احساس می‌کنم آلیس واکر فن درجه یک اسپینوزا بوده، تعاریف و توصیفاتی که از خدا می‌کنه خیلی شبیه به درک اسپینوزا از خداست.

وای یه کلمه «نه» چیه که اونم نمی‌تونم بگم؟

دیدن فیلم‌های راجع به سوگواری، خوندن پیام‌هایی در توصیف سوگواری، خوندن مطالبی در ستایش درست طی کردن مراحل سوگواری و درکل سوگواری عصبانی‌ام می‌کنن.

مرگ برای من چیز بزرگی نیست. یادم نمیاد همیشه اینطوری بودم یا اخیراً اینطوری شدم. حقیقت اینه‌که مرگ من رو می‌ترسونه اما اغلب وقت‌ها اونقدر در زمان حیات روم فشاره که به ممات و پس از مرگ فکر نمی‌کنم.

من از مرگ خودم نمی‌ترسم، امّا از مرگ بقیه چرا، خیلی می‌ترسم؛ خیلی زیاد.

و همونطور که می‌بینید، بقیه می‌میرن و من نه.

حالا باز واسه من بغرنج‌تره، سوگوار موجودی‌ام که زنده‌ست به احتمال زیاد. بیشتر بی‌خبر و گمگشته‌ام.

سوگواری فقط برای مرگ نیست؛ سوگواری می‌تونه برای از دست دادن یه موقعیت شغلی باشه، پایان یه دوستی، پایان کتابی که زنده نگهت می‌داشته و غیره. و همه‌اش هم valid ئه.

مال من برعکسه.
و هرکسی سیستم خاندان من رو در سوگواری دیده می‌دونه که ترس من کاملا منطقیه ترسی که دارم. :)))

سیستم خاندان من هم در سوگواری جالبه، جوری رفتار می‌کنن انگار اتفاق نیفتاده. دایی‌ام چهارشنبه فوت کرد، پنج‌شنبه دفنش کردیم، زن‌دایی‌ام جمعه می‌گفت خب بسه دیگه لباس مشکیا رو دربیارید چیزی نشده که. :))))))))))

سرجدتون من رو اداپت کنین.

:)))))) آخه مشکل اینجاست که فقط می‌گفت، بابام هم می‌گفت، همه می‌گفتن، بعد صدای گریه‌شون شب کل خونه رو برمی‌داشت. مثلا می‌خواستن کوول باشن ما بچه‌ترها ناراحت نشیم.

ما به دو صورت لوری و ترکی مناسک خودمه تو گِل بپلوکونوم داریم. اصلا گریه کردن سوسول بازیه.

موقع فوت پدربزرگم دقیقا اینطور بود که من فهمیدم پدربزرگم مریضه و نیم ساعت بعد مامانم گفت که فوت شده و فرداش هم من و دیگر نوه هارو(😳) بردن سردخونه و چهره بی جونش رو دیدیم و همه داشتند اونجا گریه میکردن و فکر کنم خیلی ترسیده بودم و همه اش بهش فکر میکردم و از مردن هم می ترسیدم. اما الان به دیفالت برگشته ام.

وات —

وای یاد مرگ پسرخاله‌ام افتادم.

به به چه شب خوبیه امشب.

اخه اصلا سیستم اطلاع رسانی به افراد به نظرم از خود مراسم هم مهم تره.

وای من دایی‌ام که فوت کرده بود بابام اومد دنبال من و برادرم (والدینم از شب قبل اونجا بودن و من و برادرم تنها خونه بودیم) بعد من پاشدم لباس پوشیدم گفت به نظرم تیره‌تر بپوش، کاره دیگه. :))))) بعدم توی ماشین هی از خاطرات مرگ اطرافیانش می‌گفت. رسیدیم دم در دیدم پارچه زدن برگشت گفت عه دیدی گفتم بهتره تیره بپوشی؟ :))))))))))))))))))

بعد رزولوشن خشانت مراسم باب دلشون نباشه، بازماندگان مُرده لیدرلی دعوا راه می‌اندازن. ما هیچکدوم ترکی بلد نیستم. فرزندان بزرگوار سر سال تصمیم گرفتن مداح ترک بیارن. مداح یه کسشری به ترکی گفته بود که فرزندان و نوه‌های مرحوم برن دور قبرش. ما عین دسته هویج ایستادیم.

وای بر من. :))))))))

این ترکا (خودمون رو می‌گم) یه جوری مداحی می‌کنن که همکار مامانم اومده بود مراسم خاله‌ام و نشسته بود مثل ابر بهار گریه می‌کرد، بعد می‌گفتیم تو که نمی‌فهمی چی می‌گه چته؟ می‌گفت سوز داره صداش. :))))))))))

می‌خواستم برم بخوابم که دیدم The Pianist کتاب بوده و من خبر نداشتم و الآن دیگه خوابم نمی‌بره.