داشتم به این‌که چرا از رمان‌های عاشقانه (ژانر Romance) بدم می‌آد فکر می‌کردم و به این نتیجه رسیدم که حتی این هم تقصیر زن‌ستیزیه و نتیجه‌ی internalised misogynyام، چون از بچگی همه‌‌اش اینجوری تصویر شده برام که زنانی که از این کتاب‌ها خوششون می‌آد و در کل رمانتیک هستند ضعیفن و زنان باهوش و با پشت‌کار از داستان‌های عاشقانه خوششون نمی‌آد و درگیرش نمی‌شن. درکل در نظر جامعه شما یا باهوش، درسخون و قوی‌ای یا "رفتارهای زنانه" داری. باید روی این موضوع کار کنم.

https://t.me/pieuler/8663


ولی حقیقت اینه‌که رمان‌های عاشقانه خیلی کش‌دار و غیرواقعی و حوصله‌سربرن از فرط اگزجره بودن.

این هم هست، امّا قطعا رمان عاشقانه‌ی خوب هم هست و نیازی نیست به صورت اتوماتیک نسبت بهشون گارد داشت. سرچ هم کردم و تنها فردی که چنین حسی داره نبودم و یکی دوتا مطلب هم راجع بهش بود.

کلا internalised misogyny خیلی چیزها رو برای زنان خراب کرده، یکیش؟ رنگ صورتی. به تعجبی که وقتی یه فمینیست می‌گه صورتی دوست داره به وجود می‌آد فکر کنید.

این مطلب رو هم بخونید، راجع به ۶ چیزیه که زن‌ستیزی درونی برای زنان خراب کرده.

این رو هم اضافه کنم که زن‌ستیزی درونی (از ترجمه اصلا مطمئن نیستم، internalised misogyny) تقصیر زنان نیست، تقصیر مردسالاریه. ☝🏻

راجع به همین رنگ صورتی، من بچه‌تر که بودم سبز و صورتی باهم رنگ‌های موردعلاقه‌ام بودن، امّا به مرور صورتی رو کلا حذف کردم چون نمی‌خواستم "مثل بقیه‌ی دخترها باشم"، همون I’m not other girls معروف. ☝🏻

این مطلب رو هم اگر دوست داشتید بخونید، درباره‌ی اینه که چطور باید این internalised misogyny رو از بین ببریم و تمام چیزهای غلطی که کل عمر در این باره بهمون یاد دادن رو فراموش کنیم.

واقعا ناراحت می‌شم وقتی برای دوستانم به زباله‌دان تاریخ می‌پیوندم، صرفا چون دوست جدیدی پیدا کردن که مهم‌تره.

سلام و وقت بخیر.

درس امروز رو لطفا یادداشت کنید: ختنه‌ی زنان (سیستان و بلوچستان)، بادی شیمینگ (!!!) و خشونت خانگی علیه دختران در ایران وجود خارجی ندارد.

اینا چی مصرف می‌کنن؟ حتی اکانت ناامن هم نیست (تعداد فالوئر و اینا)، آدم واقعیه داره این حرفا رو می‌زنه.

«چون من privileged بودم و ندیدم پس وجود نداره».

تو ایران آدم هرچقدر هم privileged باشه، وقتی پاشو تو مدرسه بذاره بادی شیمینگو با چشاش می‌بینه.

من: *هزار فیلم ندیده*
همچنین من: *برای بار هزارم Parasite را می‌بیند*

این فیلم یه حالت نوستالژی هم داره برام، مدت خیلی کمی قبل از قرنطینه‌ی اول دوستام اصرار داشتن بریم سینما و پدرم به خاطر کرونا اجازه نداد، پس اومدن خونه‌مون و دیدیمش و درکل خیلی خوش گذشت. یکی از اون آدما الان ۸ ماهه که مرده، یکی دیگه‌شون چهار ماه پیش یکهو تصمیم گرفت دیگه به پیامام جواب نده، سومی رو هم احتمالا تا چند سال نخواهم دید.

ولی چهارمی این جمعه داره می‌آد خونه‌مون که یه هفته بمونه. ✅

بعد جالبه که اون موقع من و چهارمی اصلا باهم دوست نبودیم و اولی همینجوری برداشته بود با خودش آورده بودش.

من درکل فیلم تکراری خیلی زیاد می‌بینم چون اختلال اضطرابم و غیرقابل ‌پیش‌بینی بودن فیلم‌های جدید بهم اجازه نمی‌ده فیلم جدید ببینم.

عزیزانم من متوجه یک موضوعی شدم که لازم دیدم حتما اینجا اعلام کنم. ضمایر ربطی به گرایش جنسی ندارند و مسئله هویت جنسیه. یعنی ربطی به این‌که شما استریت، گی، بای‌سکشوال و غیره هستید نداره، به این ربط داره که مذکر، مؤنث، نان‌باینری و یا غیره هویت‌یابی می‌کنید. برای مثال ضمایر کسی که استریته و به عنوان یک زن هویت‌یابی می‌کنه فرقی با کسی که هم‌جنس‌گراست و به عنوان یک زن هویت‌یابی می‌کنه نداره. هردو احتمالا از she/her (چیزی که عموما توسط افرادی که مؤنث هویت‌یابی می‌کنند استفاده می‌شه) استفاده می‌کنند.

افراد استریت از she/him استفاده نمی‌کنند، این یه misunderstanding خیلی خیلی بزرگه.

چه خبر خوبی برای شروع روز.

به نظرم وقتش رسیده تا متوجه باری که بعضی پیام‌ها می‌تونن داشته باشن بشیم. بیماری روانی شکلات و آبنبات نیست که همینجوری راه بیفتم به این و اون نسبتش بدیم. اونم بر اساس چی؟ وایب. واقعا زشت، سمّی و خطرناکه.