گاهی وقت‌ها حالم بهم می‌خوره از خودم و دوگانگی‌ام. از طرفی وقتی بهم گیر بیخود می‌دن به خاطر برچسب مسلمون داشتن و ایرانی بودن غصه می‌خورم و قلبم می‌شکنه. شکستن که چه عرض کنم، تکه تکه می‌شه. از اون سمت، وقت‌هایی که از اسلام خوب می‌گن و مسلمون‌ها رو تحویل می‌گیرن ناراحت می‌شم. عصبانی حتی. می‌خوام سر به تنشون نباشه انگاری.

شاید چون طرفداری از اسلام‌شون هم فقط تا زمانی برجاست که طرف حساب مسلمون ایرانی نباشه. پاکستانی باشه، ترک باشه، افغان باشه و غیره! انگار که همین برچسب اسلام هم قشنگی‌اش مال بقیه‌ست، بدبختی و ذلالتش برای ما!

داشتم استوری‌های مردم رو می‌دیدم الآن و تعجب کردم از دیدن استوری‌های بعضی افراد برای شروع ماه رمضان.

یه دختری هست توی کالج، پدرش ایرانیه. هیچ چیزش شبیه مسلمون‌ها نیست، امّا الآن استوری گذاشته که Happy Holy Month. یا مثلا یکی دیگه هست، که حجابش در حدیه که شخص بنده از اون باحجاب‌تر به حساب می‌آم. امّا باز استوری گذاشته برای تبریک آغاز ماه رمضان. بعد جالب‌ترش چیه؟ این‌که هیچ‌کدوم روزه نمی‌گیرن.

من همیشه سعی می‌کنم آدم‌ها رو از روی ظاهرشون قضاوت نکنم، امّا راستش سخته بی‌تفاوت رد شدن از کنار مواردی مثل این موضوع. می‌دونید؟ نمی‌فهمم آدم‌هایی رو که (برای مثال) روسری و "حجاب کامل" دارن امّا می‌رن خواننده می‌شن، توی یه کشور آزاد، که هیچ‌کس حتی خانواده‌ی خود آدم نمی‌تونه حجاب رو بهش تحمیل کنه. به نظرم جور نیست با عقل و منطق.

اگر نعمت آزادی دارید، خب استفاده کنید ازش! چرا نه رومی روم، نه زنگی زنگ آخه؟

چیزی که می‌خوام بگم اینه که دین، ظرف میوه نیست که توت‌فرنگی‌هاش رو برداری، لیمو‌هاش رو بگذاری باشه. اگر به ظرف دست زدی، مسئولیت تک تک محتویاتش رو قبول کردی!

نمی‌تونی اسم خودت رو بگذاری مسلمون و یه جورایی تبلیغ دینت رو بکنی، امّا از اون طرف، حجاب رعایت نکنی (این کمترین و اوکی‌ترینشه به نظرم)، نماز نخونی، روزه نگیری، هموفوب نباشی، بگی اسلام فمینیسته و غیره!

همین برای باقی ادیان هم صادقه. مثلا شخص بنده درک نمی‌کنم چطور کشیش‌هایی هستن که بین یک زوج هم‌جنس سوگند می‌خونن در صورتی که مسیحیت هم هموفوبه! خوبه که می‌خونن و خوشحالم که این اتفاق میفته، ولی درک نمی‌کنم چطور این اتفاق میفته. If that makes sense.

خلاصه که بله، دین ظرف میوه نیست.

TW: ED

تمام مشکلات و حواشی موک‌بانگ و ایتینگ‌شو به کنار. ضربه‌ای که به آدمایی که Eating Disorder دارن می‌زنه واقعا بد و جبران‌ناپذیره.

اون روز یکی ازم درباره‌ی تاریخچه‌ و ریشه‌ی مردانگی سمّی (Toxic masculinity) پرسید و کنجکاو شدم تا برم بیشتر راجع بهش بخونم و توجه‌ام به افسانه‌های یونانی و حجم بی‌نهایت سکسیسم نهفته توشون جلب شد.

دقت کردین که تمام خدایان مؤنث خدای زیبایی، مادرانگی و چیزهایی از این قبیل هستن و خدایان مذکر خدای قدرت، جنگندگی و این‌ها؟

من خیلی راجع به این افسانه‌ها اطلاع ندارم البته، خوشحال می‌شم اگر کسی چیزی بلده (خصوصا مثال نقض) بیاد بگه!

گویا فرزند خونی هم نداره و از سر پدرش متولد شده، نه از رحم مادرش؛ مشکلم با مورد اول اینه که القا می‌کنه اگر زنی بخواد قوی، عاقل و منطقی باشه باید قید "زنانگی‌" رو بزنه.
مشکلم با مورد دوم، برای عاقل بودن باید مادر رو نادیده گرفت و از پدر متولد شد. اون هم از سرش. تو گویی تولد از رحم یک زن باعث ضعف و شکنندگی آدم باشه!

مثال نقضی سراغ دارید که مردی خدای زیبایی، عشق و از این قبیل ایده‌ها باشه؟

جهت تلطیف فضا:

تا حالا به این‌که خانواده‌ی سلطنتی هیچ عضو +LGBTQای نداره دقت کردین؟ به نظرم هست و پنهانه، که خب ممنون از هموفوبیای ساختاری‌شون در اون صورت.

#آواهای‌بطن‌قلبم

No soy de aquí, ni de allá

Me gusta andar
pero no sigo el camino,
pues lo seguro ya no tiene misterio,
me gusta ir con el verano
muy lejos,
pero volver donde mi madre
en invierno
y ver los perros que jamás me olvidaron
y los abrazos que me dan mis hermanos.
Me gusta el sol
y la mujer cuando llora,
las golondrinas y las malas señoras,
saltar balcones y abrir las ventanas
y las muchachas en abril.
Me gusta el vino tanto como las flores
y los amantes, pero no los señores,
me encanta ser amigo de los ladrones
y las canciones en francés.
No soy de aquí… ni soy de allá
no tengo edad ni porvenir
y ser feliz es mi color de identidad.
Me gusta está tirado siempre en la arena
o en bicicleta perseguir a Manuela
o todo el tiempo para ver las estrellas
con la María en el trigal.
No soy de aquí… ni soy de allá
no tengo edad ni porvenir
y ser feliz es mi color de identidad.
No soy de aquí… ni soy de allá

I’m not from here nor there

I like to go
But not follow the road
Because certainty doesn’t hold any mystery
In the summer
I like to go far away
But in the winter
I’d like to return to my mother
To see the dogs that never have forgotten about me
And to be hugged by my siblings
I like the sun
And the crying woman
The swallows and the bad women
I like to jump on balconies and open the windows
And I like maids in april
I like wine just as much as flowers
And lovers, but not the men
I love being friends with thieves
And French songs
I’m not from here, nor from there
I’m ageless and without future 
Being happy is the color of my identity

I like to be stretched out, always, in the sand
Or on my bike, chasing Manuela
Or watch the stars without ever stopping
In the cornfields with Maria
I’m not from here, nor from there
I’m ageless and without future
Being happy is the color of my identity

https://open.spotify.com/track/70xSLxbCLBQSxBtP46AuZq?si=gYwu_e-UTEKJQS_ibE2Tog

آقای کابرال (Facundo Cabral) متولد سال ۱۹۳۷ در آرژانتین بود و تا ۹ سالگی حرف نزد و تا ۱۴ سالگی خواندن و نوشتن بلد نبود. در ۹ سالگی ۴۰۰ کیلومتر راه رفت تا به دنبال کار بگرده و حامی مادر و ۷ خواهر و برادرش باشه. موقعی که داشت خونه رو ترک می‌کرد مامانش بهش گفت «این دومین و آخرین هدیه‌ایه که به تو می‌دم، اولی هدیه‌ی زندگی بود و این هدیه‌ی آزادی برای زندگی کردن.» در ۴۰ سالگی همسر و تنها دخترش رو در یک سانحه‌ی هوایی از دست داد و در ۴۶ سالگی پدرش رو بعد از سال‌ها ملاقات کرد. نابینا بود و توانایی حرکتی چندانی نداشت. همچنین نجات‌یافته‌ی سرطان استخوان هم بود.

آقای کابرال الگوی میلیون‌ها آدم بود و کتب، اشعار و آهنگ‌هاش مسیر زندگی آدم‌های زیادی رو تغییر دادن.

در سال ۱۹۹۶ از سوی سازمان یونسکو سفیر صلح لقب گرفت و در سال ۲۰۱۱ توی گوآتمالا ترور شد.

بارها در حالی که داشتم به این قطعه گوش می‌کردم داستان زندگی‌اش رو خوندم و هربار بیشتر از قبل شگفت‌زده شده‌ام! از اون آدم‌هاست که ساعت‌ها تشویق ایستاده کمه براش. ❤️

«گرم یاد آوری یا نه، من از یادت نمی‌کاهم.»

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
میشه بیشتر موزیک شیر کنی ساراجون؟ اخه خیلی سلیقه‌ی موسیقیایی خواستنی‌ای داری

قلبم ربوده شد! زین پس آماده‌ی اسپم موسیقی باشید. فقط بگم که من اکثرا الکی آهنگ نمی‌فرستم (جز به دوستام) و کلی توضیح می‌دم و می‌رم بالای منبر. ☝🏻

#آواهای‌بطن‌قلبم

به جرأت می‌تونم بگم این آهنگ یکی از قشنگ‌ترین و غم‌انگیزترین آهنگ‌هاییه که به عمرم شنیدم. بخش مورد علاقه‌ی من ازش بخش Chorusشه که می‌خونه:

For neither ever, nor never
Goodbye
Neither ever, nor never
Goodbye
Neither ever, nor never
Goodbye

به نظرم توصیف خوبی از اکثر خداحافظی‌هاییه که توی زندگی باید بگیم و همین relatable بودنش باعث می‌شه بیشتر دوستش داشته باشم.

پی‌نوشت: توی overview قطعه نوشته که برای Dark ساخته شده، امّا مطمئن نیستم همون دارک معروف منظورش باشه چون این آهنگ ۲۰۱۱ منتشر شده و اون سریال ۲۰۱۷. اگر می‌دونید موضوع از چه قراره بگید. :))

https://open.spotify.com/track/4VxaUj96W2jw9UOtKHu51p?si=QQRHlDN4QkuInrX1ZkRoDg

بچه‌ها، یه مؤسسه‌ای هست به نام Tarjimly که به پناهندگانی که انگلیسی (و یا زبان کشوری که بهش پناهنده شدن) بلد نیستن کمک می‌کنه. الآن هم داوطلب مسلط به زبان فارسی احتیاج داره. قبل از این‌که بتونید کارتون رو شروع کنید هم باید یه سری کورس کوتاه درباره‌ی اصول اخلاقی موضوع و مهارت‌های ترجمه بگذرونید (این کورس‌ها رایگانن). اگر وقت آزاد دارید و دوست دارید داوطلب بشید، برید توی سایتشون که ته پیام لینکش رو می‌گذارم، اپشون رو دانلود کنید و ثبت‌نام کنید. مراحل بعدی هم همونجا مشخصه. 🤎

https://www.tarjim.ly/en

This is why we should stop glorifying Japan and Japanese culture RIGHT NOW.

ژاپن جزو معدود کشورهای "پیشرفته"ایه که همچنان به صورت افراطی‌ای مردسالاره، زنان توی جلسات دولتی حق صحبت کردن ندارن، پورن fictional کودکان مجازه، جامعه به شدت هموفوبه و …! بعد ما اینجا نشستیم هی از قشنگی انیمه و بهار ژاپن می‌گیم. ☺️