این‌که ما (مردم) تروریست نامیده بشیم قطعا بی‌انصافیه، امّا اگر از ما منظورت دولتمونه یکم بیشتر تحقیق کن، همچین هم نمی‌جنگیم باهاشون. :))

یکی توی گوودریدز گفته بود ایده‌ی یک کتابی از یه پاراگراف رمان سیلویا پلاث گرفته شده و من هرچی فکر می‌کنم پاراگرافی با این مضمون یادم نمی‌آد و داره گریه‌ام می‌گیره چون همین ۲ هفته پیش خوندمش. 😫

ما با تروریست نمی‌جنگیم دوستان، حقیقت اینه‌که ما واقعا تروریستیم. :))))

یکم بیشتر تفحص کنید می‌بینید گروگان‌گیر هم هستیم. دوتابعیتی رو می‌کشونیم ایران، گروگان می‌گیریمش، بهش انگ جاسوسی می‌زنیم، حکم اعدام می‌دیم، اینقدر کش می‌دیم که کشور دیگری که تحت تابعیتشه پول بده در ازای تبادلش. 💰

But it ain’t easy trying to do without God. Even if you know he ain’t there, trying to do without him is a strain.

- The Color Purple, Alice Walker

احساس می‌کنم آلیس واکر فن درجه یک اسپینوزا بوده، تعاریف و توصیفاتی که از خدا می‌کنه خیلی شبیه به درک اسپینوزا از خداست.

وای یه کلمه «نه» چیه که اونم نمی‌تونم بگم؟

دیدن فیلم‌های راجع به سوگواری، خوندن پیام‌هایی در توصیف سوگواری، خوندن مطالبی در ستایش درست طی کردن مراحل سوگواری و درکل سوگواری عصبانی‌ام می‌کنن.

مرگ برای من چیز بزرگی نیست. یادم نمیاد همیشه اینطوری بودم یا اخیراً اینطوری شدم. حقیقت اینه‌که مرگ من رو می‌ترسونه اما اغلب وقت‌ها اونقدر در زمان حیات روم فشاره که به ممات و پس از مرگ فکر نمی‌کنم.

من از مرگ خودم نمی‌ترسم، امّا از مرگ بقیه چرا، خیلی می‌ترسم؛ خیلی زیاد.

و همونطور که می‌بینید، بقیه می‌میرن و من نه.

حالا باز واسه من بغرنج‌تره، سوگوار موجودی‌ام که زنده‌ست به احتمال زیاد. بیشتر بی‌خبر و گمگشته‌ام.

سوگواری فقط برای مرگ نیست؛ سوگواری می‌تونه برای از دست دادن یه موقعیت شغلی باشه، پایان یه دوستی، پایان کتابی که زنده نگهت می‌داشته و غیره. و همه‌اش هم valid ئه.

مال من برعکسه.
و هرکسی سیستم خاندان من رو در سوگواری دیده می‌دونه که ترس من کاملا منطقیه ترسی که دارم. :)))

سیستم خاندان من هم در سوگواری جالبه، جوری رفتار می‌کنن انگار اتفاق نیفتاده. دایی‌ام چهارشنبه فوت کرد، پنج‌شنبه دفنش کردیم، زن‌دایی‌ام جمعه می‌گفت خب بسه دیگه لباس مشکیا رو دربیارید چیزی نشده که. :))))))))))

سرجدتون من رو اداپت کنین.

:)))))) آخه مشکل اینجاست که فقط می‌گفت، بابام هم می‌گفت، همه می‌گفتن، بعد صدای گریه‌شون شب کل خونه رو برمی‌داشت. مثلا می‌خواستن کوول باشن ما بچه‌ترها ناراحت نشیم.

ما به دو صورت لوری و ترکی مناسک خودمه تو گِل بپلوکونوم داریم. اصلا گریه کردن سوسول بازیه.

موقع فوت پدربزرگم دقیقا اینطور بود که من فهمیدم پدربزرگم مریضه و نیم ساعت بعد مامانم گفت که فوت شده و فرداش هم من و دیگر نوه هارو(😳) بردن سردخونه و چهره بی جونش رو دیدیم و همه داشتند اونجا گریه میکردن و فکر کنم خیلی ترسیده بودم و همه اش بهش فکر میکردم و از مردن هم می ترسیدم. اما الان به دیفالت برگشته ام.

وات —

وای یاد مرگ پسرخاله‌ام افتادم.

به به چه شب خوبیه امشب.