علی یونسی و امیرحسین مرادی هنوز زنده‌اند، امّا جوانی‌شون رو جمهوری اسلامی ازشون گرفته و داره می‌گیره. برای علی یونسی‌ها و امیرحسین مرادی‌ها در اوین و وکیل آباد و … .

زینب جلالیان هم هنوز زنده‌ست و تنها زندانی زن محکوم به حبس ابد در ایران؛ از ۱۳۸۶ تا الآن.

کیانوش سنجری.

«زندگی بهم یه وطن بدهکاره که توش فقط به زندگی فکر کنم، نه به وطن»

رومینا اشرفی.

حکومت زن‌ستیز و پرخشونت جمهوری اسلامی قتل رومینا و تمام قتل‌های ناموسی دیگر این دهه‌ها که نه تنها تنبیه نشدند بلکه تشویق هم شدند رو ممکن کرد و می‌کنه.

سپیده قلیان هم هنوز زنده‌ست، امیدوارم خبر رو شنیده باشه و گوشه‌ای از قلبش نوری روشن شده باشه که خامنه‌ای ضحاک بالاخره زیر خاکه.

بکتاش آبتین.

دریاچه ارومیه.

«برای خشکی دریاچه، به دست رهبر دستپاچه»

یک رهبر روزی که بمبی می‌افتد نمی‌میرد. او زمانی می‌میرد که مدت‌ها از قلب مردمش غایب بوده باشد. آنچه حملات خارجی از بین بردند، تنها بقایای فیزیکی قدرت است. مرگ سیاسی سال‌ها پیش اتفاق افتاد، در خیابان‌ها، در مدارس، در دانشگاه‌ها، در زندان‌ها، در شعارهای زمزمه‌شده، در شعارهایی که نام او را با انزجار می‌گفتند. دهه‌ها مقاومت ایرانیان را با تقلیل این لحظه به ژئوپلیتیک پاک نکنید [ترجمه از صفحه‌ی آزادی فمنیستی ایران]

اینا با دی ۴۰۴ تموم شدن، با قیام ژینا، با پرواز ۷۵۲، با اعتراضات خوزستان تابستان ۴۰۰، با آبان ۹۸، با دی ۹۶، با اعتراضات کارگری ۹۰، با ۸۸، با اعتراضات اهواز ۸۴، با اعتراضات دانشجویی ۸۲، با کوی دانشگاه، با اعدام‌های ۶۷، با اعتراضات اقلیت‌های قومی ۵۷ تا ۶۱، با اعتراضات روز جهانی زن سال ۵۷. با تمام اعدام‌ها و شکنجه‌های این سال‌ها.

برهان منصورنیا.

کیانوش آسا.

محسن محمدپور.

مرگ خامنه‌ای ضحاک انقدر اتفاق بزرگیه که اصلاً واکنش «درست» بهش وجود نداره. یکی می‌رقصه و شادی می‌کنه، یکی زار زار گریه می‌کنه، یکی هم در سکوت همینجوری می‌نشینه از شدت شوک. هیچ‌کدوم از این‌ها نشان این‌که کسی کمتر یا بیشتر از دیگری از خامنه‌ای نفرت داشته نیست. مسابقه که نگذاشتیم. غم بزرگ و سیاه‌بختی‌ای که خامنه‌ای و مزدورانش به مدت چهار دهه در زندگی‌هامون کاشتن چیز «عادی»ای نبود/نیست که حالا مرگش واکنش «عادی» طلب کنه. هرچیزی رو تبدیل به چکش «تو طرفدار نظامی» نکنیم و به سر هم نزنیم هم می‌شه. فقط می‌خواهید شادی کنید و برقصید؟ نوش جانتان، حقش رو دارید، امّا به مایی که سوگ ۴۷ سال جنایت توانایی «عادی» شادی کردن رو ازمون گرفته هم اجازه بدید در آرامش نسبی اشکمون رو بریزیم. برای جلاد و ضحاک زمانه نیست، برای زندگی‌هاییست که نابود کرد.

جان عزیز افراد عدد و آمار نیست که باهاش مسابقه گذاشتید. هر یک جان، چه در دی ماه و توسط جمهوری اسلامی گرفته شده باشه و چه الآن و با بمب‌های آمریکا-اسرائیل، جهانی بوده که نابود شده.

اگر خارج نشسته‌اید و تنها هدفتون برنده‌ی این مسابقه‌ی خیالی شدن، برگشتنتون به «ایران آزاد»، خرج کردن حقوق یورویی و دلاریتون و قورمه سبزی کوفت کردنه، دهنتون رو ببندید بهتره به نظرم.

اینجا هیچ‌کس برنده نیست. جان و جهان عزیز انسان‌ها نابود شده و هیچ‌کس برنده نیست.

شما بی‌شرف‌ها حتی حاضر نبودید عکس همین کشته‌شدگان دی‌ ماه که وقتی بحث مسابقه‌ست یکهو براتون مهم می‌شن و می‌شن «جان‌فدای میهن» رو ببرید تجمع که مبادا حواس کسی از شاهزاده‌ی بی‌لیاقتتون پرت بشه، امّا الآن مشکلی با عکس سرباز آمریکایی به جشن خون بردن ندارید. چقدر وقیح، چقدر بی‌مایه. مردم بین بمب‌های آمریکا-اسرائیل و گلوله‌های جمهوری اسلامی گیر افتاده‌اند، بی‌اینترنت، بی‌برق، بی‌آب و شما با پرچم اسرائیل جنایت‌کار می‌رقصید و اسمش رو هم می‌گذارید «کنش‌گری».

هروقت رقصیدنتون در جشن خون تمام شد یک لطفی بکنید و از شاهزاده‌ی عزیزتون بپرسید نظرش راجع به گفته‌ی ترامپ که «نقشه‌ی ایران بعد از این جنگ شبیه قبل نخواهد بود» چیه؟ ارتش جمهوری اسلامی رو قراره علیه ترامپ و آمریکا-اسرائیل هم شیر کنه چون «تجزیه‌طلب» هستند و «تمامیت ارضی» ایران رو زیر سؤال می‌برند؟ یا گلوله‌ها و پهپادهای جمهوری اسلامی فقط برای کورد و کوردستانه؟