‏در کنار سه محکوم به اعدام خانه اصفهان، علی مجدم، محمدرضا مقدم، معین خنفری، حبیب دریس، عدنان غبیشاوی و سالم آلبوشوکه، شش محکوم به اعدامی که در زندان شیبان اهواز به انفرادی منتقل شده‌اند را از یاد نبریم.
‏⁧ #نذارید_ما_را_بکشند⁩
@t1500tasvir

جمهوری‌اسلامی، صالح میرهاشمی، سعید یعقوبی و مجید کاظمی را اعدام کرد.
@t1500tasvir

🔴راهنمای حقوق انضباطی دانشجو
▪️با توجه به پیامک‌های اخیر کمیته انضباطی و احضار تعداد قابل توجهی از دانشجویان، اعلام می‌دارد پیامک مذکور به هیچ عنوان به منزله تشکیل پرونده انضباطی نمی‌باشد و تاکید می‌کند دانشجویان احضار شده ضمن رد قاطعانه اتهامات وارده و بدون سند، هرگونه رفتار خلاف مقررات دانشگاه و قوانین اساسی و موضوعه کشور را تکذیب نمایند و در صورت تکمیل و امضای فرم تعهدنامه یا موارد دیگر، از هرگونه اقرار و قبول اتهام خلاف واقع و بدون سند پرهیز کرده، فقط به رعایت و عمل به مقررات دانشگاه و قوانین اساسی و موضوعه کشور تعهد بنمایند.

بچه‌ها می‌دونید که در پی جریانات اخیر من از دانشگاه تعلیق شدم و برگشتم شهرستان خونه‌مون و درس و کار و زندگی تعطیل شد. و موندن توی این بیکاری و سکوت واقعا حالم رو بدتر می‌کنه. اگر کسی کار‌ ویراستاری متن، داستان کوتاه، مقاله و… سراغ داشت لطفا بهم پیام بده. کار مجازی‌ دیگه‌ای هم سراغ داشتید باز بهم پیام بدید. بوس و ممنون. اگر این پیامم فور کنید که دیگه عالی می‌شه:)))))
@littlemoon317

‏صدای آژیر الان، ساعت دو صبح بعد از صدای تیراندازی‌‌های ممتد از سمت زندان رجایی‌شهر.
@t1500tasvir

«کوئیر به معنی شخصی که با همه‌چیز در اطرافش در تضادست و باید جایی برای صحبت کردن، موفق شدن و زندگی کردن ابداع و ایجاد کند»

— بل هوکس، ۱۹۵۲ - ۲۰۲۱

«چین بیشتر از تمامی کشور ها پرچم رنگین کمانی تولید می‌کنه. کابوس من اینه که یه شرکتی هست که از کارگراش مثل برده استفاده می‌کنه و این کارگرا مجبورن تو همون ساختمون زندگی کنن و هر روز پاشن این پرچم ها و پرت‌وپلا های رنگین کمونی رو بسازن.» گیلبرت بیکر می‌گه که این پرچم رو برای این‌که شرکت ها با “خزعبلات رنگین کمونی” سود کنن نساخته. از بعضی چیز هایی که دیده وحشت می‌کنه. می‌گه :«تو خیابون کاسترو که راه می‌رم، دیلدوی رنگین کمونی و جاکلیدی و شمع رنگین کمونی رو پشت ویترینا می‌بینم. خیابونی که پول اجاره‌ی خونه خودمو توش نمی‌تونم بدم.» به نظرش، این مثل زمانیه که بهترین آهنگ ها تبدیل به موسیقی آسانسور می‌شن. اشتباه نکنید، بیکر شکرگزاره که این پرچما انقدر محبوب شدن ولی این نگرانی هم وجود داره که این قدرت آخر سر به سودجویی منجر بشه.

— گیلبرت بیکر طراح پرچم رنگین کمانی و افتخار افراد کوییر بود که در سال ۲۰۱۷، بعد از طراحی دوباره‌ی این پرچم فوت کرد. این متن ترجمه‌ی بخشی از این مصاحبشه.
@ordinarygriefs

بخوام روراست باشم، برخلاف سال‌های گذشته امسال تولید محتوا در رابطه با این ماه برام خیلی سخته، کلاً جشن گرفتن این ماه، وقتی سرتاسر جهان حقوق افراد کوئیر* و ترنس داره پایمال می‌شه و معنای اصلی ماه خیلی وقته که گم شده، احساس خفگی می‌کنم. حتی جمله‌ی pride is a protest (ماه افتخار یک اعتراضه) هم معنی خودش رو از دست داده و توسط کمپانی‌های بزرگ مصادره شده. توی ایران و عربستان و چین و روسیه و … افراد کوئیر به جرم «وجود داشتن» کشته می‌شن و توی آمریکا شرکت‌های بزرگ درحالی پراید رو جشن می‌گیرن که درآمد حاصل از همون جشن‌ها رو به سیاستمدارهایی اهدا می‌کنند که به برنامه‌هایی رأی می‌دهند که همین ته‌مانده حقوق افراد کوئیر رو هم ازشون می‌گیره.

فمنیست‌هایی که متأسفانه خیلی‌ها قبولشون دارند، از هرکسی حمایت می‌کنند جز افراد ترنس و جی‌کی‌رولینگ در حالی هرلحظه به ثروتش افزوده می‌شه که اون ثروت رو خرج کمپین‌های ضد نوجوانان و جوانان ترنس می‌کنه. نظام‌ سرمایه‌دار موفق شده تا داخل خود جامعه هم تفرقه بندازه، با نگاه پزشکی داشتن به هویت ترنس، با توجیه ترنس‌میساژنی (زن‌ستیزی علیه زنان ترنس) و با گرفتن حق هرکسی روی بدن خودش.

خلاصه که، زمان و دوران خوبی نیست، امّا شاید (باید) بگذره، شاید یک روزی بیاد که تک‌تک خیابان‌های این کره‌ی خاکی مال ما باشند و بتونیم هرجا که می‌خواهیم قدم بزنیم، دست هم رو بگیریم، هم رو ببوسیم و نترسیم؛ که مجبور نباشیم برای پذیرفته شدن هویت ترنسمون زیر بار جراحی‌هایی بریم که شاید خواسته‌ی قلبی خودمون نباشند؛ که مجبور نباشیم خودمون و هویتمون رو به کسی اثبات کنیم.

پراید مبارک و در آخر یادتون نره که هرجنبشی که تلاش دارد تا مردان را از آسیب‌های مردسالاری هتروسکشوال و زنان را از ایدئولوژی‌های جنسیتی سنتی نجات دهد، باید افراد ترنس و نان‌باینری را در مرکز خود قرار دهد، چرا که ما از همه (با خودمان) صادق‌تر هستیم.

- ارادت،
ادمین اصلی

و چطور می‌توانیم در مبارزه‌ای که یک قطبش اسلام‌گراها و قطب دیگرش ارتش‌ و حامیانشان هستند منتظر پایان خوش باشیم؟

سلام رفیق،

چشمانم را محکم‌تر می‌بندم تا بیش از این توسط واقعیت شوکه نشوم. خودم را در خلاء پیدا می‌کنم - و در ذهنم - و با خانواده‌ی کوچکم مکالمات خیالی دارم.

مغز و قلبم آشفته‌اند - و برای لحظه‌ای تصمیم می‌گیرم که بدو آزادی دختر رهایی باشم - نه همسری، نه بچه‌ای و نه تاریخچه‌ای - و آن موقع است که احساس سبکی می‌کنم.

الآن فکر می‌کنم که شکست نتیجه‌ی این بود که هیچ‌وقت نمی‌دانستیم چطور باهم برخورد کنیم، نه در ابتدا، نه حالا که در میانه‌ی چیزها هستیم - و راستش شک دارم که پایان خوشی داشته باشیم.

و چطور می‌توانیم در مبارزه‌ای که یک قطبش اسلام‌گراها و قطب دیگرش ارتش‌ و حامیانشان هستند منتظر پایان خوش باشیم؟

مبارزه‌ای میان دو فاشیست، که زبانشان خون است و قاعده‌شان بقای قوی‌ترین.

مبارزه‌ای میان قدرت‌های سرمایه‌دار (کاپیتالیست) که توسط روحانیان سیاهی وارد مغز ما می‌کنند.

مسابقه‌ای که در آن نژادپرست‌ترین، پرنفرت‌ترین و کسی که همه را پس بزند برنده می‌شود.

مبارزه‌ای بین دو گروه تروریستی که در آن یکی قتل را ابزار بقا می‌بیند و دیگری زندان را ابزار ادامه.

و برای من، تو و امثال ما، هم‌راه، ما دست به دامن خدا می‌شویم تا محافظتمان کند. امّا برای ما جایی در آن میان نیست، پس اجازه بده وطن را رها کنیم تا آن‌ها ازش لذت ببرند.

سارة حجازی،
در بند،
هشتم اکتبر ۲۰۱۷.

یادمه یه بار گفته بود: «من هرگز به اندازهٔ زمان انقلاب احساس زندگی نکردم»