لحظه به لحظه گویم
زیر شکنجه گویم
زن، زندگی، آزادی.

هیچ حرفی نمونده. نمیشه حرف رومانتیک و شاعرانه‌ای زد. چند تا نسل رو نابود کنه سیر میشه؟

ما از شما بیزاریم.

سلام، این یک کارزاره برای درخواست از دانشگاه‌های اروپا که ددلاین اپلیکیشن رشته‌ها رو برای دانشجویان ساکن ایران _با توجه به قطع شدن دسترسی به اینترنت توسط جمهوری اسلامی_ تمدید کنند. لطفا متن رو بخونید، و اگر بنظرتون درخواست معقولیه، امضا کنید و به اشتراک بگذارید. اگر دانشجو، استاد، یا عضوی از اکادمیا هستید، در صورت تمایل دانشگاهتون رو هم در قسمت نام، داخل پرانتز ذکر کنید؛ و با هم‌کلاسی‌ها، انجمن‌های دانشجویی و اساتیدتون به اشتراک بگذارید. با جمع شدن امضاها، می‌شه این کارزار رو برای دانشگاه‌هایی که ددلاینشون نزدیکه ایمیل کرد. لطفا فراموش نکنید که بعد از امضا، وارد inbox ایمیلتون بشید و امضاتون رو تایید کنید، وگرنه ثبت نمی‌شه.

https://www.change.org/deadline_extension_iran

یک لحظه وصل شده‌م و فقط می‌‌خوام بنویسم زن، زندگی، آزادی
برای همیشه.

وای واقعا طرفدار زندگی‌ام.

امروز تولد ندا آقاسلطانه. چهل‌وسه ساله می‌شد اگر زنده بود. صدای استادش که می‌گفت «ندا بمون!» بعد از شونزده سال هنوز توی سرمه و صدای بابای سپهر که می‌گه «سپهر بابا!» قراره تا شونزده سال دیگه توی سرم بمونه.
ما مردم ایران دیگه خودمون نیستیم. من سال‌هاست ندام و تو سال‌هاست که نویدی؛ ما با زنده موندن نداها و نویدهامون رو زنده نگه داشتیم. کسی باید از زنده بودن خجالت بکشه که سفیر مرگه نه ما که سفیر آزادی و زندگی و شرافت‌ایم؛ عزادار باش ولی خجالت نکش. اونی که باید از بودنش خجالت بکشه تو نیستی.

نمی‌دونم چرا به جای این‌که ج‌ا روسیاه تاریخ بشه ما هی فقط بیشتر در سیاهی فرو می‌ریم.

دستتون رو توی خون بی‌گناه می‌زنید که مبادا شاهزاده‌ی بی‌لیاقتتون لحظه‌ای از مرکز توجه بودن خارج شه؟ بسیجی‌های صادراتی.

مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر. ژن، ژیان، ئازادی.

اول فکر می‌کردم آبان ۹۸ پلاکارد کم آوردیم، بعد زمان ژینا. الآن امّا پلاکارد که هیچ، جوهر هم کم آوردیم. «انقدر کشتید که پلاکارد کم آوردیم»

«ما زیاد ستم دیده‌ایم» من رو یاد عزاداری مادر مبین انداخت، «مبین مامان من رو ببخش که دیر آمدم. من روت پتو می‌کشیدم که سردت نشه. من رو ببخش مامان». ای وای که به هرزبانی که می‌دونیم و نمی‌دونیم کسی بابت کشتارهای خامنه‌‌ای قاتل سوگواری کرده.

می‌گن که سکوت بده و من قبول دارم که بده. می‌گن که حرف خالی جواب نیست و من قبول دارم که نیست. می‌گن که باید به یاد آورد و من هر روز و هر شب دارم به یاد می‌آرم. می‌گن که وقت سوگواری الان نیست ولی من الان سوگوارم. رذالت و خشونتی که در این دو هفته و در این زندگی و در این کشور دیدیم غیرقابل تحمله. همه‌چیز غیرقابل تحمله. نه وقتی اینترنتشون وصله قابل تحمله نه وقتی قطعه. نه وقتی خیابوناشون خلوت و «عادیه» نه وقتی شلوغه. نه وقتی دانشگاهشون بازه نه وقتی از ترس بستنش. هیچ‌چیز این شرایط رو نمی‌شه هضم کرد پس مراقب خودتون و عزیزانتون و یاد عزیزانتون باشین. از یاد ‌و رویای آدم‌ها به اندازه‌ی جانشون محفاظت کنین.