«موج چهارم فمینیسم -که وامدار رویکردهای اینترسکشنال در‌ موج سوم فمینیسم است- با تأثر از شاخصه‌ی فضای مجازی، امکانی گسترده برای بسط گفتمان‌های همه‌ شمول‌تر برای افراد با هویت‌های متقاطع که تحت تبعیض‌های مضاعف هستند، فراهم کرده است.

اهمیت فضای مجازی برای اعضا جامعه‌ی ال‌جی‌بی‌تی‌کیو از دو ‌جهت بیشتر است:

۱) این افراد به دلیل تبعیض‌های نظام‌مند از بیشتر فضاهای عمومی شهر حذف شده‌اند و امکان حضور آشکارا ندارند و در نتیجه امکان گردهمایی و تشکل‌های متعدد در بعد جمعی از آن‌ها سلب شده است و از جمله معدود فضاهای مانده، فضای مجازی است.

۲) حضور و بیان تجربیات و نظرات این افراد در فضای مجازی عاملی مهم در تغییر گفتمان‌های فمینیستی رایج در جهت در نظر گرفتن پیش فرض‌های متفاوت از پیش فرض‌های رایج مبتنی بر هنجارهای برآمده از مردسالاری است.

به بیان دیگر فضای مجازی نقشی مشابه با فضاهای عمومی مختص به گردهمایی را برای افراد این جامعه ایفا می‌کند. این همان نقشی‌ست که افرادی چون مونا الطحاوی بارها مبنی بر الزام وجود آن برای افرادی که همیشه پشت درهای بسته بوده‌اند، تأکید ورزیده‌اند.

ارتباط جامعه‌ی کوئیر و فضای مجازی تا حدی حائز اهمیت است که به عنوان نمونه، نیما شاهد در یکی از مقالات خود که طی آن به بررسی جایگاه‌ اجتماعی مردان گی سیس‌جندر در ایران می‌پردازد، دوره‌ی ظهور و گسترش اینترنت را در کنار دوره‌های شاهد و شهری شدن، یکی از سه دوره‌ی اساسی تاریخ این افراد می‌داند.

حضور اعضای این جامعه در فضای مجازی باعث شکل گیری کمپین‌های مجازی و کنشگری‌های مجازی فردی و جمعی شده است؛ کمپین‌هایی مجازی چون #تو_هم_بگو، #سهم_کوئیر_از_شهر، #من_کوئیر_هستم و #موج_رنگین‌کمان نمونه‌هایی هستند که به صورت کاملا خود جوش و مستقل توسط اعضای این جامعه در فضای مجازی شکل گرفته و در کنار کنشگری‌هایی چون انتشار سلسله بیانیه‌‌های مطالباتی و در نهایت مانیفست جامعه ال‌جی‌بی‌تی تاثیرات چشم گیری بر گفتمان‌های متعدد از جمله گفتمان فمنیستی داشته است. به ویژه در کمپین اخیر #موج_رنگین‌کمان شعارها و مطالباتی که در فضاهای مجازی مورد گفت و گوهای جمعی قرار گرفت وارد فضاهای شهری شد و به صورت شعار بر دیوارها و حضور آشکارای این افراد نمود پیدا کرد و در کنار مانیفست مسیر جنبش این جامعه را وارد دوره‌ای نوین کرد.»

🔗 نیما نیا