ به شاخ شدن دو گاو (ایران و اسرائیل) بی‌طرف‌ترین طیف جامعه (مهاجرین افغان) ضربه خورده و زیر بار سیاست‌های یک بام و دو هوا له شده‌اند.

آیا مهاجرانی که به دنبال لقمه‌ای نانی، دنبال سرپناهی، و گذشت ایامی به آنجا پناه برده بودند، سرانجام باید بهای سیاست‌های ایران و اسرائیل را پرداخت کنند؟

اما اگر بخواهیم مفهوم اینکه قشر مظلومان و بی‌طرفان همیشه بهای سیاست و درگیری‌ها را می‌پردازند، را به زندگی عادی تعمیم دهیم، قطعاً و یقیناً درست است!

https://t.me/pkgtryu

خوابی که قلبم را تکان داد

بینندهٔ خواب: احمد زیدان
مترجم: مصطفی توکلی

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وسلم را در خواب دیدم، اما او را با چهرهٔ بشاش و خندان همیشگی‌اش ندیدم...
چهرهٔ مبارک‌شان غمگین، رنگش قرمز و آثار خشم و غضب بر او هویدا بود.
اسبی بدون زین را سوار بودند، مسلمانان درو و اطراف‌شان حرکت می‌کردند و رسول پاک را صدا می‌زدند؛  اما رسول الله ندای هیچ یکی را جواب نمی‌داد و به هیچ‌کس توجه نمی‌کرد.
من تلاش می‌کردم که خود را به ایشان برسانم، قلبم می‌تپید و روحم نزدیک بود که از کالبد بیرون شود.
نزدیک و نزدیک‌تر شدم، ناگاهان از ایشان صدای خیلی غم‌انگزی شنیدم که می‌گفت:
بُعداً بُعداً... سُحقاً سُحقاً؛ از من دورشوید
و به پیش خدا شکوه کرد که امتم مرا تنها گذاشته‌اند.
اینجا بود که صدای گریه مسلمانان بالا رفت...
صحنه‌ی خیلی هیبت‌ناکی بود، گویا قیامت بر پاشده بود!
همه با یک آواز ناله سر می‌دادند و صدا می‌زدند: اللهم ارف غضبک و مقتک عنا...
اللهم لا تؤاخذنا بما فعل السفهاء منا...
ولکن پیامبر گرامی صلی‌الله‌علیه وسلم، همواره از آنها اعراض می‌کرد و به هیچ‌کس توجه نمی‌کرد،  تا اینکه به خانه‌اش رسید و از اسبش پیاده شد، درحالی که سخت خشم‌گین بود.
قلبی من می‌لرزید.. و با خود می‌گفتم که: 
آیا رسول‌الله از من هم خشم‌گین است؟
منم به دنبالش رفتم و خیلی گریه سخت برایم پیش آمده بود، چنان گریهٔ که اصلا متوقف نمی‌شد، تا جایی که بی‌هوشی به من عارض گردید.
هنگام که رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وسلم وضعیت مرا دید، قلب مبارک کمی نرم‌تر شدو برایم گفت: ای فرزندم،  سربلند زندگی کن، و شهید گونه بمیر!
آنگاه رسول‌الله به خانه‌اش داخل شد و من هم بر لبهٔ دروازه‌ایشان نشستم و منتظر دوباره خروجشان بودم، بعداً متوجه شدم که مشغول نماز شدند و با صدای حزین و غم‌انگیز تلاوت می‌کرد: «وَإِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ» و گریه می‌کرد.
ناگهان از خـواب بیدارشدم، دیدم که چشم‌هایم پر از اشک است و نزدیک است قلبم بترکد.
آنگاه خشم رسول‌الله را نسبت به امتیانش متوجه شدم، و چگونه خشمگین نشود درحالی که فرزندان امت اسلامی در غزه از گرسنگی جان می‌دهند؟ و اوضاع اسفناک امروزی هیچ خوابیدهٔ را بیدار نکرده است.
یارب لا تجعلنا ممن خذله أو أغضبه...

https://t.me/pkgtryu