CW: loss and grief.

یه هشتگی توی توییتر باب شده تحت عنوان #اگر_من_مردم و اکثرا یکی از اولین‌ چیزهایی که نوشتن اینه که «اگر من مردم گریه نکنید».

یکی از مهم‌ترین مراحل سوگواری گریه کردن و بروز احساساته چون فقدان بعد از مرگ عزیزان یکی از فقدان‌هاییه که با هیچ‌چیز قابل قیاس نیست و اگر این مرحله‌ی بروز به درستی انجام نشه سوگواری خیلی بیشتر از چیزی که باید طول می‌کشه و ممکنه آسیب‌های خیلی شدیدی به فرد عزادار بزنه. برای مثال، ممکنه باعث تثبیت و شدت یافتن دوره‌ی افسردگی ناشی از فقدان بشه و یا مشکلات عصبانیت در فرد به وجود بیاره.

شاید فکر کنید که این حرفه و در نهایت کسی قرار نیست بهش گوش بده امّا من شخصا این رو تجربه کردم و آسیبی بهم زده که هنوز هم آثارش رو می‌بینم. موقعی که باید گریه نکردم و الآن تقریبا سه ساله که دارم تلاش می‌کنم تا بگذرم و سوگواری رو تموم کنم امّا نمی‌تونم. لطفا، طبیعی‌ترین حقوق یک انسان رو ازش دریغ نکنید، چون افراد مختاری هرطور که می‌خوان برای عزیز از دست رفته‌شون سوگواری کنن و شما حق ندارید براشون تعیین تکلیف کنید حتی اگر اون عزیز خود شما باشید.

اگر دوست دارید راجع به سوگواری و مراحلش بیشتر بدونید این مطلب از کالج سلطنتی روان‌پزشکان انگلستان توصیه می‌کنم.

فارسی.
انگلیسی.

در کل وبسایت کالج سلطنتی روان‌پزشکان بریتانیا رو توصیه می‌کنم چون اکثر مطالبش به اکثر زبان‌های دنیا من جمله فارسی نوشته شدن و در حدی توضیح داده شدن که برای همه قابل فهم باشن.

https://www.rcpsych.ac.uk/

فرهنگ مردم بومی آمریکای شمالی (کانادا و آمریکا) همیشه برای من خیلی هیجان‌انگیز و قابل احترام بوده و هست امّا این به نظرم کمی زیاده‌رویه در روزگاری که به لباس‌هایی که از پوست حیوانات ساخته نشدن دسترسی داریم.

انقدر این بندگان خدا تحت فشار بودن و توسط استعمارگران (کسانی که ما امروزه به عنوان "کانادایی" و "آمریکایی" می‌شناسیم) اذیت و آزار شدن و مجبور به کنار گذاشتن فرهنگشون شدن که الآن کوچکترین انتقادی رو تجاوز به حریمشون می‌دونن. حفظ سنت‌ها خوبه، امّا به چه قیمت؟ چرا وقتی به لباس و پارچه‌ی مصنوعی دسترسی داریم باید از پوست فک استفاده کنیم؟ متوجه نمی‌شم.

پیج این خانم رو یه نگاهی انداختم و گویا کم این کار رو نمی‌کنن، چندین لباس اینجوری داره و از پوست روباه بگیرید تا همین فک استفاده کردن.

به نظرم اگر هدفش نشون دادن فرهنگ مردم بومی آمریکای شمالیه باید این چیزها رو هم در نظر بگیره و متوجه بشه که توی چه عصری زندگی می‌کنیم. من چندتا اینفلوئنسر بومی دنبال می‌کنم و هیچ‌کدوم اینطوری نبودن، همه‌شون انقدر خوب فرهنگ رو نشون می‌دادن و انقدر خوب به مردم آموزش می‌دادن که هیچ جای انتقادی باقی نمی‌موند. من نمی‌گم فرهنگشون رو سانسور کنن، صرفا می‌گم هر فرهنگی نقطه‌ی ضعف و جای تغییر داره. این‌که یه قشری همیشه توسط ظالمین قربانی شدن به این معنا نیست که خودشون هیچ ایرادی بهشون وارد نیست.

از خوشحالی گریه‌ام گرفت.

امّا می‌دونید، این جورج فلوید رو زنده و پلیس رو متوقف نمی‌کنه.

به نظرم وقتشه پایان روز رو اعلام کنیم.

ریکشنی جز اون گیف نمی‌شه داشت واقعا. :))

درس امروز اینه که عدم توانایی برای تصمیم‌گیری سر انتخاب غذا مختص به زنانه و خیلی عجیبه که یک مرد ترنس‌جندر نتونسته در انتخاب غذا به همسرش کمک کنه چون خودش "قبلا زن بوده" و فقط زنان غذا می‌خورن، فقط زنان غذا انتخاب می‌کنن و فقط زنان در انتخاب غذا به مشکل برمی‌خورن.

وای بر من!

وای جدی؟ :))
Killed to order? What? And you’re telling me it’s 2021?

توی چین اهدای عضو برعکس اکثر جهانه و اینطور کار می‌کنه که کسی که به عضو نیاز داره پول می‌ده به دولت و دولت زندانی‌ها رو می‌کشه و عضوشون رو اهدا می‌کنه به کسی که پول داده و خیلی سریع (۲ الی ۴ هفته) این پروسه انجام می‌شه، برعکس باقی جهان که ۱ الی ۴ سال صف اهدای عضو ممکنه طول بکشه.

گویا یه منبع درآمد خوب هم هست براشون و به صنعت توریسمشون هم خیلی کمک می‌کنه.

ممنونم از سپزانیا که این رو فرستاد.

بچه‌ها ولی جدی دیگه بیایید هموفوب نباشیم.

توروخدا اگه هموفوب هستید لفت بدید، خوشحال میشم.🤝🏻💘

هموفوبیا 🤝 ضدزن بودن، دو یار جدایی ناپذیر.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
چرا میگی هموفوبیا و ضد زن بودن باهم جدایی ناپذیرن چه چیزی بینشون جز نفرت مشترکه؟؟

مهم‌ترین و بزرگ‌ترین نقطه‌ی اشتراکشون مردانگی‌ سمّیه به نظرم و درکل هم تمام افراد هموفوبی که دیدم ضدزن هم بودن و این چنل‌هایی که خیلی هموفوب هستن خیلی از فمینیستا هم بدشون می‌آد.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
نه من هموفوبم ولی ضدزن نیستم.