نقشهٔ جابجایی غزه و پنجره اورتون

نویسنده: احسان الفقیه
مترجم: مصطفی توکلی

به محض توقف جنگ در غزه و بازگشت آوارگان و بیجاشدگان به خانه‌های خود، به امید پیروزی براین مصیبت بزرگ و نفرت‌انگیز (جنگ و آوارگی) دونالدترامپ رئیس جمهور آمریکا، اهل غزه را با صحبت بی‌خردانه و جنگجال‌برآنگیز خود دوباره به آوارگی غافلگیرانه تهدید کرد و با غوغا و صحبت‌های ناموزن خود، درباره معامله قرن سخن به میان آورد.

ترامپ با نادیده گرفتن حق مسلمه و تعیین سرنوشت فلسطینیان، به خود این اجازه را داد که خطوط کلی آینده فلسطین را ترسیم کند که ساکنان نوار غزه آن را رد می‌کنند و ترامپ کشورهایی را که باید پذیرایی آوارگان باشند، مشخص کرد و مصر و اردن را برای این کار انتخاب کرد.

پس از این فکر ترامپ، ایده و تخیلی دیگری بر ذهن نتانیاهو آمد، و آن اینکه برای اهل غزه سرزمین دیگری را پیشنهاد کرد که می‌تواند پذیرای ساکنان نوار غزه -یعنی پادشاهی عربستان سعودی- باشد، و این را با وسعت و قدرت پادشاهی و ثروت آن توضیح می‌دهد.

ترامپ رئیس جمهور ایلات متحده آمریکا، ریس جمهور قدرتمندترین کشوری، رئس جمهوری که بالاترین شعارهای انسانیت و حقوق بشر را سر می‌دهد، به جای تحریم اسرائیل، اسراییلی که نوار غزه را ویران کرد و قتل‌عام و گسترده‌ای را علیه ساکنان آن راه اندازی کرد، با این ایده و فکر که فراتر از رویاهای خود نتانیاهو بود، ترامپ به آن جایزه داد و خواستار آواره شدن ساکنین این سرزمین به نفع رژیم غاصب شد.

این ایده دیوانه‌وار ترامپ توسط کشورهای عربی که امیدوار به احیای پروژه راه حل دو دولتی بودند، رد شد؛ چون این فراخوانی است که نفت را بر آتش می‌ریزد و دروازه‌های جهنم را در منطقه باز می‌کند.

ولکن در اینجا یک سوال مطرح می‌شود که: آیا ترامپ امیدوار بود که این خواسته‌اش در کشورهای عربی طنین انداز شود؟

پاسخ واضح و مبرهن است، انکار قطعی و یقینی، ترامپ به خوبی می‌داند که چه در داخل فلسطین و چه در جهان عرب، چه در سطح امت اسلامی و چه در سطح نظام‌ها، موانعی بر سر راهش وجود دارد که مانع رسیدن به این هدف قرار می‌گیرند، بالفرض اگر مدافعانی هم وجود داشته باشد که تصویب این طرح را بپذیرند، قطعاً می‌دانند که روزی زیر بار آن‌ می‌آیند. و این یک مصیبت و بلای بزرگ بر جامعهٔ عربی و اسلامی می‌شود.

چرا ترامپ در زمانی که قرار است فضا آرام باشد، تا راه‌حل‌های مسالمت‌آمیز و دیپلماتیک در منطقه وجود داشته باشد، این درخواست دیوانه‌وار را مطرح کرده می‌کند؟ آیا این مرد دچار جنون گشته و از روی دیوانگی چنین سخنان را اظهار می‌دارد؟ آیا این اقدامات جنجال‌برانگیز بیانگر دیدگاهی یکجانبه است؟

مشکلی که ما همیشه به آن اشاره می‌کنم، این است که: این باور نادرستی است که آمریکا تنها به این تصمیم واهی و اشتباه است، یعنی آمریکا تنها نیست؛ اگرچه حقیقتی که با القای واقعیت سیاست‌های آمریکا تأیید می‌شود، این است که ایالات متحده سیاست‌های کلی را هم برای جمهوری‌خواهان و هم برای دموکرات‌ها، به‌ویژه در قبال مناقشه اعراب و اسرائیل تعیین کرده است، اما مرد صحنه‌ای وجود دارد که راه خودش را برای خدمت به این سیاست‌ها دارد.

نزدیک ترین و منطقی ترین توضیح برای فراخوان ترامپ چیزی است که به پنجره اورتون معروف است که به نام جوزف اورتون متفکر سیاسی آمریکایی نامگذاری شده و به پنجره سخنرانی نیز معروف است.

این تاکتیک مبتنی بر این ایده است که دوام سیاسی هر تفکر و ایده در درجه اول به میزان قرار گرفتن این ذهنیت در محدوده برخی ایده‌های پذیرفته شده در حوزه‌های عمومی بستگی دارد و نه به ترجیحات سیاستمداران تک‌رو.

این تاکتیک با ترویج ایده‌ها و استدلال‌های بسیار افراطی عمل می‌کند که حالت شوکه‌آور ایجاد می‌کند و توجه و بحث را برمی‌انگیزد و به مرور زمان به گزینه‌های قابل قبولی تبدیل می‌شود.

این همان کاری است که ترامپ با درخواست خود برای تخلیه نوار غزه انجام می‌دهد. او به یقین می‌داند که با رد قاطعانه همه جانبه مواجه خواهد شد و نقض آشکار حقوق و همه هنجارها و قوانین بین‌المللی تلقی می‌شود؛ اما صرف اینکه تنها وارد بحث شود، حتی اگر از طریق اعتراض و انتقاد باشد، با گذشت زمان، آرای حمایتی را به دست خواهد آورد، و تبدیل آن به یک ایده غیرممکن خواهد بود و پوشش سیاسی آن به یکی از راه حل‌های منطقی پیشنهادی تبدیل می‌شود و آنچه بعد از آن می‌آید آسان‌تر است.

این تاکتیک توسط آمریکا در بسیاری از مسائل از جمله پروژه انتقال سفارت آمریکا به بیت المقدس و به رسمیت شناختن آن به عنوان پایتخت اسرائیل مورد استفاده قرار گرفت.
ادامه مقاله:
https://www.alemarahdari.af/?p=129941

*مقصر واقعی کیست؟ آنها یا ما؟*
نویسنده: صبغت‌الله وصیل

*مترجـم: مصطفـی توکلــی*

مردم مظلوم، ستم‌دیده و آوارهٔ فلسطین در مسیر رهایی و استقلال آن مراحل سخت و دشواری را پشت سر گذرانیده/می‌گذرانند.

این همه مصیبت‌ها، آزمایش‌ها و بلاهایی که
جنگ به همراه دارد؛ مقاومت، صبر و استقامت می‌خواهد تا در برابر خطرات و مشکلات که ما را تهدید می‌کند، فایق آمده و آنچه روح و روان را به سوی آرامش فرا می‌خواند، گام برداریم.
و این امر از ما می‌طلبد تا از خود صبر و شکیبایی نشان بدهیم.

علی‌الخصوص کسانی که پرچم مقاومت و مبارزه را به اهتزاز در می‌آورند، آنها بیشتر در معرض فشارها و سختی‌های پی‌درپی قرار دارند…


ادامه👇


https://khorasan-af.com/%d9%85%d9%82%d8%b5%d8%b1-%d9%88%d8%a7%d9%82%d8%b9%db%8c-%da%a9%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f-%d8%a2%d9%86%d9%87%d8%a7-%db%8c%d8%a7-%d9%85%d8%a7%d8%9f/

آرزوهای در حال تحقق افغانستان

نویسنده: مصطفی توکلی

ما خود شهاهد هستیم که افغانستان عزیز، با روی‌کارآمدن امارت اسلامی و تلاش‌های بی‌وقفهٔ چهارسالهٔ بزرگان‌مان؛ کسانی که تمام هم‌وغم‌‌شان، تأمین امنیت و آزادی و آبادی افغانستان است، اینک گام‌های استوارتر و محکم‌تری را برای رشد و ترقی یک افغانستان آزاد و آباد برمی‌دارد، افغانستانی که نیم‌قرن رنج و مصیبت دیده و از هر کوچه‌پس‌کوچه آن بوی فقر به مشام می‌رسد. حالا با وزیدن نسیم ایمان و آزادی، امنیت و آبادانی، دردهای دیرینهٔ این ملت در حال التیام‌یافتن هستند.

بعد از حاکمیت امارت اسلامی روند کار و ساخت پروژه‌های کوچک و بزرگ، خطوط راه‌آهن، سرک‌ها، بندهای آبی و ساخت‌وساز در حال توسعه و گسترش‌ است و یکی از پروژه‌هایی که تازه افتتاح، سروی و دیزاین شده، خط آهن کندهار – هرات می‌باشد. به گفتهٔ مولوی ذبیح‌الله مجاهد، سخن‌گوی امارت اسلامی: «با تکمیل این پروژه زیربنایی، ترکمنستان و ایران از طریق افغانستان توسط خط‌آهن به پاکستان وصل خواهند شد» و همچنان می‌افزاید که افغانستان از طریق خط آهن با جهان وصل می‌شود.

طرح و اندازهٔ این پروژه را به مساحت ۷۳۷.۵ کیلومتر مربع اندازه‌گیری کرده‌اند که این مسافت طولانی نویدهای خوب و خوشی برای ملت افغانستان به دنبال دارد. با راه‌اندازی این پروژه، بسیاری از بیکاران، صاحب کار و شغل می‌شوند و این پروژه همانند سایر پروژه‌های تازه‌تأسیس، دارای مفادهای عمده و سترگ می‌باشد. از مفادهای سودآور و عمدهٔ این پروژه، وصل‌شدن این خط آهن، افغانستان را به یک کشور ترانزیتی مبدل ساخته و سبب کاهش در قیمت کالا‌ و اجناس داخل افغانستان می‌شود.

البته این اولین پروژه و خط آهنی نیست که در افغانستان پروژه‌اش طرح شده؛ بلکه از زمان حاکمیت امارت اسلامی تاکنون پروژه‌ها و زیرساخت‌های متعددی راه‌اندازی شده و در حال تکمیل و توسعه‌اند.

از جمله پروژه‌ها و خط آهن‌های تازه‌تأسیس و در حال کار، می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:

۱- پروژه‌هایی چون خط آهن قندهار - هرات؛
۲- خط آهن مزارشریف - ازبکستان؛
۳- خط آهن خواف - هرات.

پروژه‌های فوق‌الذکر و سایر پروژه‌هایی که امارت اسلامی مشغول به انجام آن‌ها است، دلالت بر صداقت و عزم جدی و مردانگی مردان امارت اسلامی دارد، که این مردان بزرگ با تمام توان برای ملت خود کوشش و تلاش می‌ورزند و شبانه‌روز هم‌وغم‌شان آسودگی و آبادانی ملت و کشور است.
https://www.alemarahdari.af/?p=130111

از برکات قرب الهی این است که:

✅مسؤلیت‌هایت خیلی زیاد باشد، امّا تو از جانب الله نصرت و یاری شوی؛

✅اینکه تمام انسان‌های دور و اطرافت مضطرب و پریشان باشند؛ اما تو با سکون و آرامش زندگی نمایی؛

✅اینکه مشغولیت‌هایت خیلی زیاد باشد؛ اما تو دارای برنامهٔ مؤثر باشی؛
اینکه وقتت خیلی کم باشد؛ اما در آن برکت باشد؛
✅اینکه برای روزی حلال تلاش کنی، برایت روزی حلال میسر شود و در چشمت زیبا نمایان شود؛

✅اینکه از حرام دوری کنی، بدون اینکه کدام احساس سختی و مشقت در ترک آن کنی؛

✅اینکه مردم قسی‌القلب و تند رو باشند؛ اما تو نرم دل و بدور از افراط و تفریط باشی؛

✅اینکه مردم با مردم در رقابت باشند؛ اما تو برای اصلاح نفس و رضامندی الله کوشش و تلاش بورزی.

آری، همه‌چیز زمانی زیباست که تو به الله نزدیک باشی!

برگردان: مصطفی توکلی

https://t.me/pkgtryu

استواری امارت اسلامی در برابر توطئه‌ها و تبلیغات دشمنان

نویسنده: مصطفی توکلی

مخالفان، سکولاران، دموکراسی‌خواهان و جیره‌خواران نظام سابق؛ کسانی که با آبرو، عزت و شرف افغان‌ها سالیان‌سال بازی کردند و همچون زالو خون ملت ما را مکیدند، حالا بلندگوی تبلیغاتی برای عربده‌زدن دشمنان اسلام، علیه امارت اسلامی گشته‌اند و هرازگاهی جلسات و حلقاتی تشکیل داده و دهان به سخنانی می‌گشایند که دور از حق و حقیقت‌اند؛ سخنانی از قبیل این که: امارت اسلامی و افغانستان به برکت کمک‌های سازمان‌های بین‌المللی پیش می‌روند و کارمندان و نظامیانش از همین طریق تمویل می‌شوند، و با تحریم‌ها و قطع کمک‌های آمریکا، سازمان‌های بین‌المللی و... مسئولین این نظام، دیگر نمی‌توانند افغانستان را رهبری کرده و امور آن را به خوبی پیش ببرند.

دشمنان افغانستان همه روزه در تمنای این‌اند که نظام امارت اسلامی سقوط کند، و تحلیل‌گران جیره‌خوار، دست‌نشاندگان و تبلیغات‌گرانی که از آخور دشمنان تغذیه می‌کنند، گاهگاهی سخنانی به دور از عدل، انصاف، غیرت و شجاعت افغانی و اسلامی به خورد رسانه‌ها داده
ادامه مقاله


https://www.alemarahdari.af/?p=130204

مختصری از زندگی‌نامهٔ شهید محمدبهار «تقبله‌الله» از ولایت شهیدپرور ولایت غور باستان

نویسنده: عتیق‌الله عتیق
ترتیب‌دهنده: مصطفی توکلی


شهدا و دلدادگان شریعت و شهادت با خود چنین زمزمه می‌کردند و به لقای پروردگار خود می‌شتافتند:

لست اُبالی حین أقتل مسلما
علی أي شقٍ کان في الله مصرعي

شاعری دیگر در وصف عاشقان حیات جاویدان و رب منان چه زیبا می‌‌سراید:

اُقتلوني، اُقتلوني یا شقات
إن في قتلي حیات في حیات

بیایید تا یادآور خاطرات آن رفتگانی شویم که خود رفتند و رسم ماندگاری به‌جای گذاشتند. بیایید تا از آن‌ها بگوییم و بشنویم؛ زیرا فراموش‌کردن آن‌ها ظلم و جفا است، و این را بدانیم که اگر ما آن‌ها را فراموش بکنیم، تاریخ هرگز فراموش‌شان نخواهد کرد؛ زیرا آن‌ها همیشه در قید حیات‌اند.

ما ایمان داریم که شهدا نمرده‌اند و این امر با گواهی قرآن کریم ثابت شده است: «وَلَا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتٌ ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ وَلکِنْ لَا تَشْعُرُونَ».
ادامه مقاله


https://www.alemarahdari.af/?p=130278

ما قضاوت‌گر نیستم؛ بلکه دعوت‌گر هستیم...

روزی از روزها از عالمی درباره حکم تارک‌الصلاة پرسیدند که حکمش چیست؟
درجواب گفت: حکمش این است که ما تارک‌الصلاة را از آتش جهنم نجات بدهیم و به سوی بهشت راهنمایی‌اش کنیم، نه اینکه حکم به تکفیر و تفسیق او بدهیم.
قاضی و هادی فقط خداوند است!

برگردان: مصطفی توکلی

https://t.me/pkgtryu

۱٠ حوت؛ رمز موفقیت و کلید فتح افغانستان

نویسنده: مصطفی توکلی

کشور عزیزمان افغانستان یا به تعبیری دیگر، قلب قارهٔ آسیا، در طول تاریخ بارها مورد تعرض و تجاوز نظامی ابرقدرت‌های جهانی قرارگرفته‌ است، که برای اولین بار انگلیس‌ها و برای بار دوم، روس‌ها یا همان اتحاد جماهیر شوروی، و برای آخرین‌بار، آمریکای جنایت‌کار به بهانه‌های واهی و دروغین و مبارزه علیه تروریزم، بر این سرزمین تجاوز کرده و افغانستان را تبدیل به خرابه کردند.

این سه ابرقدرت، یکی پی دیگری تجربه تلخ شکست را در این سرزمین چشیدند. شاید برخی بر این گمان باشند که این متجاوزین شکست نخورده‌اند، بلکه با ارادهٔ خود از افغانستان خارج شده‌اند؛ اما این گمان آن‌ها، خیالی بیش نیست؛ زیرا خود دشمنان اعتراف کرده‌اند که ما از افغانستان شکست خورده‌ایم.

آمریکا با هم‌پیمانان خارجی و نوکران داخلی‌اش با چنان کبر و غروری اسب خود را می‌تاخت که گویا افغانستان دیگر صاحبی ندارد و برای همیشه زیر سلطه بیگانگان خواهد بود. به خاطر همین بود که آمریکا انواع تجهیزات نظامی، اسلحه‌های مدرن و مادربمب‌ها را وارد
ادامه مقاله


https://www.alemarahdari.af/?p=130329

10#_حوت
۱٠ حوت؛ روزی بهادری، شجاعت و شهامت افغان‌ها در برابر استعمار گران و قلدران زمان.


https://x.com/AlemarahDari

‏كان عمرُ بن الخطاب رضي الله عنه
يستقبلُ رمضانَ بقوله :
مرحبًا بمُطهِّرِ ذنوبنا ❤

اللهم أعنّا على صيامه وقيامه
واجعلنا فيه من عتقائك
واجمعْ شملنا ... ووحِّدْ كلمتنا
واصلحْ لنا ديننا الذي هو عصمة أمرنا
ودنيانا التي فيها معاشنا
وآخرتنا التي إليها معادنا

وكلّ عامٍ وأنتم بخير

https://t.me/pkgtryu

چرا هرات قطب اقتصادی افغانستان است؟

نویسنده: مصطفی توکلی

ذهن برخی را این سؤالات به خود مشغول کرده که چرا بسیاری از تاجران و صنعت‌پیشگان، از بین ۳۴ ولایات افغانستان، شهر هرات را برای تجارت، سرمایه‌گذاری و همچنین مسکن خویش انتخاب می‌کنند؟ مگر این شهر چه ویژگی‌هایی دارد؟ و چرا مردم از ولایت‌های مختلف به این ولایت روی آورده‌اند؟ و چرا باید هرات به عنوان مرکز تجارت و صنعت افغانستان انتخاب شود؟

اولاً باید گفت: تمام ولایت‌های افغانستان زیبا، قابل سرمایه‌گذاری و در امنیت نظام اسلامی قرار دارند؛ اما برخی ویژگی‌ها هستند که ولایت هرات را از دیگر ولایات افغانستان متمایزتر، برجسته‌تر، قابل اهمیت‌تر و استراتژی‌تر کرده‌اند.

آری، در طول تاریخ، هرات یکی از شهرهای تاریخی، باستانی و فرهنگی افغانستان بوده، و از آن با القابی چون؛ مهد تمدن، نگین خراسان، مرکز تمدن و تجارت، مرکز سلاطین، عالمان و عارفان دین، یاد شده است.

از ویژگی‌ها و مزایایی که این ولایت را از دیگر شهرها و ولایات خاص‌تر کرده‌اند، می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:
ادامه مقاله


https://www.alemarahdari.af/?p=130403

روزه سه درجه دارد:

۱- روزهٔ عموم که همه می‌گیرند؛

۲- روزهٔ خصوصی که برخی‌ها می‌گیرند؛

۳- روزهٔ خاص و خاص‌الخاص که خیلی اندک انسان‌ها می‌گیرند؛

اما روزهٔ که عموم مردم می‌گیرند: همان روزهٔ است که انسان بطن وفرج خویش را از شهوت حفاظت می‌کنند؛
روزهٔ خصوصی که برخی‌ها می‌گیرند:
همان روزهٔ است که انسان چشم، گوش، زبان، دست، پا و سائر اعضای خود را از آلوده شدن به گناه حفاظت می‌کند؛

روزهٔ خاص و خاص‌الخاص که خیلی اندک انسان‌ها آن را می‌گیرند: همان روزهٔ است که قلب انسان به خاطر دین خدا بتپه و افکار منفی از او دور شود و کاملاً محو خدا شده و غیر از خدا را به باد فراموشی بسپارد!

📓امام محمد عزالی
ترجمه: مصطفی توکلی

https://t.me/pkgtryu

باید اینگونه به استقبال رمضان برویم!

نویسنده: احسان الفقیه
مترجم: مصطفی توکلی

اگر احساس خداحافظی در هرکاری همراه باشد؛ شوق و اشتیاق را در روح صاحبش دو چندان می‌کند، تا فرصت کار را غنیمت شمرده و این همان چیزی است که در سیره بهترین خلق، حضرت محمد صلی‌الله‌علیه‌وسلم،  اظهر من‌الشمس است.

حضرت عرباض بن سریه روایت‌ می‌کند که: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم، روزی ما را نماز داد، سپس رو به ما کرد و خطبه‌ای فصیح و بلیغی اراد کرد که اشک از چشمان ما جاری شد و دل‌های ما را به‌ترس انداخت، سپس شخصی پرسید: ای رسول خدا، این مانند خطبه وداع است، پس ما را چه توصیه می‌کنید؟

اصحاب رسول‌ الله از عمق خطبه بوی وداع رسول الله را استشمام کردند؛ اینجا بود که چشمانشان اشک‌بار و دلهایشان پر از بیم و هراس شد، پس از او پند و اندرز گرفتند.

آنگاه در حجة‌الوداع در برابر انبوه مردم، جمعیتی که دسته دسته وارد دین خدا شده بودند، رسول خدا حاضر می‌شود و بعد از مدت‌ها مجاهدت و تلاش، اصل نصیحت خود را برای آنان جمع بندی می‌کند؛ چون ایشان نزدیک شدن به مرگ را احساس می‌کردند و خطاب به مردم فرمود: «شاید این آخرین ملاقات من با شما باشد و دیگر شما را ملاقات نکنم».
همین امر او را واداشت تا برای نمازگزاران با ارزش‌ترین توصیه‌های خود را بیان کند: «اگر در نماز ایستادید، چنان نماز بخوانید که گویا با نماز خداحافظی می‌کنید».

ما چقدر برای استقبال از ماه مبارک رمضان به این‌رویکرد به عنوان یک استقبال کننده برای خداحافظی نیاز داریم.

از فرا رسیدن ماه مبارک رمضان خوشحال و خوش بین هستیم و در عین حال این امر حس وداع را برمی‌انگیزد. ممکن است بعد از این سال دیگر رمضان را ملاقات نکنی؛ اما این خودفریبی و راندن رمضان با تازیانه، تخیل بیش نیست، حقیقت پنهانی است که امیدهای طولانی و درازمدت آن را پنهان می‌کند. آیا ممکن است مرگ به ما مهلت بدهد تا رمضان آینده را شاهد باشیم؟  این امر دو چیز را با خود همراه دارد: هرکس که طمع به زندگی دنیا دارد، این فرد هم قمارباز و هم بازنده است، پس مواظب باش که  مرگ نزدیک و در کمین است.

آه! ای کسانی که به این دنیا دل بسته‌اید و فریب طولانی بودن آن را می‌خورید، متوجه باشید که مرگ ناگهان می‌آید و قبر صندوق عمل انسان است، بنابراین به عنوان یک مهمان گذار، از این ماه استقبال کنید!

در ماه رمضان چنان دعا کنید که گویا با او خداحافظی می‌کنید.

در ماه رمضان چنان روزه بگیر که گویا با او خداحافظی می‌کنی: وداع با گوش دادن به قرآن و لذت بردن از آن، و در هر آیه‌ای که می‌شنوی تدبر کن. به زودی از آن سعادت محروم نشو، دقایق گرانبهای سحر را رها مکن، ناله های شب و اشک سحر را راها مکن!

روزه درک می‌کند که این شخص در ماه رمضان به عنوان ملهروزه خداحافظی می کند: می فهمد که قبلاً روزه نگرفته است و این آخرین فرصت است که از معانی روزه از او پنهان شده است. من و تو
در ماه رمضان  کسی که با تلاوت دل ببندد، به قرآن نزدیک می‌شود: از تلاوت آیه ای که حواسش پرت شده یا دلش غافل شده، پشیمان می شود، از دست دادن معانی قرآن از دلش پشیمان می شود و با آن معانی وداع می کند که بدون وقفه از تدبر در قرآن جاری می شود نورهای تدبر در معانی متعالی قرآن در دل او می درخشد.

صدقه دادن از مال تو در ماه رمضان مانند صدقه کسی است که بین چشمانش می گذارد: مال من به درد من نخورد، اگر وقتش رسیده بود، می خواست با تمام توانش فدیه دهد.

از خدا می خواهم که به این ماه مبارک برسیم و ما را در آن اطاعت کنیم و ما را از کسانی که از آتش جهنم آزاد می کند قرار دهد و او نگهبان آن است و قادر است.
https://t.me/pkgtryu

‎⁨شماره اول ۱۴۰۳ خورشیدی

فراخوان مقاله نویسی

ماهنامه فکری، فرهنگی، و اجتماعی آیینه، پذیرای مقالات و نوشته‌های شما قلم بدستان عزیز می‌باشد.
شما فرهیختگان عزیز می‌توانید مقالات خود را در قالب‌های:
_ شعر و ادب؛
_فرهنگ و هنر؛
_امور دینی؛
_اقتصاد؛
_تاریخ؛
_تکنولوژی؛
_ زراعت؛
که مربوط به ولایت غور باشد، به آدرس ایمیل ذیل بفرستید.
Ayenah0093@gmail.com
🔸آیینه؛ بازتاب دهنده‌ی افکار و دغدغه نسل جوان است.
🔹ماهنامه آیینه از شما و برای شما است.

تلگرام: https://t.me/Ayandeh_sazan_ghor
فیسبوک:
https://www.facebook.com/share/1FA6uf3uHd/?mibextid=wwXIfr

امارت اسلامی مظلومان جهان را فراموش نکرده!

نویسنده: مصطفی توکلی


حضور وزیر عدلیه امارت اسلامی در کنفرانس بین‌المللی اتحادیه جهان اسلام در مكه مکرمه و به خوانش‌گرفتن پیام امیرالمومنین شیخ هبة‌الله حفظه‌الله: «اگر اندکی از حقوق فلسطینیان را ادا کرده باشیم، باز هم از خداوند، پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) و برادران فلسطینی خود عذرخواهی و طلب بخشش می‌کنیم...» اظهار همدردی و غم‌شریکی با مظلومان غزه، آن هم در جمع علمای جهان اسلام؛ نشاندهنده آن است که نظام امارت اسلامی و سران دلسوز ما تا هنوز مظلومان جهان اسلام و علی‌الخصوص مردم و ملت مظلوم فلسطین و غزه را فراموش نکرده و هرگز فراموش نخواهند کرد.

حکومت‌های اسلامی و رهبران آن نباید تنها منحصر به جغرافیایی مخصوص و به فکر ملت خود باشند؛ بلکه حکام مسلمین مؤظف و مسؤل‌اند تا در چارچوب شریعت اسلامی فراتر از آن گام برداشته و از تمام مظلومین و ستم‌دیدگان جهان اسلا حمایت کرده و جلو ظلم ظالمان را بگیرند.

از آنجایی که امارت اسلامی از سوی کشورهای جهانی و بین‌المللی و به ویژه از طرف کشورهای اسلامی تا هنوز که هنوز است کاملاً به رسمیت شناخته نشده، اما بازهم در میان کشورهای اسلامی، امارت اسلامی افغانستان نقش برازندهٔ را ایفا می‌نماید؛ امارت اسلامی با عزم راسخ در کنفرانس‌ها و نشست‌های بین‌المللی و منطقوی و فرامنطقوی مشارکت فعال داشته و همواره مسؤلانه و دلسوزانه‌ برای نجات جان انسان‌ها از زیر چنگال رژیم‌های اشغالگر و سفاک تلاش می‌ورزد و این کنش و واکنش‌های امارت اسلامی قابل قدر هستند.

بله، همهٔ این تلاش‌های دال بر آن است که امارت اسلامی با دردمندی دردمندان و مظلومان درمند می‌شود و با خوشحالی آنها خوشحال می‌شود، و به قول حضرت سعدی انسانیت فراموش نکرده است:
بنی آدم اعضای یک دگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی بدرد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
تو کز مهنت دیگران بی‌غمی
نشاید که نامت نهند آدمی

امارت اسلامی تمام امت اسلامی را یک جسم و یک جان پنداشته و برای نجات جان مظلومان و آورگان کوشش و تلاش می‌ورزد.
به امید پیروزی جهان اسلام و نجات جان مظلومان و آورگان

!https://t.me/pkgtryu

‍ 🏷️ فقر و بیکاری و تأثیر آن بر زندگی مردم غور
✍️ مصطفی توکلی

فقر و بیکاری دو معضل بزرگ اجتماعی‌اند که سال‌هاست سایه‌ی سنگین خود را بر زندگی مردم غور گسترده‌اند. این دو عامل نه‌تنها سبب مشکلات اقتصادی شده‌اند، بلکه آثار عمیق و ویرانگری بر ابعاد فردی، اجتماعی و فرهنگی جامعه گذاشته‌اند. مردم غور که در گذشته از تمدن و شکوه برخوردار بودند، امروز به دلیل فقر و نبود فرصت‌های شغلی با چالش‌های فراوانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

تأثیر فقر و بیکاری بر زندگی مردم غور
در سطح ملی و جهانی، فقر و بیکاری موجب شده است که بسیاری از مردم از تکنولوژی، شهرنشینی، صنعت و تجارت و حتی از آموزش و پرورش محروم بمانند. اما در ولایت غور، این معضلات چهره‌ای تلخ‌تر و ملموس‌تر به خود گرفته‌اند. نبود زیرساخت‌های اقتصادی، عدم سرمایه‌گذاری و بی‌توجهی به توسعه‌ی پایدار، زمینه‌ساز افزایش بیکاری شده‌اند و در نتیجه، فقر به‌عنوان یک بحران همیشگی در زندگی مردم غور باقی مانده است.
تأثیرات منفی فقر و بیکاری تنها به بُعد اقتصادی محدود نمی‌شود. یکی از پیامدهای مستقیم آن، افزایش بیماری‌های جسمی و سوءتغذیه است. در غور، بسیاری از خانواده‌ها به دلیل نداشتن درآمد کافی، به غذای سالم و مقوی دسترسی ندارند و این موضوع باعث افزایش امراض مختلف در میان مردم شده است. از سوی دیگر، مشکلات روحی و روانی ناشی از فشار اقتصادی نیز در جامعه به‌وضوح دیده می‌شود. اضطراب، افسردگی و ناامیدی، زندگی بسیاری از مردم غور را تحت تأثیر قرار داده و آنان را از لذت بردن از زندگی فردی، اجتماعی و خانوادگی محروم کرده است.
از دیگر پیامدهای فقر و بیکاری، افزایش ناامنی و بزهکاری است. فقر، افراد را به سمت راه‌های نادرست سوق می‌دهد. سرقت، قتل، اعتیاد و فساد، همگی از تبعات مستقیم بیکاری و نداشتن درآمد پایدار هستند. در غور نیز این مسئله به‌خوبی مشهود است. بسیاری از جوانان به دلیل نبود شغل، یا مجبور به ترک وطن و مهاجرت شده‌اند یا در دام ناهنجاری‌های اجتماعی گرفتار آمده‌اند.

علل فقر و بیکاری در غور
یکی از مهم‌ترین دلایل فقر در غور، موقعیت جغرافیایی سخت و نبود زیرساخت‌های اقتصادی است. غور از جمله ولایاتی است که به دلیل کوهستانی بودن و دورافتادگی، کمتر مورد توجه دولت‌ها قرار گرفته و همین موضوع باعث شده که زمینه‌های اشتغال‌زایی در آن ایجاد نشود.
از سوی دیگر، جنگ‌های مداوم و ناامنی‌های تحمیلی، مسیر توسعه‌ی اقتصادی را مسدود کرده‌اند. دشمنان داخلی و خارجی، با استفاده از این جنگ‌ها، مردم غور را در فقر نگه داشته و فرصت‌های پیشرفت را از آنان گرفته‌اند.
بی‌سوادی نیز یکی از عوامل کلیدی در فقر و بیکاری غور است. مردم این ولایت به دلیل نبود امکانات آموزشی و فرهنگی، از علوم عصری فاصله گرفته‌اند و همین موضوع باعث شده که نتوانند در بازار کار مدرن جایگاهی پیدا کنند.
وابستگی بیش از حد به کشاورزی و دامداری نیز از دیگر دلایل فقر در غور است. بیشتر مردم این ولایت به کشاورزی سنتی مشغول‌اند که نه تنها درآمد پایداری ندارد، بلکه به دلیل شرایط سخت اقلیمی و نبود حمایت‌های لازم، به‌سختی جوابگوی نیازهای اقتصادی آنان است.

راهکارهای کاهش فقر و بیکاری در غور
برای ریشه‌کن کردن فقر و بیکاری در غور، دولت و مردم باید در کنار هم گام بردارند. ایجاد فرصت‌های شغلی از طریق سرمایه‌گذاری در بخش‌های مختلف، بهبود زیرساخت‌های اقتصادی و افزایش توجه به آموزش، از جمله راهکارهایی است که می‌تواند این مشکل را کاهش دهد.
ایجاد مراکز فنی و حرفه‌ای در غور، می‌تواند به جوانان مهارت‌های لازم برای ورود به بازار کار را بیاموزد. همچنین، دولت باید در زمینه‌ی کشاورزی و دامداری سرمایه‌گذاری کند و با ارائه‌ی تسهیلات و آموزش‌های لازم، مردم را از کشاورزی سنتی به کشاورزی مدرن سوق دهد.
از سوی دیگر، ایجاد صنایع کوچک و حمایت از تجارت‌های محلی، می‌تواند نقش مهمی در کاهش بیکاری داشته باشد. اگر زمینه‌ی رشد اقتصادی در غور فراهم شود، مردم این ولایت دیگر مجبور نخواهند بود برای یافتن کار، ترک دیار کنند و در کشورهای دیگر با مشقت‌های فراوان زندگی نمایند.
در نهایت، ایجاد یک حکومت خودکفا و مستقل که بتواند نیازهای اقتصادی مردم را تأمین کند، یکی از راه‌های اصلی مبارزه با فقر و بیکاری است. اگر دولت برنامه‌های مشخصی برای اشتغال‌زایی و توسعه‌ی اقتصادی غور داشته باشد، می‌توان امیدوار بود که روزی این ولایت از دام فقر رهایی یابد و مردم آن، زندگی بهتری را تجربه کنند.