«کوئیر به معنی شخصی که با همه‌چیز در اطرافش در تضادست و باید جایی برای صحبت کردن، موفق شدن و زندگی کردن ابداع و ایجاد کند»

— بل هوکس، ۱۹۵۲ - ۲۰۲۱

«چین بیشتر از تمامی کشور ها پرچم رنگین کمانی تولید می‌کنه. کابوس من اینه که یه شرکتی هست که از کارگراش مثل برده استفاده می‌کنه و این کارگرا مجبورن تو همون ساختمون زندگی کنن و هر روز پاشن این پرچم ها و پرت‌وپلا های رنگین کمونی رو بسازن.» گیلبرت بیکر می‌گه که این پرچم رو برای این‌که شرکت ها با “خزعبلات رنگین کمونی” سود کنن نساخته. از بعضی چیز هایی که دیده وحشت می‌کنه. می‌گه :«تو خیابون کاسترو که راه می‌رم، دیلدوی رنگین کمونی و جاکلیدی و شمع رنگین کمونی رو پشت ویترینا می‌بینم. خیابونی که پول اجاره‌ی خونه خودمو توش نمی‌تونم بدم.» به نظرش، این مثل زمانیه که بهترین آهنگ ها تبدیل به موسیقی آسانسور می‌شن. اشتباه نکنید، بیکر شکرگزاره که این پرچما انقدر محبوب شدن ولی این نگرانی هم وجود داره که این قدرت آخر سر به سودجویی منجر بشه.

— گیلبرت بیکر طراح پرچم رنگین کمانی و افتخار افراد کوییر بود که در سال ۲۰۱۷، بعد از طراحی دوباره‌ی این پرچم فوت کرد. این متن ترجمه‌ی بخشی از این مصاحبشه.
@ordinarygriefs

بخوام روراست باشم، برخلاف سال‌های گذشته امسال تولید محتوا در رابطه با این ماه برام خیلی سخته، کلاً جشن گرفتن این ماه، وقتی سرتاسر جهان حقوق افراد کوئیر* و ترنس داره پایمال می‌شه و معنای اصلی ماه خیلی وقته که گم شده، احساس خفگی می‌کنم. حتی جمله‌ی pride is a protest (ماه افتخار یک اعتراضه) هم معنی خودش رو از دست داده و توسط کمپانی‌های بزرگ مصادره شده. توی ایران و عربستان و چین و روسیه و … افراد کوئیر به جرم «وجود داشتن» کشته می‌شن و توی آمریکا شرکت‌های بزرگ درحالی پراید رو جشن می‌گیرن که درآمد حاصل از همون جشن‌ها رو به سیاستمدارهایی اهدا می‌کنند که به برنامه‌هایی رأی می‌دهند که همین ته‌مانده حقوق افراد کوئیر رو هم ازشون می‌گیره.

فمنیست‌هایی که متأسفانه خیلی‌ها قبولشون دارند، از هرکسی حمایت می‌کنند جز افراد ترنس و جی‌کی‌رولینگ در حالی هرلحظه به ثروتش افزوده می‌شه که اون ثروت رو خرج کمپین‌های ضد نوجوانان و جوانان ترنس می‌کنه. نظام‌ سرمایه‌دار موفق شده تا داخل خود جامعه هم تفرقه بندازه، با نگاه پزشکی داشتن به هویت ترنس، با توجیه ترنس‌میساژنی (زن‌ستیزی علیه زنان ترنس) و با گرفتن حق هرکسی روی بدن خودش.

خلاصه که، زمان و دوران خوبی نیست، امّا شاید (باید) بگذره، شاید یک روزی بیاد که تک‌تک خیابان‌های این کره‌ی خاکی مال ما باشند و بتونیم هرجا که می‌خواهیم قدم بزنیم، دست هم رو بگیریم، هم رو ببوسیم و نترسیم؛ که مجبور نباشیم برای پذیرفته شدن هویت ترنسمون زیر بار جراحی‌هایی بریم که شاید خواسته‌ی قلبی خودمون نباشند؛ که مجبور نباشیم خودمون و هویتمون رو به کسی اثبات کنیم.

پراید مبارک و در آخر یادتون نره که هرجنبشی که تلاش دارد تا مردان را از آسیب‌های مردسالاری هتروسکشوال و زنان را از ایدئولوژی‌های جنسیتی سنتی نجات دهد، باید افراد ترنس و نان‌باینری را در مرکز خود قرار دهد، چرا که ما از همه (با خودمان) صادق‌تر هستیم.

- ارادت،
ادمین اصلی

و چطور می‌توانیم در مبارزه‌ای که یک قطبش اسلام‌گراها و قطب دیگرش ارتش‌ و حامیانشان هستند منتظر پایان خوش باشیم؟

سلام رفیق،

چشمانم را محکم‌تر می‌بندم تا بیش از این توسط واقعیت شوکه نشوم. خودم را در خلاء پیدا می‌کنم - و در ذهنم - و با خانواده‌ی کوچکم مکالمات خیالی دارم.

مغز و قلبم آشفته‌اند - و برای لحظه‌ای تصمیم می‌گیرم که بدو آزادی دختر رهایی باشم - نه همسری، نه بچه‌ای و نه تاریخچه‌ای - و آن موقع است که احساس سبکی می‌کنم.

الآن فکر می‌کنم که شکست نتیجه‌ی این بود که هیچ‌وقت نمی‌دانستیم چطور باهم برخورد کنیم، نه در ابتدا، نه حالا که در میانه‌ی چیزها هستیم - و راستش شک دارم که پایان خوشی داشته باشیم.

و چطور می‌توانیم در مبارزه‌ای که یک قطبش اسلام‌گراها و قطب دیگرش ارتش‌ و حامیانشان هستند منتظر پایان خوش باشیم؟

مبارزه‌ای میان دو فاشیست، که زبانشان خون است و قاعده‌شان بقای قوی‌ترین.

مبارزه‌ای میان قدرت‌های سرمایه‌دار (کاپیتالیست) که توسط روحانیان سیاهی وارد مغز ما می‌کنند.

مسابقه‌ای که در آن نژادپرست‌ترین، پرنفرت‌ترین و کسی که همه را پس بزند برنده می‌شود.

مبارزه‌ای بین دو گروه تروریستی که در آن یکی قتل را ابزار بقا می‌بیند و دیگری زندان را ابزار ادامه.

و برای من، تو و امثال ما، هم‌راه، ما دست به دامن خدا می‌شویم تا محافظتمان کند. امّا برای ما جایی در آن میان نیست، پس اجازه بده وطن را رها کنیم تا آن‌ها ازش لذت ببرند.

سارة حجازی،
در بند،
هشتم اکتبر ۲۰۱۷.

یادمه یه بار گفته بود: «من هرگز به اندازهٔ زمان انقلاب احساس زندگی نکردم»

عشق پیروز می‌شود و صلح شایع.

سلام رفیق،

روی دیوار سلولی انفرادی نوشته‌ای پیدا کردم (سما الارباویه، بی‌عدالتی ممنوع است، ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۱).

دنبال ابزاری بودم که نام خودم را [روی دیوار] همیشگی کنم و کنارش بنویسم (سارة حجازی، عشق پیروز می‌شود و صلح شایع، ۲ اکتبر ۲۰۱۱) امّا چیزی پیدا نکردم.

کنار دیوار نشستم، گیر افتادم، می‌لرزیدم، گریه نکردم، عنکبوتی از کنارم رد شد و نکشتمش! برای چه بکشمش، هم‌راه؟

[این عنکبوت] هم‌سلولی‌ام شده‌ست، دقیقاً همانطور که تو در حین این تجربه‌ی آسیب‌زننده و پردرد همدمم شده‌ای.

امیدوارم با این‌که به یک حشره در زندان القناطر تشبیهت کردم مشکلی نداشته باشی! من هم یک حشره هستم، تمام افراد شبیه ما حشره هستند، هرکسی که با گله فرق کند حشره‌ست. از نگاه آن‌ها ما حشره هستیم، هم‌راه- همه با تحقیر و نفرت به ما نگاه می‌کنند. دقیقاً همانطور که به حشرات نگاه می‌کنند. این دقیقاً چیزی‌ست که کافکا در کتابش (مسخ) توصیف کرد؛ آن‌هایی که با گله متفاوتند، چه از لحاظ سیاسی، چه از لحاظ ایدئولوژیکی، چه از لحاظ [گرایش] جنسی!

در کشورهای ما، این تفاوت در قانون جرم‌انگاری شده‌ست.

آن‌ها تو را در زندان میندازند، همراه، آن‌ها تو را در سلول [انفرادی] میندازند، همراه، آن‌ها به تو یک پتوی بدبو و یک سطل می‌دهند! نان اینجا بی‌مزه و بی‌بوست. اعتراف می‌کنند که قصد مجازاتت را دارند، امّا مجازات برای چه، رفیق؟

جرم ما چیست؟ خواستن احترام و آزادی- جرم؟ خواستن صلح و عشق برای همه- جرم؟

به آن‌ها بگو، دوست من، آن‌ها گذرا هستند، ماییم که ماندگاریم.

سارة حجازی،
در بند،
دوم اکتبر ۲۰۱۷.

باورم نمی‌شه که این رو باید بگم، امّا واکنش انسانی به صحبت از زندانی و شکنجه شدن یک انسان، «کمونیست بوده» نیست.

اولاً که هیچ‌چیزی، مطلقاً هیچ‌چیزی، اعدام (علیه اعدام مطلق و بلاشرط) و شکنجه و تجاوز رو توجیه نمی‌کنه.

دوماً که، توی همین ایران، چه زمان پهلوی، چه زمان جمهوری‌اسلامی، کنش‌گران چپ (سوسیالیست، کمونیست، آنارشیست و غیره) زیادی به جرم «عقیده داشتن» زندانی و اعدام شده‌اند. تمام دیکتاتوری‌های جهان سرمایه‌داران خوبی هم هستند، چون بدون اون سرمایه قدرت سرکوب چندانی براشون باقی نمی‌مونه؛ از کره‌ی شمالی بگیرید، تا چین و روسیه و جمهوری‌اسلامی، همه‌جا گروه سرکوب‌گر و دیکتاتور همون گروهیه که بیشترین سرمایه رو در اختیار داره و این سرمایه رو تبدیل به ابزار سرکوب‌ بیشتر می‌کنه.

زیاد سرتون رو درد نمی‌آرم، صرفاً این‌که بی‌هیچ سواد و اطلاعی از تاریخ و بدون ذره‌ای هم‌دلی و به صرف پذیرش چیزی که برخی رسانه‌ها می‌خوان ما باور کنیم، به کسی سودی نمی‌رسونه و جلوی رشد فردی‌مون رو هم می‌گیره.

#خبر_فوری

⛔️بازداشت دانشجویان دانشگاه هنر توسط مامورین لباس شخصی

بنا بر گزاش‌های واصله، در مقابل پردیس باغ ملی دانشگاه هنر تعداد زیادی از دانشجویان دانشگاه هنر توسط نیروهای لباس شخصی ربوده و به درون ونی بی‌نام و نشان منتقل شده‌اند و از محل خارج شده‌اند. گفته می‌شود پلیس نیروی انتظامی و یگان ویژه نیز در محل مستقر است.

از وضعیت فعلی این دانشجویان اطلاع دقیقی در دست نیست.

#سرکوب_فراگیر
#دانشگاه_هنر
4⃣8⃣7⃣9⃣
🆔@senfi_uni_iran

ماه آگاهی‌رسانی در رابطه با معلولیت مبارک.

در جهان از هر ۷ نفر ۱ نفر با معلولیت زندگی می‌کنه و ۸۰٪ این معلولیت‌ها پنهان هستند، این یعنی ۱ میلیارد نفر!

در حالی که برخی از ما دارای معلولیت‌های آشکار هستیم، خیلی از ما اختلال یا شرایط ناآشکار (پنهان) داریم. این اختلالات و معلولیت‌ها درجا قابل مشاهده نیستند و می‌تونن فیزیکی، روانی و یا عصبی باشن؛ شامل اتیسم، اختلالات یادگیری، بینایی، ناشنوایی و غیره می‌شن (امّا محدود به این‌ها نیستن). آن‌ها همچنین اختلالات تنفسی مثل آسم و بیماری‌های مزمن مثل دیابت رو هم دربرمی‌گیرن. گاهی افراد ترکیبی از معلولیت‌های آشکار و پنهان رو تجربه می‌کنن.

چون شما نمی‌بینیدش به این معنی که وجود نداره نیست!

این ماه برای این نیست که خودمون رو مجبور کنیم تا درد و معلول‌ستیزی‌ای که متحمل می‌شیم رو دوست داشته باشیم، بلکه به وجود آمده تا آگاهی‌رسانی بیشتر بشه و به خودمون یادآوری کنیم که لیاقت و ارزش دوست داشته شدن رو داریم در دنیایی که باعث می‌شه فکر کنیم نداریم.

در بهمن ماه سال گذشته (۱۴۰۱) جمهوری‌اسلامی در کنار افزایش بودجه‌های "امنیتی" و تبلیغاتی، ردیف بودجه‌ی حمایت از معلولان رو به طور کلی حذف کرد.

جدای از معلول‌ستیزی ساختاری جمهوری‌اسلامی، فرهنگ و ادبیات ایران هم بسیار معلول‌ستیز هستند، اکثر کلمات ناسزا اگر زن‌ستیز و کوئیرستیز و نژادپرست نباشند، معلول‌ستیز هستند، اکثر مردم معلولیت‌های پنهان رو به رسمیت نمی‌شناسن و نگاه بالا به پایین به معلولیت‌های آشکار (اکثراً فیزیکی و گاهی ذهنی) دارند.