شماره بیست‌وششم دوهفته‌نامه طلوع دانش به توفیق باری‌تعالی به نشر رسید!

در لابه‌لای این شماره، موضوعات ذیل را فرا خواهید گرفت:

1. سرمقاله: یک سال نبرد کفرشکن با رژیم صهیونسیتی؛
2. حقوق زن از دیدگاه غرب؛ نوشتهٔ مصطفی توکلی؛
3. راهکارهایی برای تشویق جوانان به حضور در مسجد؛ نوشته:‌ شيخ عبداللطيف مناحي، با ترجمه: استاد عبدالخالق احسان؛
4. حقوق زن و پالیسی متضاد غرب؛ نوشتهٔ احمدالله مهاجر؛
5. معرّفی کتاب؛ تاریخ اسلام: مؤلف: محمد ابراهیم شریقی، با ترجمهٔ: عبدالرحمن عزام.

دوهفته‌نامۀ طلوع‌دانش پذیرای نوشته‌های زیبای‌تان بوده و شما هم می‌توانید در این زمینه سهیم باشید!

ارتباط با:
شمارۀ مدیرمسئول: 0730818104
شمارۀ سردبیر: 0711500737
کانال تلگرام طلوع دانش
https://t.me/tolodaneshp

عصای موسی در دست سنوار

حضرت موسی با عصای چوبی، شأن و شوکت گوساله‌پرستان، فرعونیان‌زمان، کسانی که می‌گفتند: أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلَىٰ؛ را به خاک سیاه کشاند و سبب نابودی فرعون و فرعونیان و هدایت جمعی از فرعونیان گردید.
امروزه گوساله‌پرستان‌دغل‌باز و ساحران مهار، آنهایی که ندای عشق موسی سر می‌دهند، ولی با عشق سامریی می‌رقصند و می‌رزمند، امروز با همان عصای موسی ضربهٔ محکمی بر پیکر ناپاک‌شان وارد شده است. امروز همان عصای موسی بردست پیروان واقعی موسی "یحیی سنوار" افتاده و برای نابودی و ابطال سحر عاشقان گوساله اعصایش را رها کره و با جسم و جان، با نفس‌های آخر، بوزینه‌صفتان را جلو دید همگان رسوا ساخت. با به حرکت انداخته آن عصا، سحر و افسانه‌های چشم اندازشان را به باد تمسخر گرفته بود.

✍مصطفی توکلی

https://t.me/pkgtryu

‏یحیی سنوار؛ مردی که مردانه زیست و مردانه شهید شد!

📝نویسنده: ادهم شرقاوی
✍مترجم: مصطفی توکلی

یحیی سنوار، تحت تعقیب کثیف‌ترین سازمان‌های استخباراتی جهان قرار داشت، و به دنبال تعقیب وی، تمام خاک غزه را زیر و رو کردند.

تنها جرم سنوار آزادی‌طلبی بود، و  این دنیای برده‌صفت را هیچ‌چیزی بیشتر از دیدن یک مرد آزاد و تفنگ‌به‌دست، گیج و دیوانه نمی‌کند!

چه‌بسا انسان‌های درنده‌خویی هستند که دنیا را جنگلی می‌پندارند که در آن هیچ چیزی آزاد نبوده و کسی از حق سخن نمی‌گوید، و بدین ترتیب هرگاه خواستی کاری را انجام دهی، برای انجامش اقدام کن و از اجرا و عملی‌کردن آن دست برمدار، گرچه تمام دنیا بر خلاف میل و خوسته‌ات باشد و به قوانین جنگل پشت‌پا بزن!

این‌جا با افتادنت در دام مصایب، کسی فریادت را نمی‌شوند و از تو نمی‌پرسد که چه بر سرت آمده است، و کسی هم به زخم توجه نمی‌کند، هرچند که خون‌ریزی کرده و آه و ناله‌ات بالا بگیرد، بلکه جهان صدایت را لحظه‌ای می‌شنود که در دست تو موشک، تفنگ و گلوله باشد. وقتی که گلولهٔ آل یاسین داشته باشی؛ آن‌گاه است که صدایت شنیده شده و چهره‌ات در سرخط روزنامه‌ها قرار خواهد گرفت.

به دنبال سنوار خاک غزه را شخم زدند، تونل‌ها را نیز گشتند و به همهٔ دنیا می‌گفتند که سنوار با اسیران مخفی شده تا کشته نشود؛ اما با انتشار آخرین عکسش، رژیم سفاک و تمام دنیا را شوکه و بهت‌زده کرد.

بر خلاف تصور رژیم غاصب که او را به عنوان طعمه و خار دام پنداشته بود، اما در نهایت متوجه شد که او خودش شکارچی و در انتظار صید بوده است. رژیم غاصب گمان می‌کرد که ما به دنبال سنوار هستیم، غافل از اینکه او به دنبال آنها بود.

او را در تونل‌ها جست‌جو می‌کردند، ولی وی را در صف مقدم جنگ یافتند؛ طوری که از مرگ هیچ هراسی نداشت و خود در دهان و جلوی مرگ ایستاده بود، نه از رژیم غاصب هراسی داشت و نه از تمام دنیا.

تصویر مرگ و جسدش، بیشتر از تصویر زندگی‌اش شگفت‌انگیز بوده و همواره همین‌طور باقی خواهد ماند. آری، تفنگ در دست، تپانچه به کمرش و پرتله بر سینه‌اش، قرآن همنشین و همراه‌اش، تسبیح در جیبش، ورق اذکار توشه‌اش و خون که از وی ریخت، همه‌وهمه گواه بر شهادتش هستند.

او وظیفه‌اش را عملی کرد، جمجمه‌اش شکافته شد، برسرش ضربهٔ محکم وارد شد، دستش قطع شد و زانویش نیز شکسته شد و تا آخرین ثانیه‌های زندگی‌اش به مبارزه ادامه داد و وقتی تفنگ از دستش افتاد، مبارزه را با چوب ادامه داد. همان‌طور که در حیات خود رژیم سفاک را شکست داده بود، با مرگش نیز آنها را مغلوب کرد.

یحیی سنوار کتاب را با تمام قوت و نیرو گرفت و هیچ بهانه‌ای برای هیچ‌کس باقی نگذاشت. اگر کسی او را به خاطر خون دیگران سرزنش کند، پس ما با چشم‌سر جسد خون‌آلودش را مشاهده کردیم، و اگر کسی او را به خاطر تخریب غزه مقصر بداند، می‌بینیم خودش در زیر خرابه‌ها افتاده است، و اگر کسی او را به خاطر عدم جهاد سرزنش کند، ما جسدش را در میدان جهاد می‌بینیم. اگر کسی او را به خاطر این‌همه شهدا سرزنش می‌کند، این شهادت و جسد خودش است.

اگر کسی او را متهم به تن‌پروری و زندگی مرفه کند، اینجاست که می‌بینیم وی زندگی خود قدم‌به‌قدم تحت تعقیب بود و یا زندانی بود و یا در میدان مبارزه بود. همیشه در تحرک و نبرد بود و بالاخره در میدان جنگ و جهاد شهید شد.

اگر کسی او را به خاطر عدم خستگی سرزنش کند، می‌بینیم که تمام عمرش را به خستگی سپری کرده است. و اگر کسی او را به خاطر کسانی که قبر برایشان میسر نشده، سرزنش کند، می‌بینیم که جنازه او در دست دشمنانش افتاده است و حتی از تشییع‌جنازه‌ای که حق هر انسان است، محروم گشته است.

بله! «وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰ؛ آنچه نزد خداست بهتر و ماندگارتر است».

بله عزیزانم، حالا از سرزنش او دست بردارید، خیلی زشت است که مرد را به خاطر مردانگی‌اش سرزنش کنیم. برای او گریه نکنید، زیرا مرد وقتی به آرزوهایش می‌رسد، برای او گریه نمی‌کنند، بلکه زمانی برای او گریه می‌کنند که چیزی را از دست داده باشد، در حالی که سنوار چیزی را از دست نداده، بلکه به دست آورده است.

اگر خواستهٔ هر یکی از ما شهادت نیست، پس چرا در این مسیر قدم بر می‌داریم، و برای چه چیزی دست بلند می‌کنیم و دعا کنیم: «اللهمَّ خُذ من دمائنا حتی ترضی»

و به چه دلیلی صبح و شام عهد می‌بندیم که هرگز میدان را رها نمی‌کنیم و اسلحه را به زمین نمی‌گذاریم؟!

ما هرگز توسط دشمنان به طور کلی نابود نمی‌شویم، چون حرکت "حماس" ساخته نشده، بلکه متولد شده و می‌شود و این شکاف جانشینی‌ست که احساس می‌شود و اگر رفتن دلاورانی که از ما پیشی گرفتند، نبود، ما قدر ومنزلت این بزرگان را نمی‌دانستیم.

سلام بر تو ای ابوابراهیم!

سلام بر تو، روزی که برانگیخته می‌شوی، به همان حالی که با آن از دنیا رفتی. روزی که تفنگ در دستت، پرتله‌ بر سینه‌ات بسته و تسبیح در جیبت قرار دارد، و از زخم‌هایت همانند روز شهادتت خون جاری است!

سلام بر تو روزی که با سر شکافته و انگشت بریده و استخوان‌های متلاشی شده در پیشگاه پروردگارت حاضر شوی و بگوی:

پروردگارا، از من راضی شدی؟!

اما در آخر خطاب به شما عزیزان و راه‌روانش، برادران و اقوامش، توصیه می‌کنم که:

خبر شهادت سنوار خبری بسیار بزرگی است، پس برای اوسوگواری و عزاداری نکنید. این‌ عمل‌کرد شما به دور از انصاف به نظر می‌رسد، بلکه عزایش این است شما هم در مسیر بمیرید!

ای ابوابراهیم: روحت شاد و جاودان باد!

ڪانال جهادے الْاِمارة الإِسْلامية🏳↓
@alemarahkhabar14

افغانستانِ پر افتخار

ولایات افغانستان هر یک دارای لقب یا نام مستعاری هستند که معمولاً به دلیل ویژگی‌های خاص تاریخی، فرهنگی، یا جغرافیایی آن ولایت به کار می‌روند. در زیر برخی از این القاب آمده است:

1. کابل - پایتخت
2. هرات - شهر علم و عرفان
3. قندهار - شهر بنیان‌گذار
4. بلخ - مادر شهرها
5. مزار شریف - شهر زائرین
6. کاپیسا - دارالسلطنه
7. بامیان - شهر بودا
8. ننگرهار - دروازه شرقی
9. کندز - دروازه شمالی
10. تخار - شهر آریانا
11. لوگر - منطقه تاریخی
12. پنجشیر - دره قهرمانان
13. غور - مرکز تمدن
14. بادغیس - شهر آب و آینه
15. فاریاب - شهر ادب و فرهنگ
16. هلمند - سرزمین رودخانه‌ها
17. غزنی - شهر غازی‌ها
18. بدخشان - سرزمین لعل
19. پروان - شهر نیک‌نامان
20. خوست - شهر کوچی‌ها

این فهرست ممکن است کامل نباشد و القاب دیگری نیز برای برخی ولایات وجود داشته باشد.
https://t.me/pkgtryu

‏كيف التعلل لا أهلٌ ولا وطنُ
ولا عراقٌ ولا شامٌ ولا يمنُ

يسومنا القوم تهجيرا وتفرقةً
أنّى نُسامُ ومنّا يؤخذُ الثمنُ؟!

- محمّد صالح

شماره بیست‌وهفتم دوهفته‌نامهٔ طلوع دانش به توفیق باری‌تعالی به نشر رسید!

در لابه‌لای این شماره، موضوعات ذیل را فرا خواهید گرفت:

1. سرمقاله: شهادت افتخار بزرگ‌مردان؛ نوشتهٔ مصطفی توکلی؛
2. گذری کوتاه بر زندگی و شهادت یحیی سنوار؛ نوشتهٔ محمدداوود اسحاق‌زهی یوسفی؛
3. شهادت، آبیاری بوستان آزادی؛ نوشتهٔ احمدالله مهاجر؛
4. یحیی السنوار؛ مردی از جنس عمل؛ نوشتهٔ مبارز هروی؛
5. یحیی سنوار، شعلهٔ جاودان در مسیر آزادی؛ نوشتهٔانوارالحق مولوی‌زاده.

دوهفته‌نامۀ طلوع‌دانش پذیرای نوشته‌های زیبای‌تان بوده و شما هم می‌توانید در این زمینه سهیم باشید!

ارتباط با:
شمارۀ مدیرمسئول: 0730818104
شمارۀ سردبیر: 0711500737
کانال تلگرام طلوع دانش
https://t.me/tolodaneshp

ثابت قدم باشید که وعدهٔ حق نزدیک است!
نویسنده: ادهم شرقاوی
مترجم: مصطفی توکلی

سلام برشما خوانندگان عزیز!
چیزی جدیدی که برای گفتن باشد، نیست؛ اما از گذشته باید گفت، شنید و درس گرفت!

همه چیز طبق برنامه پیش می‌رود، مراحل برنامه بسیار خوب و دقیق طراحی شده، جنگ کمابیش جریان دارد و نیروی تیراندازی ما خـوب قوی است! گردان‌های “قسام” به ما گفته‌اند که تیرکمان حضرت داوود علیه‌السلام هنوز هم می‌تواند جالوت را نابود کند؛ وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلَٰکِنَّ اللَّهَ رَمَىٰ؛ شما آنها را نزدید، بلکه خدا آنها را زده است.

بله خوانندگان عزیز! زمان همانطوری که دوست دارد می‌چرخد! البته متوجه باشید که شما را رسا و بلند بودن صدای باطل فریب ندهد. طبل بلندترین و رساترین آلات موسیقی است؛ چون توخالی است که صدا می‌دهد...

ادامه👇...

https://khorasan-af.com/%d8%ab%d8%a7%d8%a8%d8%aa-%d9%82%d8%af%d9%85-%d8%a8%d8%a7%d8%b4%db%8c%d8%af-%da%a9%d9%87-%d9%88%d8%b9%d8%af%d9%87%d9%94-%d8%ad%d9%82-%d9%86%d8%b2%d8%af%db%8c%da%a9-%d8%a7%d8%b3%d8%aa/

‏عاجل || وزير الخارجية الأفغاني أمير خان متقي يركب دراجة نارية😎❤️
وهذا هو أكبر دليل على أن أفغانستان أصبحت أكثر أمنا من العديد من دول المنطقة.
سنلحق بكم بإذن الله.
#أبو_عبيدة_النقادي

در انتظار روزهای خوب

نویسنده: مصطفی توکلی

چه روزگار سخت و ابرهای پرمتلاطمی بر سر این سرزمین سایه‌افکنده بود. همه‌جا جوروجفا بود. همه‌جا را ظلمت و تاریکی فراگرفته‌ بود.
آری! از دیرباز‌ ملت مظلوم افغان در انتظار طلوع‌ صبح‌دم بوده و روزهای خوب را، لحظه شماری می‌کردند؛ لحظه‌شماری‌ها به پایان رسید و اینک نسیم آزادی در کوه‌ و شهر این سرزمین وزید و نور ایمان تابیدن گرفت. آفتاب برای همیشه در پشت ابرها محبوس باقی نمی‌ماند، روزی طلوع خواهد کرد.
هرسختی آسانی دارد و هر درد دوای «ان مع العسر یسری» از پس ظلمت بسی‌خورشیدهاست.
بعد از طلوع نور عالم‌تاب بر پیکر مجروح و ستم‌دیدۀ این ملت، باز هم انسان‌های مغرض و مفسد در پی تخریب و نا بودی امنیت و اطفای نور اسلام در این سرزمین هستند، اما در پاسخ اینها با یقین می‌توان‌ گفت، تلاش شان بیهوده است.
هر روزی که سپری می‌شود، نوید خوشی برای آیندهٔ خوب این سرزمین، همانند: ساخت‌وساز، امنیت و آرامش، اجرای احکام شریعت اسلامی و...، به گوش ما می‌رسد.
از هر زاویه‌ای که به این ملت می‌نگرم، فردایی این ملت را روشن‌تر از دیروز می‌بینم.
بله! هر افغان و هر مسلمان، خواهان آیندۀ روشن و روزهای خوب‌تر و بهتر می‌باشد تا بتواند در هوای آزادی آن معنای زندگی را درک نموده و از زندگی خود لذت ببرد.
آیندهٔ خوب را در زیر چتر حکومت سرپرست می‌توان در چند جمله خلاصه کرد:
اول؛ اینکه حکومت سرپرست برای ما فکر جدید را تزریق می‌نماید، این مفکورهٔ جدید چه در زمینۀ سیاست و چه در زمینۀ قیادت و مقابله با مفکورهای سکولاریسم و الحاد و...
دوم؛ نظام جدید، نظامی که امت اسلامی از دیربای از نبود آن رنج می بردند و اعادۀ آن برایشان رویایی بیشتری نبود با روی‌کار آمدن حکومت سرپرست این آرمان هم زنده شد است؛
سوم؛ فکر جدید، احیای عشق به جهاد و عدم پذیرش بردگی، در برابر هر قلدر و مستکبر را در میان امت اسلامی روحیهٔ تازهٔ بخشید که امروزه دیگر ملت‌ها و مکاتب برای آزادی کشورهای‌‌شان از طوق‌بردگی، از ما الگو می‌گیرند.

https://t.me/pkgtryu

قدس کجاست؟
قدس إسرا و معراج نبی مکرم اسلا (ص)؛
قدس سرزمین مفتوحهٔ عمر فاروق (رض)؛
قدس سرزمین آزاد شدهٔ سلطان صلاح‌الدین (رحمه‌الله)؛
قدس تنها یک قطعه زمین نیست؛ قدس عقیدهٔ امت اسلامی است؛
و قدس تنها و تنها با عقیدهٔ عمری و ایوبی فتح خواهد شد[نه با هیا هو و عو عو سگان رافضی]
والسلام!
برگردان: مصطفی توکلی

https://t.me/pkgtryu

اخوت اسلامی

نویسنده: د. ناصـر العمر
مترجم: مصطفی توکلی

مقولهٔ: «من لم یهتم بأمر المسلمین فلیس منهم؛ کسی که به امور مسلمین اهمیتی‌ ندهد، از آنان نیست» در میان مردم خیلی مشهور است. این جمله با سند ضعیف به پیامبر -صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- منسوب می‌باشد؛ اما در واقع در برگیرندهٔ حقیقت بزرگی‌ست، چنان‌که رسول خدا -صلی‌الله‌علیه‌وسلم- در حدیث نعمان بن بشیر به روایت شیخین می‌فرماید: «مثل المؤمنين في توادّهم وتراحمهم وتعاطفهم، مثل الجسد إذا اشتكى منه عضو تداعى له سائر الجسد بالسهر والحمى؛ مثال مؤمنان در محبت و شفقت و همدردی مانند جسد واحد است. اگر عضوی از اعضای بدن احساس درد کند، تمام جسم تا دیر وقت بیدار می‌ماند و احساس تب می‌کند».

از آن‌جایی که این حدیث مصداق مؤمنان واقعی است، در بسیاری از احادیث دیگر آمده، تا وصف ایمان را از کسانی که برای تحقق این آرمان گامی بر نمی‌دارند، سلب کند، مانند این فرموده پیامبر گرامی-صلی‌الله‌علیه‌وسلم-: «لا يؤمن أحدكم حتى يحب لأخيه ما يحب لنفسه؛ هیچ یکی از شما ایمانش به درجه کمال نمی‌رسد، تا همان چیزی را که برای خود دوست دارد، برای برادرش نیز دوست داشته باشد». حضرت امام ابوداوود سجستانی، این حدیث را یکی از چهار حدیثی قرار داده است که اسلام بر محور آن می‌چرخد.

پیوند اخوت و دوستی بین مؤمنان، یکی از محکم‌ترین پیوندهای ایمانی و اسلامی است و از ملزومات آن توجه و رسیدگی به امور مسلمین می‌باشد. مسلمان برادر مسلمان است، فرقی نمی‌کند از کدام سرزمین هستند و با چه زبانی تکلم می‌کنند و یا چه شکل و رنگ و پوستی دارند. «إنما المؤمنون إخوة؛ مؤمنان برادر یک دیگرند» و برادر باید از برادر مظلوم خود حمایت کند و بر احوال او آگاه و جویا باشد و برایش دعا نماید.

خداوند متعال بر ما دعای خیر در حق برادران و خواهران مؤمنی را که مهم‌ترین آن در هنگام نماز می‌باشد، لازم کرده است، آن‌جا که می‌گوید: «السلام علینا و علی عباد الله الصالحین» و در جای دیگر آمده است: «ترك الصلاة يضر بجميع المسلمين؛ لأن المصلي يقول: اللهم اغفر لي وللمؤمنين المؤمنات، ولا بد أن يقول في التشهد: السلام علينا وعلى عباد الله الصالحين» شخصی که دعا نمی‌کند و از دعای خود دیگران را محروم کرده، این فرد، در حق خدا، رسول، خود و سایر مسلمانان کوتاهی می‌کند، پس با ترک دعا به همهٔ مسلمانان ضرر رسانده و مرتکب گناه بزرگی شده است».

هدف ما این است که شریعت قوانین زیادی آورده است -و این‌جا جای ارائه همهٔ آن‌ها نیست- قوانینی که پیوند اخوت و برادری ایمانی را توسعه داده و الزامات آن را در بین مسلمانان گسترش می‌دهد و بر چنگ‌زدن به ریسمان اسلام تاکید می‌وزد.

دشمنان اسلام همواره بر زدودن اخوت اسلامی از دل مسلمانان کوشا بوده‌اند و تا جایی توانسته‌اند ریشهٔ اخوت اسلامی را از میان مسلمانان بخشکانند. با چشم سر می‌بینم که احساس‌ها را کم‌رنگ کرده‌اند و برخی از این‌ها پس از آن که توانستند بین مسلمانان جدایی‌های جغرافیایی ایجاد کنند؛ بعد از آن به سراغ‌شان آمده و سرزمین‌های‌شان را تسخیر کردند.

دشمنان با کوشش و تلاش‌های‌شان اخوت و برادری مسلمانان را به دشمنی تبدیل کرده و دامن‌زدن به نزاع‌های پوسیده و پیش از اسلام و دوران جاهلیت را بین مسلمانان ترویج داده و برادر را دشمن برادر کرده‌اند، تا جایی که برخی از مسلمانان حکم کفر و فسق برادر خود را می‌دهند. دشمنان اسلام، اسلام واقعی ما را به عنوان یک دین تروریستی به جهان معرفی کرده‌اند.

چه بسا تلویزیون‌هایی که اجساد کشته‌شدگان و تصاویر مجروحان را با خون جاری‌شان نشان می‌دهند، ولی این عمل‌کردشان از یک وقفهٔ کوتاه بیشتر نیست و بعد از چند دقیقه می‌بینی که اخبار بی‌اهمیت ورزشی را به دنبال آن پخش می‌کنند تا روی این فجایع سرپوش بگذارند و به امت اسلامی بفهماند که گویا آبی از آب تکان نخورده و همه‌چیز سر جایش است، و با این ترفندها، دردها وغم‌های آن‌ها را به باد فراموشی می‌سپارند.

تماشای چنین صحنه‌هایی شما را به شگفت نیندازد؛ چون این یکی از صفات بارز منافقین است که در ظاهر اشک تمساح می‌ریزند، ولی در حقیقت یار و یاور دشمنان اسلام‌اند.

اما مؤمنان واقعی، خون برادران‌شان، برای آن‌ها از اهمیت بسیار والایی برخوردار است. ابن حبان در تاریخ فتح نهاوند می‌نویسد: حضرت عمربن‌خطاب -رضی‌الله‌عنه- در زمان خلافتش به اهل کوفه چنین وصیت کرده بود:
ادامهٔ مقاله را در لینک زیر بخوانید

https://www.alemarahdari.af/?p=127962

#مقولة الیوم_۱

الیوم کما نری باعیننا، انصرف الناس
من تعلیم اللغة العربیة و توجهوا إلی لغات الاخری، نحو لغات الانجلیزیة و آلمانیة و...
لاجل ذلک هممتَ أن اکتب فی بعض الایام کلمات و جیزة باللغة العربیة.
اُوصی اولاً نفسی، ثم انتم، أن تهتموا لتعلم اللغة العربیة؛ لانها لغة القرآن و الحدیث و اهل الجنة.

اخوکم: مصطفی توکلي

https://t.me/pkgtryu

السلام عليكَ يوم خُيِّرتَ بين الخُلد في الدنيا ولقيا ربك،
فاخترتَ قائلاً: بل الرّفيق الأعلى!
السّلام عليكَ حيًّا فينا لا تموتُ أبداً، نُحبّكَ، ونحبُّ من يُحبّك، والموعد الحوض كما أخبرتنا، وإنّا لنُصدّقكَ!
ﷺ ❤️
https://t.me/pkgtryu

🎥♨️ گزارش شبکه الجزیره در خصوص حضور سربازان ترکیه در اسرائیل:

🔻 محمود کاروان: ‏بیش از ده هزار سرباز ترکیه در صفوف ارتش رژیم صهیونیستی اسراییل حضور دارند. طبق آمار 4000 تن از این نیروها درحال جنگ علیه غزه مشارکت داشته که 65 تن از آنها کشته شده و 110 تن دیگر زخمی شده اند.


🏳 ڪانال خبــرے جهـــادے مـــــــحمود ڪــــــاروان ⬇️
https://t.me/moodKarawan

#مقولة الیوم_۲

ایهاالاخوة! علینا لازم و واجب، أن نبلغوا و نبینوا فضیلة اطاعة لأمرِ امیر المؤمنین و دستورات امارت الاسلامیة، لاسیماً جیل العلماء و المشایخ الکرام. علینا أن نوضحوا لهولاء الناس برکاة اطاعة الامیر و برکاة التی جاءت بها امارت الاسلامیة في افغانستان.

اقتباس من محاضرة التی القاه: شیخ أبي لبابة شاه منصور حفظه‌الله، استاذ حدیث و مشرف قسم التخصصات بجامعة الرشید کراتشي.
#دارالعلوم هرات

📝مصطفی توکلی

https://t.me/pkgtryu