Spot on.

https://t.me/MyMonsterFriendandMe/14449

۱- همین چند ساعت پیش گفتم این‌که استریت‌ها مزیت دارن به این معنی نیست که اذیت نمی‌شن.
۲- چرا حمایت ایرانی‌ها از جامعه‌ی +LGBTQ مثل حمایت از کودکان آفریقاست؟ من هنوزم نفهمیدم چرا انقدر به قیاس مع‌ الفارق کردن علاقه دارن این جماعت. هیچ فرد ایرانی‌ای وجود نداره که هم‌جنس‌گرا باشه؟ یه چیز غربیه و سوار موج شدیم؟ کلاس داره؟ جالبه نمی‌دونستم.
۳- نویسنده‌ی این متن رو نمی‌دونم، امّا من شخصا می‌توانم همزمان روی چندین موضوع تمرکز کنم و به موضوعات مختلف بپردازم.
۴- مگر استریت‌ها حق بیشتری از هم‌جنس‌گراها و غیره دارن که پرداختن به اون‌ها باید در اولویت باشه؟

در کل متن بالا یکی از حال‌بهم‌زن‌ترین و مسخره‌ترین متن‌هایی بود که به عمرم خوندم.

کاش آدم‌ها یاد بگیرن از سلول‌های خاکستریشون استفاده کنن کمی.

ولی جدی به نظرتون این مثالی که نویسنده‌ی این متن زد کاپ مسخره‌ترین مقایسه‌ی سال رو نمی‌گیره؟ :))

یا حضرت فیل.

https://t.me/red_boasty/8877

نادر ابراهیمی، جین آستین، Call me by your name و امیلی در پاریس.

بچه‌ها اینا همه مبنا دارن‌ها، همینجوری یهو از خواب بیدار نشدم ازشون بدم بیاد، ولی خیلی طولانیه حال ندارم بگم و مطمئنم شما هم حال ندارید بخونید. :))

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
بیاین جهانی به نادر ابراهیمی هیت بورزیم💞💞💞💞💞💞💞

Sign me up. 😎

@sajjad_abtahi 🍃🫀

به نظرتون چقدر دیگه زمان لازمه تا این مردمان بفهمن که زنان برای خوشحالی مردان آرایش نمی‌کنن و آرایش و جراحی و غیره انتخاب شخصیه؟

(حتی اگر فشار جامعه باشه هم به خاطر مردان نیست.)

So bold of you guys to assume we do shit to please you.

این قشنگ باعث شد حالت تهوع بگیرم. :)))

شرط می‌بندم نویسنده‌ی این توییت خیلی هم خودش رو حامی حقوق زنان و فمینیست می‌دونه.

این White saviour complex که هست؟ باید یک male saviour complex هم داشته باشیم.

چند وقتیه از اونی که می‌گفت «من از پریود حرف زدم پس فمینیستم» یاد نکردم.

[یاد کردن از او]

این بنده خدا فکر کنم ایران زندگی نمی‌کنه.

رفتم چنل اینو نگاه کردم و فکر کنم با اطمینان می‌تونم بگم جزو تاپ ۱۰ انسان زردیه که در عمرم دیدم. چقدر زرد آخه؟ :))

چندین نفر پرسیدید چرا و اومدم وویس بدم توضیح بدم، دیدم برای نادر ابراهیمی دلیل خاصی ندارم، جز زرد و موردپسند ارزشی‌ها بودنش. امّا بقیه رو قبلا گفتم، پس فوروارد می‌کنم:

https://t.me/MashaAndHerStories/16063

چقدر ناراحت می‌شم وقتی می‌بینم از Call me by your name به عنوان یه شاهکار هنری رادیکال که خیلی صریح به مشکلات جامعه‌ی +LGBTQ پرداخته نگاه می‌شه. این فیلم مشکل زیاد داره و خیلی جاها افراد جوان این جامعه رو بیشتر در خطر گذاشته، افرادی که همینجوری‌اش هم به خاطر مشکلاتی که دارن در خطر مشکلات سلامت روان و خودکشی هستن.

اولا که یکی از شخصیت‌های اصلی ۱۷ سال و دیگری ۲۴ سالشه، این اختلاف سنی برای هر نوع رابطه‌ای زیاده، چه هم‌جنس‌گرا، چه استریت، چه غیره. امّا چون سن قانونی رضایت (consent) توی ایتالیا ۱۴ ساله و داستان این فیلم هم توی ایتالیا اتفاق میفته خیلی نمی‌شه روی این موضوع مانور داد. امّا قطعا می‌شه به این پرداخت که این فیلم در حال رمانتیک‌سازی (۱) یه رابطه‌ی استثماری (۲) بین یه مرد بالغ و یه نوجوانه. به طور واضحی شکار جنسی (۳) رو رواج می‌ده و آزار یه چیز خیلی عادیه توش. فکر کنم همه‌مون از تأثیرات بد و طولانی‌مدتی که یه رابطه‌ی کنترل‌گر (۴) می‌تونه روی روان آدم بگذاره خبر داریم و رواج و زیباسازی این اصلا درست نیست.

دوما، سلامت روان پسر ۱۷ ساله اصلا برای مرد ۲۴ ساله اهمیت نداشت و همواره ازش سؤالاتی از قبیل «داری به چی فکر می‌کنی؟» می‌پرسید. ممکنه این سوال عادی به نظر بیاد امّا در اون زمینه (۵) این سؤال ابزار ورود به مغز و شخصی‌ترین احساسات اون نوجوان بود.

در آخر هم صرفا می‌خوام بگم، رابطه‌ بین یه بزرگسال و نوجوان نه تنها رمانتیک نیست، بلکه توافقی (۶) هم نیست. امّا متأسفانه این فیلم به خاطر جو ‌پروانه‌ای‌ای که داره بدجوری مورد استقبال قرار گرفته و اکثرا به مشکلات وحشتناکی که داره و چیزهای وحشتناکی که عادی جلوه می‌ده توجه نمی‌شه.

1. Romanticise
2. Exploitive
3. Sexual predation
4. Manipulative
5. Context
6. Consensual

از سریال امیلی در پاریس اصلا خوشم نمیه، خیلی نژادپرستانه، توهین‌آمیز و American-centric بود. همه توی پاریس بیکار مونده بودن یه امریکایی بیاد نجاتشون بده؟ یادداشت می‌کنم.