#Feminism

هشدار محتوا: پایان خودخواسته‌ی بارداری، مجازات مرگ.

از امروز پایان خودخواسته‌ی بارداری (abortion) در ایالت تگزاس بعد از هفته‌ی ششم بارداری غیرقانونی شد. هفته‌ی ششم بارداری یعنی یک ماه و نیم بعد از اولین روز آخرین باری که فرد باردار پریود شده و این یعنی احتمال این‌که فرد از بارداری‌اش خبر داشته باشه خیلی کمه، چه برسه به این‌که وقت کرده باشه تصمیم بگیره می‌خواد بچه رو نگه داره یا می‌خواد به بارداری‌اش پایان بده. همچنین، فروش قرص‌هایی که به تسهیل سقط (miscarriage) کمک می‌کنن هم ممنوع شد. یعنی اگر کسی نتونه جنین رو به طور کامل دفع کنه نه بهش کمک پزشکی می‌شه، نه این قرص بهش فروخته می‌شه و باقی‌مانده‌های جنین توی بدنش باقی می‌مونه و کلی مشکل (بزرگ‌ترین و اصلی‌ترینش عفونت) برای اون فرد به وجود می‌آره. این در حالیه که شما اگر توی تگزاس به کسی که ازتون دزدی کرده با اسلحه شلیک کنید و باعث مرگش بشید قتل حساب نمی‌شه چون تقصیر خودش بوده که دزدی کرده! همچنین، مجازات مرگ (اعدام و غیره) در تگزاس همچنان قانونیه. یعنی گرفتن جان آدم‌های بالغ اصلا ایرادی نداره امّا یک فرد بخواد به خاطر سلامت فیزیکی و یا روانی خودش برای بدنش تصمیم بگیره؟ هرگز!

نکته‌ی اول: در متن از واژه‌ی فرد استفاده کردم چون درسته که اکثر افرادی که بارداری و زایمان رو تجربه می‌کنن به عنوان یک زن هویت‌یابی می‌کنن امّا برای همه اینطور نیست (افراد نان‌باینری، مردان ترنس)، البته این چیزی از این‌که قوانین اینچنینی نتیجه‌ی مردسالاری و کنترل زنان هستن کم نمی‌کنه.

نکته‌ی دوم: پایان خودخواسته‌ی بارداری در اکثر کشورها فقط تا پایان هفته‌ی بیستم یا بیست و چهارم بارداری و قبل از این‌که جنین قابلیت احساس درد رو داشته باشه قانونیه، قبل از دعوا با من و یا هرکس دیگری که در این موضع قرار داره این رو بدونید.

چون من ناشناس ندارم رفتید به ساغر حمله‌ور شدید که پایان خودخواسته‌ی بارداری قتله؟ خوبه والا. خیلی به حرفاتون مطمئنید بیایید شناس توی بات پیام بدید!

#ActivismAndSuff

هروقت موضوع پایان خودخواسته‌ی بارداری پیش می‌آید، سؤالی دارم که ده سال است از افرادی که می‌گویند «زندگی بدو تشکیل نطفه آغاز می‌شود و به همین دلیل پایان خودخواسته‌ی بارداری قتل است» می‌پرسم امّا تا کنون هیچ‌کس پاسخ صادقانه‌ای به سؤالم نداده. سؤالم یک سناریوی ساده‌ست با دو خروجی متفاوت. هیچ‌وقت کسی نمی‌خواهد پاسخ درست را انتخاب کند، چون نظریه‌شان را خراب می‌کند و یک جواب درست وجود دارد که دلیل نفرت حامیان زندگی (pro-life) و مخالفین قانونی شدن پایان خودخواسته‌ی بارداری از این سؤال است.

سؤال من این است:
در یک کلینیک باروری هستید (به هردلیلی)، هشدار آتش‌سوزی طنین‌انداز می‌شود. به سمت درب خروج می‌دوید. در حال دویدن هستید که صدای جیغ‌های یک کودک را از پشت دری می‌شنوید. در را باز می‌کنید و یک کودک پنج ساله را می‌بینید که از شما کمک می‌خواهد. او در یک گوشه از اتاق است و در گوشه‌ی دیگر یک ظرف را می‌بینید که روی آن نوشته شده «۱۰۰۰ جنین زیستا». شدت دود در حال افزایش است، احساس خفگی می‌کنید. می‌دانید که فقط توانایی بلند کردن یکی را دارید و اگر بخواهید هردو را بردارید از شدت دود خفه خواهید شد و هیچ‌کس نجات نخواهد یافت (نه خودتان، نه کودک ۵ ساله و نه ۱۰۰۰ جنین زیستا).

شما الف) کودک ۵ ساله را نجات می‌دهید، یا ب) ۱۰۰۰ جنین زیستا که در ظرف‌ هستند؟ گزینه‌ی سومی وجود ندارد، گزینه‌ی سوم مساوی با مرگ همه‌ی شماست.

در یک دهه مباحثه در رابطه با معنای زندگی با افرادی که مخالف پایان خودخواسته‌ی بارداری هستند، هیچ‌گاه یک پاسخ رک و بی‌پرده دریافت نکردم که بگوید الف یا ب. هیچ‌گاه هم دریافت نخواهم کرد. آنها هیچ‌گاه صادقانه پاسخ نخواهند داد، زیرا همه‌ی ما به طور غریزی می‌دانیم که پاسخ درست گزینه‌ی الف است. ارزش یک کودک (انسان) بیشتر از هزار جنین است. یا ده هزار جنین. یا حتی یک میلیون. زیرا آنان برابر نیستند، نه از لحاط معنوی (morally)، نه از لحاظ اخلاقی (ethically) و نه از لحاظ بیولوژیکی.

این سؤال استدلال آنان را به طور کامل از بین می‌برد و توخالی بودنش را نمایان می‌کند و مقاومت آنان در برابر پاسخگویی نشان می‌دهد که از درست بودن سؤال و گزینه‌ي الف اطمینان دارند. هیچ فردی روی کره‌ی زمین واقعا فکر نمی‌کند که یک جنین (رویان) با یک کودک برابر است. چنین انسانی وجود ندارد، آنان به شما دروغ می‌گویند. آنان به شما دروغ می‌گویند تا با قیاس‌های مع‌الفارق واکنش‌های احساسی شما را تحریک کنند.

هیچکس واقعا فکر نمی‌کند که زندگی با تشکیل نطفه آغاز می‌شود. هیچ‌کس فکر نمی‌کند که جنین‌ها (رویان‌ها) با نوزادان و کودکان برابرند.

آنانی که این ادعا را دارند در تلاشند تا شما را شست‌و‌شوی مغزی دهند تا بتوانند زنان را کنترل کنند.

🔗 لینک توییت اصلی

#Feminism

چیزی که توجه من رو جلب کرده اینه که هروقت از سقط جنین حرف می‌زنم بدون استثنا یک نفر پیدا می‌شه که بگه «یعنی موافقی بچه توی هر سنی باشه سقط بشه؟» و به نظرم این سؤال ریشه در ناآگاهی داره، چرا؟ چون اکثر افرادی که این حرف رو می‌زنن اصلا از قوانین پایان خودخواسته‌ی بارداری خبر ندارن. هیچ‌‌جای دنیا بعد از ۲۴ هفته پایان خودخواسته‌ی بارداری قانونی نیست چون جنین شروع به احساس درد می‌کنه و اصلا بعد از اون این پروسه abortion و یا حتی miscarriage نامیده نمی‌شه و اسمش می‌شه stillbirth که به معنای مرده‌زاییه. پس نه، موافق نیستم! و موافق بودنش هم منطقی نیست، نه از لحاظ علمی و نه از لحاظ اخلاقی.

آها اینم بگم که این موضوع هم موافقانی داره چون همچنان بدن زنه و من واقعا مغزم نمی‌کشه این بحث رو. احساس می‌کنم اگر مخالف باشم زن‌ستیزم و حق انتخاب رو دارم از زن می‌گیرم امّا از طرفی به نظرم اخلاقی نیست چون شش ماه فرصت تصمیم‌گیری داشته. به دلایل پزشکی و سلامتی کاری ندارم، اون بحثش جداست. امّا کسی که قبلش دسترسی داشته؟ نمی‌دونم.

پیام‌های بعدی هشدار محتوای زن‌ستیزی دارن.

ببین من بیو چنلتو دیدم و مشخصه که تو یک تینیجری و فردی هستی
که توسط یکی دو تا پسر یا پدرت ریده شده بهت و مطمعئنا چاقی و بدنت مثل خرس مو داره و بهش افتخار میکنی و قاعدتا بر اساس قاعده ی فمنیستی به بدنت و موهات افتخار میکنی و فکر میکنی زیبایی ( خدایی نیستی بزن اون پشمارو خدایی و وزن کم کن خیلی حال بهم زنه )
و احتمالا از موهات رنگیه ( یک قاعده فمنیسیتی که موهارو رنگای چرت و پرت میزنن و میسوزه بعد شبیه میمونه مریض میشن )
و صورت جوش جوش و چاقه و فکر میکنن این چیزا نرماله ( نه نرمال نیست تا سال ها بمونه)
و عقده داری برای همین تو زندگی بقیه گوه میخوری و فک میکنی شاخی
ولی بدون تو خودت یک انگلی چون چیزی از خودت نداری و میخوای رو بقیه خالی کنی
بعضی ادما توی این دنیا نباشن بهتره مثل تو

و اگر نزاری چنلت مطمعئنا خایه نداری جواب بدی و من همه رو درست گفتم

بچه‌ها من انقدر خندیدم به اون بخش رنگ مو که از روی صندلی سُر خوردم و افتادم زمین.

حالا جالبه، من نه موهام رو رنگ کردم، نه صورتم جوش داره، نه دوست‌پسر داشتم که اذیتم کنه، نه خیلی بدن پرمویی دارم. یعنی اگر به فرض محال اینایی که می‌گه ابزار مناسبی برای تحقیر بودن هم من رو شامل نمی‌شدن.

جا داشت یه سلامی عرض کنم منم.
#ص

حالا من که از وقتی شناس گذاشتم این اتفاق برام نمیفته ولی بگذارید اگه کسی لازم داشت پاچه بگیره بهش راهنمایی بدم:
ببینید من هم موهامو رنگ کردم، رنگ عجیب هم دقیقا، هم کچل کردم چندبار، هم خیلی جوش داشتم قبلا، هم بدن خیلی پرمویی داشتم قبلا، هم عینک دارم، فقط اون تیکه اضافه وزن+دوست پسر تخمی رو توی استریوتایپ فمینیستا کم دارم ‌وگرنه قشنگ یک پکیج کاملم=)))))))))

من اون بخش اضافه وزن رو دارم البته اگر خوشحالتون می‌کنه.

و برای اینکه بدونی میمون مریض چه شکلیه شرط میبندم موهات این شکلیه

ادامه هم داده. =))) لایک.

این حجم خشم از کجا می‌آد؟

بچه‌ها، یه تعدادیتون پیام‌های حاوی شدت زیادی بادی شیمینگ در جواب این احمق دادید و گفتید که بگذارم توی چنل. من ممنونم که وقت گذاشتید و این همه نوشتید، امّا اگر ما هم اینو بادی شیم کنیم دیگه چه فرقی با خودش داریم؟ آره، ما در جواب اون نوشتیم و اون ما رو تریگر کرده و عصبانی شدیم و ناخودآگاه (به خاطر آموزش‌های جامعه) شروع کردیم به بادی شیم کردن این امّا اینجوری فکر کنید که اصلا اونقدری ارزش نداره که بخواهیم بهش فکر کنیم و یا حتی جوابش رو بدیم. ماچ به کله‌ی همه‌تون. :*

قدم اول برای آگاه بودن در حوزه‌ی +LGBTQ و به طور خاص هویت‌های جنسی اینه که بدونیم نباید هویت جنسی کسی و ترجیحش برای استفاده از ضمایر مختلف رو police کنیم. این‌که شخصی نان‌باینریه ولی ترجیح می‌ده از ضمایر she/her استفاده کنه به جز خودش به هیچ‌کس دیگه‌ای ربط نداره. همه مجبور نیستن ضمیری رو استفاده کنن که توی مغز ما با هویت جنسیشون جور درمیاد.

ببخشید چطوری با سبک موسیقی موردعلاقه ارزش ادما رو تعیین می‌کنید؟

وای من خیلی دلم می‌خواد راجع به این حرف بزنم ولی دلم می‌خواد وقت بذارم و درست درمون راجع بهش بنویسم. همین که دسته‌ای از آدم‌ها برای نقد موسیقی می‌رن به شنونده‌هاش نگاه می‌کنن و دلیلشون برای تنفر از یه سبک اینه که شنونده‌هاش اخلاق نادرست یا رفتارهای زشتی دارن نشون می‌ده چه نگاه توهین‌آمیزی به خود موسیقی دارن و چه قدر براشون بی‌ارزشه حالا روزی صدبار هم از تقدس موسیقی بگن باز این بسته بودن دیدگاهشون تغییری نمی‌کنه. با همین معیار آدم خیلی راحت می‌تونه در عرض یه روز از سبک کلاسیک و متال که از نظر خیلی‌ها سبک‌های والا و جدی و مقدس موسیقی هستن متنفر شه. اصلا همون جز و بلوز هم اینطوریه.

#Feminism

هشدار محتوا: تجاوز، پایان خودخواسته‌ی بارداری.

«وقتی مجازات پایان دادن "غیرقانونی" به بارداری‌ ناشی از تجاوز سنگین‌تر از مجازات تجاوز است متوجه می‌شوی که این یک جنگ علیه زنان است».