حالا که اینطور شد می‌رم به تلگرام ایمیل بلند بالا می‌زنم و چنل‌های ضدزن و فلان رو گزارش می‌دم. انقدر هم پشت سر هم ایمیلم رو می‌فرستم تا از رو برن. 🤝

ولی واقعا احمقانه‌ست، جنبه‌ی انتقاد نداری؟ آی‌دی‌ت رو نگذار!

می‌دونید چرا وقتی بحث حقوق زنان می‌شه سریع برمی‌گردن می‌گن «نون و آب نداریم، این الان تنها دغدغه‌ی توئه؟»؟ چون زنان در نظر جامعه ارزش کمتری دارن و تا وقتی مشکلی هست که مردها رو بیشتر درگیر می‌کنه (یا کلا درگیر می‌کنه) نباید به حقوقشون رسیدگی کرد.

من فكر مي كنم با همه چيز اينطوري برخورد ميكنيم كه مشكلات روي هم تلنبار ميشن:)) شايد براي يك نفر مشكلات زنان هيچ دغدغه اي نباشه ولي براي كسي كه باهاش دست و پنجه نرم ميكنه دغدغه ي مهميه! طوري كه زندگي روزانه ش رو مختل ميكنه! اين مسئله به اندازه ي هر مسئله ي ديگه اي مهمه واقعا! سطحي نگاه نكنيم!

https://t.me/pieuler/9028

و در کل این تفکر خیلی رایجه که «اگر من ندیدم پس وجود نداره».

شلیک گروهی‌ای که دیروز عصر در پلیموث انگلستان اتفاق افتاده یک حمله‌ی تروریستیه و باید هم به این عنوان شناخته بشه امّا نمی‌شه. به گفته‌ی رئیس پلیس اون منطقه این حمله بزرگترین حمله‌ی این چنینی (شلیک گروهی) انگلستان از ۲۰۱۰ تا به امروز بوده. هدف و انگیزه؟ زن‌ستیزی. حمله‌کننده؟ یک مرد ۲۲ ساله که به گفته‌ی خودش "باکره" بوده و این رو تقصیر دولت می‌دونسته، همچنین incel بوده. قربانی‌ها؟ مادر اون شخص، یک دختر ۳ ساله که باهاش نسبت فامیلی داشته، پدر اون دختر و دوتا آدم رندوم، یکی زن و دیگری مرد. امٌا حمله تروریستی شناخته نمی‌شه، چرا؟ چون جامعه‌ی جهانی نمی‌خواد بپذیره که یک تروریست می‌تونه سفیدپوست هم باشه و تروریسم مختص مسلمان‌ها و اقلیت‌ها نیست. همچنین، نمی‌خواد بپذیره که زن‌ستیزی در سال ۲۰۲۱ هنوز هم اونقدری جدی هست که جون آدما رو بگیره!

وای از طالبان متنفرم، از جمهوری اسلامی متنفرم، از آمریکا متنفرم، از سازمان ملل متنفرم، از خودم متنفرم.

من هستم، امّا بات هنوز خاموشه، پیام بدید نمی‌بینم.

خجالت می‌کشم حرفی بزنم در چنل که به افغانستان/ایران ربط نداشته باشه.

کلا از وجودم خجالت می‌کشم البته.

طالبان داره اون بلاها رو سر زنان میاره و من وجود دارم؟
so bold of me.

اینترنت خیلی جای عجیبیه.

از ازاردهنده ترین بخشای این پیج برای من این هایلایته. نمیتونی دختر ۱۶ ساله رو تشویق کنی به سکس وقتی نه میدونی طرف مقابلش کیه و چندسالشه و چی رو رعایت میکنن و ایا دسترسی دارن به چیزای لازم برای پیشگیری و ایا تست دادن برای std و.... غلطه، غیر حرفه ایه، بی اخلاقیه. علاوه بر همه ی اینها، این پیج دختر نوجوان رو تشویق میکنه سکس داشته باشه و نترسه و فلان اما همین ماجرا اون دختر رو از لحاظ اجتماعی، توی خانواده ش، و قانونی، توی شرایط اسیب پذیری قرار میده اما اونموقعم ایا پیج فمینیسم روزمره میاد جورش رو میکشه؟ وقتی خانواده ش بفهمن و دخترشون رو جنده صدا کنن چون سکس داشته و باهاش با خشونت برخورد کنن اونموقع ایا این پیج پاسخگو عه؟ فرهنگ سازی نصفه نیمه وقتی زیرساخت هاش رو نداریم، بیشتر خطرناکه تا اینکه یه اتفاق خوب باشه.
#feminism

من به نظرم این هایلایت و عنوانش یه مشکل دیگه هم دارن و اون این‌که ممکنه فردی آسکشوال باشه و هنوز متوجه نشده باشه (چون آموزش کافی نیست) و اینجوری تحت فشار گذاشتنش (این حرفا روی نوجوانان تأثیر زیادی می‌گذاره) ممکنه باعث شه فکر کنه بیماره.

https://t.me/allsheeverknewwaschaos/7111

استفاده از جمله‌ی «برای من همه‌ی فمینیست‌ها رادیکال هستند» در نکوهش فمینیسم روزمره چون می‌گه همه‌ی مردها شر هستن هم جالبه.

و اها ضمنا، ببینید فمینیست رادیکال فحش محسوب نمی‌شه ها:))) یعنی نمیتونید بگید فلانی رادیکاله پس فلان. فکر کنم اون کلمه ای که شما دنبالش میگردید افراطیه. که رادیکال و افراطی همپوشانی دارند ولی یکسان نیستند.

در کل اگر وقتی میاید راجع به فمینیسم حرف بزنید، فقط فرانک عمیدی و مسیح علی نژاد و نسرین افضلی به ذهنتون می‌رسه، بهتره راجع به فمینیسم حرف نزنید. چندتا فمینیست دیگه هم بشناسید، بعد.
این رو کلی می‌گم منظورم با پیام ناشناس قبلی نیست.

برام خیلی جالبه که توی کانال‌هایی مثل مملکته به حمایت ایرانی‌ها از مردم افغانستان افتخار می‌کنن و دم از همدردی ایران با افغانستان می‌زنن وقتی هیچکدوم از افغانستانی‌ها و پیج‌هایی که من فالو می‌کنم با این دیدگاه موافق نیستن و معتقدن ایران و مردمش رهاشون کردن و عزاداریشون برای حسین نمایشی بیش نیست و هیچوقت به مردم افغانستان اهمیت ندادن و اهمیت نمی‌دن.
نمی‌دونم جدی کی‌ یه سری از آدم‌ها و ادمین‌های کانال‌های این چنینی می‌فهمن بحث ایرانی‌ها و ایران نیست و شعر و جمله‌ی قشنگ توییت کردن واقعا کمک خاصی نمی‌کنه و ما بیشتر از هر کشور دیگه‌ای باید به اطلاع‌رسانی کمک کنیم. می‌رم می‌بینم نوشتن ما توی درد افغانستان مشترکیم. نه نیستیم. ما هیچوقت عمق فاجعه‌ای که این همه سال مردم افغانستان باهاش زندگی کردن رو درک نمی‌کنیم. صرفا چون خودمون اینجا داریم تباه می‌شیم دلیل نمی‌شه که دردمون رو با اون‌ها یکی بدونیم. به معنای واقعی کلمه اونجا توی این چند روز جنگ بود و الان هم مردم دارن دسته جمعی فرار می‌کنن و یا از ترس مبهم بودن آینده‌شون به درماندگی رسیدن و ما حتی توی این شرایط هم باز از خودمون می‌گیم و باز هم دردشون رو با درد خودمون مقایسه می‌کنیم و آخرش هم خودمون رو تشویق می‌کنیم که انقدر شجاعیم و با حکومت فرق داریم و کنار مردم افغانستان ایستادیم درحالی که فقط توی اتاقمون زیر کولر چهارتا شعری که حتی شاعرانشون اهل افغانستان نیستن پست کردیم و حتی اونقدری بهشون این حق رو ندادیم که عذابشون رو مختص به خودشون بدونیم و برای یه بار هم که شده فقط و فقط راجع به افغانستان حرف بزنیم و اطلاع رسانی کنیم و به صدای مردمش گوش بدیم و به گوش بقیه‌ هم برسونیم.

دیدم که توی توییتر نوشته بودن «افغانستان الآن تازه شده ایران سال ۵۷»، تقلیل درد مردم اصلا کار درستی نیست، ایران سال ۵۷ اوضاع خوبی نداشت، ایران امروز هم نداره. امّا این دلیل موجهی برای قیاس‌های مع الفارق و بی‌اساس نیست. انقلاب و جنگ دو موضوع کاملا متفاوتن. انقلاب ۵۷ با همکاری مردم بود، مردم خودشون خواستن که رژیم تغییر کنه (نمی‌گم لزوما خواستار جمهوری اسلامی بودن، صرفا می‌گم خودشون تغییر می‌خواستن)، امّا آیا مردم افغانستان خودشون طالبان می‌خوان؟ خیر. درد مردم رو تقلیل نکنید و از خودتون قهرمان نسازید. نوشتن و هشتگ زدن در نهایت کاری نخواهد کرد (امیدوارم که بکنه البته) امّا وقتی همراه با تقلیل درد باشه نه تنها کاری نکرده بلکه زجر افراد رو بیشتر هم کرده.

Just a thought.

اشرف غنی واقعا حالم رو بهم می‌زنه، پاشده از ترس جونش فرار کرده و مردمش رو ول کرده وسط جهنم، بعد داره منت هم می‌گذاره که به خاطر جلوگیری از خون و خون‌ریزی رفتم! وای ممنونیم ازت قهرمان بین‌المللی.