چه چیزی تفرقه‌‌افکنانه‌تر از اینه که خیل عظیمی از آزادی‌خواهان داخل ایران، کشته‌شدگان، پارتیزان ها و فعالین مدنی و سیاسی رو به عنوان «دشمن» معرفی کنی و بین افرادی که الان هدفشون بیرون انداختن یه رژیم قاتله فاصله بندازی؟ در دانشگاه‌ها، در بلوچستان، در خیابان ها، در سنندج و سقز، از پشت دیوار های زندان فریاد دموکراسی و برابری میاد و این جواب شماست؟ معرفی احزاب مختلف و تفکرات متفاوت به عنوان «سرباز متهاجم»؟ شرم بر شما. شرم بر شما که از خون ما تغذیه می‌کنید و بین ما دشمنی می‌اندازید.

سلام و وقت به‌خیر.

متأسفانه این روزها مردم انقدر خسته و عصبانی‌اند که فقط دنبال کیسه بوکسی برای تخلیه‌ی عصبانیتشون می‌گردن و پیدا کردن اون کیسه بوکس آنلاین راحت‌تره و اگر بتونن کسی رو پیدا کنن که می‌تونن هویتش رو هم زیر سؤال ببرن و عقده و ایگنورنس خودشون رو هم سرش خالی کنن که دیگه چه بهتر. من احمق و ترنسفوبم؟ برم کسی رو پیدا کنم که ترنسه و گوشه‌ی دنیا داره زندگی‌اش رو می‌کنه و بهش حمله کنم. فاشیست و ناآگاهم؟ سر یک اقلیت قومیتی بریزم. مردانگی‌ام شکننده‌ست و چشم دیدن زنان رو ندارم؟ اونا رو تحت خشونت قرار بدم.

اگر از قدیم در این کانال بوده باشید می‌دونید که این خشونت کلامی و ترول شدن چیز جدیدی نیست و بهش عادت دارم و به همین دلیل ۹۸٪ مواقع راه ارتباطی نداشت کانال. از زمان شروع انقلاب ژینا امّا نیاز به وجود راه ارتباطی حس می‌شد و در نتیجه همواره در دسترس بود. فکر می‌کردیم که انقلاب در سطح فردی هم تأثیر خواهد داشت و انسان‌ها رو به سوگیری‌ها و حماقت‌های خودشون آگاه خواهد کرد؛ امّا گویا نکرده و هنوز این حمله‌ها اتفاق میفته و هنوز هم هیچ درکی از این‌که سلامت روان همه به مویی بنده و دیگران مسئول مشکلات ما نیستند نداریم.

فلذا، با عرض شرمندگی خدمت کسانی که در بات باهام حرف مفید و ضروری می‌زدند، بات رو تا اطلاع ثانوی کاملاً از دسترس خارج می‌کنم و هرپیامی که بدید دریافت نخواهد شد.

ارادتمند، ادمین اصلی.

پی‌نوشت: الآن اتفاقاً وقت آگاهی به سوگیری‌های خودمون و آزاری‌ست که به اطرافیان و آدم‌های رندوم می‌رسونیم. دقیقاً الآن و وسط انقلاب.

یه اتفاقی افتاد... یه سوءتفاهمی یعنی پیش اومد که زمان خیلی کوتاهی من و "او" فکر کردیم احضار شده دادگاهی چیزی و می‌ره که بگیرنش. خیلی کوتاه بود، می‌خوام بگم یعنی در حد فاصل این که مکالمه‌ای کامل شه. نه حتی اون‌قدری که مغز من بتونه تصمیم بگیره «بلیت بگیرم برگردم ایران یا اگه اینجا باشم بیشتر می‌تونم به دردش بخورم؟» خلاصه... سوءتفاهمه سریع رفع شد. ولی من رو حداقل پرت کرد به ده سال پیش. اوین. فکر این که چه حالی بود؟ صبح شنبه‌ای که فهمید منو گرفتن، با دوستش تو راه باشگاه... و "او" با من فرق داره. مغز من تو این شرایط کامل بخش احساسی‌ش خاموش می‌شه: «چطور نجات پیدا کنیم؟ چطور فرار کنیم؟ چطور بجنگیم؟ چطوری شانسمون بیشتره؟» "او" تو این شرایط یخ می‌زنه. کلّ مغزش خاموش می‌شه؛ احساسش، منطقش. تو ظاهر، من اون ملایم مهربونه‌م و "او" اون کم‌حرف خشنه. تو باطن، مغز پر از ترومای من آماده‌ی واکنش‌های جنگیه و می‌دونه باید از همراهش محافظت کنه. و وقتی از اوین برگشت، دیگه نمی‌تونست ازش محافظت کنه.

همیشه گفتم، دوباره می‌گم. اوین قسمت مزخرفش نیست. دادگاه‌ها قسمت مزخرفشن. به شکل عجیبی، وقتی در اومدم، تازه ناامید شدم. تازه خاموش شدم. می‌تونم این‌طوری توجیهش کنم که شرایط جنگی نبود و من بلد نیستم چطوری با شرایط غیرجنگی که هنوزم تهدیدآمیزه، مواجه شم. از همه‌چی دست شستم. هنوز یادمه توی اتوبوس بودیم، "او"... فکر کنم خم شده بود با خنده داشت با یه نوزادی بازی می‌کرد و من به دوستش نگاه کردم: «من نبودم، مواظبش باش، خب؟» ازش قول گرفتم. یادمه. ناامیدی‌م رو یادمه. فکر این که دیگه من نمی‌تونم. دیگه من نیستم. من تموم شدم. تاریک بودم چون همه می‌دونیم دشمن نور وحشت نیست، خشم نیست، ناامیدیه. و من تموم شده بودم.

این پست رو دارم می‌نویسم چون دوستی ازم خواست برای کسی که تازه آزاد شده بنویسم. که بهش بگم امید هست و همه‌چی تموم نشده. دلم می‌خواد برای جفتشون بنویسم. برای دوستم این رو بنویسم که بهش حق بده. من می‌دونم امید هست. تو می‌دونی. ولی گاهی یه طوری تو تاریکی غرق می‌شی که حتی خاطره‌ی نور هم از یادت می‌ره. مهم نیست چقدر توضیح بدی، چقدر دلیل و منطق بیاری، راهش این نیست. باید صبر کنی. باید بهمون زمان بدید. باید بذارید چشممون به تاریکی عادت کنه و دوباره نور رو ببینیم. لطفاً. می‌دونم سخته. می‌دونم قسمت سخت کار مال شماست. ولی بهمون، به زخمامون وقت بدید که خوب شن. ما زمان نیاز داریم و بدتر از همه این که فکر می‌کنیم زمانی نداریم. تنها راهی که باهاش می‌تونید ثابت کنید در اشتباهیم، صبرتونه.

امّا... برای دوستش. برای همه‌مون. بهت دروغ نمی‌گم که می‌دونم چطوری باید از اون تاریکی در بیای، چون نمی‌دونم. دروغ نمی‌گم که می‌دونم باید چی‌کار کنی که حالت بهتر شه، سعی نمی‌کنم قانعت کنم که امیدی هست. کسی نتونست منو قانع کنه. فکر می‌کنم اون... نور، چیزیه که خودت باید بهش برسی. فقط می‌خواستم این رو برات تعریف کنم که بدونی تنها نیستی. هرچقدرم که تاریک، تنها نیستی. برات تعریف کردم که بگم من دووم آوردم. من زنده موندم. من به جنگیدنم ادامه دادم. من باور کردم و دوباره امیدوار شدم. پس ممکنه. آسون؟ نمی‌دونم. زمانش؟ نمی‌دونم. ولی من اینجام. من از اون تاریکی در اومدم. از اون تاریکی‌ای که هردو می‌دونیم چقدر غلیظه.

فکر می‌کنم این یعنی تو هم، شاید نه امروز، شاید نه فردا، شاید نه تا شیش ماه دیگه، ولی بالاخره، بالاخره برمی‌گردی.
‌

از میان عکس‌های امروز زاهدان این عکس شدیداً ذهنم رو درگیر کرد.

۱) جای کودک در تجمع نیست و نه تنها خون هیچ کودکی، بلکه خون هیچ بزرگسالی هم فدا و هدیه‌ی هیچ شیخی نیست.

۲) این عکس نه نشان دین‌داری‌ست و نه آزادی‌خواهی؛ صرفاً صحنه‌ی دیگری از اعمال قدرت مرد و مردسالاری‌ست.

۳) این نوشته و این عکس دقیقاً محصول همان ذهنی‌ست که زں بلوچ را در خانه پنهان کرده و هویت و نام و تصویرش را از او گرفته. همان ذهنی که برای دختر بچه‌ی ۷ ساله خطبه‌ی عقد می‌خواند و کودک را از سن کم در مسجدی که به جای مدرسه ساخته شستشوی مغزی می‌دهد.

‏⁧ «ژن، ژیان، ئازادی»‏⁧
«جنین، زند، آجویی»⁩
«زال، زندمان، آزاتی»

به بهانه پایان سال ۲۰۲۲ میلادی؛ وضعیت حقوق بشر در ایران در سالی که گذشت

گزارش سالانه هرانا را بخوانید

دانلود نسخه کامل بصورت پی دی اف

↘️
@Hranews1 تماس ✉️ - @Hranews کانال هرانا 🆑

اعلام ائتلاف سیاسی از طریق یک متن کوتاه تبریک سال نوی مشترک اتفاق نمیفته و ساز و کار خودش رو داره و می‌بایست رسما اعلام بشه. از این متن مشترک، فعلا چیزی بیشتر از اینکه این آدم‌ها اعلام همدلی کردن و با هم مکالمه و هماهنگی حداقلی‌ای داشتن نمی‌شه برداشت کرد. که البته به خودی خود هم خبر خجسته‌ایه و شاید بعدا خبرهای دیگری به دنبالش بشنویم شاید هم نه.
باری به هر جهت، واقع‌گرایانه منتظر اخبار بعدی باشید که سرخوردگی جمعی حاصل نشه.
من نشر خبر این ماجرا رو تحت عنوان «ائتلاف شکل گرفت!» «ائتلاف اعلام شد» و … با ادبیات مشابه، غیرحرفه‌ای و مضر می‌دونم.
#ادمین_ثانی

همین هماهنگی اولیه هم کاستی‌های بی‌نهایت داره، همونطور که جنبش زنان بلوچ نوشت «در ائتلاف مربوط به جنبش «ژن، ژیان، ئازادی»⁩ زن/کوئیر را حذف کردند و ژینا ئەمینی⁩ با اسم استعماری‌اش نوشته می‌شود، نه تنها محورهای اصلی مقاومت، بلوچستان و کوردستان حضوری ندارند، بلکه برابری را برای هیچ یک از ملل غیرفارس نیز برنمی‌تابند».

«زن، زندگی، آزادی» حتی در متن مشترکی که توییت کرده‌اند هم جایی نداشته، نسبت زنان به مردان گروه خنده‌داره، تنها فعال حقوق زنان جمع مسیح علینژاده و *حتی یک* فعال کوئیر/کورد/بلوچ هم در جمعشون نیست.

«راستش خیلی برای من عجیبه که بگیم «هیس چیزی نگید». خب اگر این ائتلاف مردم ایرانه که باید سراپا گوش باشه و حرف من و ما رو نه تنها بشنوه که به سؤالاتمون هم پاسخگو باشه. حتی اگر ائتلاف نیست و این افراد به تنهایی بخشی از جامعه رو نمایندگی می‌کنن باز هم باید به عنوان نماینده پاسخگو باشن و اساساً کارشون اینه که مطالبات ما رو پیگیری کنن!

حکومت استبدادی با مردم کاری می‌کنه که فکر می‌کنن حتی در زمان انقلاب هم حق ندارن مطالبه و نقد کنن. واقعاً تلخه»

از استوری‌های سمانه سوادی.

آزادی در گروی ساکت کردن گروه‌های تحت سرکوب معنا و ارزشی ندارد و اصلاً آزادی نیست.

من شخصاً آخرین چیزی که فعلاً در این راستا خواهم گفت اینه که: تفکر «تنها هدف بیرون کردن جمهوری‌اسلامیه، بقیه‌اش رو بعداً درست می‌کنیم» خیلی من رو یاد تفکر انقلابیون ۵۷ که با خوش‌خیالی گفتند «فعلاً دیکتاتوری پهلوی بره، بعد به باقی حقوق و مطالبات رسیدگی می‌کنیم» میندازه، به گمانم با همین نگاه بود که با اسلام‌گرایان متحد شدند و انقلابشون مصادره شد و به اینجای تاریخ رسیدیم. از اساسی‌ترین اصول هرانقلابی مطالبه‌گری‌ست، پرسش و انتقاد.

جان لیلا حسین‌زاده به شدت در خطره. صدای لیلا باشید.

سیزدهمین روز اعتصاب دارو.

در ادامه این پیام ، یک سری نظرات قابل توجه و کمتر دیده شده:

«عرصه سیاست، عرصه واکنش‌های هیجانی نیست. هنوز حتی اعلام نشده ائتلافی صورت گرفته بلکه قضیه درحد یک پیام مشترک سال نوئه. باید صبر کرد دید مواضع و برنامه‌های ائتلاف احتمالی چیه بعد درموردش نظر داد.
‏اگه ائتلاف خوبی باشه به‌نفع همه‌س، اگه ائتلاف بدی باشه ضرر و خطری نداره.
چون از نظر من اینا هیچکدوم نه پایگاه اجتماعی توی ایران دارن، نه جایگاه و اهمیتی برای کشورهای غربی. در شرایطی که خوب عمل بکنن می‌تونن به‌صورت گلوله برفی به‌سرعت پایگاه اجتماعی توی ایران به‌دست بیارن ولی درحالتی‌که بدعمل بکنن خیلی زود طرد و فراموش می‌شن و نمی‌تونن آسیب خاصی بزنن.»
🔗itzt

«ذوق‌تون رو درک میکنم، منم از همبستگی خوشحالم ولی این توییت‌های مشترک رو فقط به عنوان همبستگی برداشت میکنم، نه ائتلاف، ۶نفر به‌هیچ‌عنوان نمیتونن یک جامعه ۸۰میلیونی با تنوعی از قوم، مذهب و اقلیت جنسی رو نمایندگی کنن، ائتلاف باید تکثراگرا و بین احزاب باشه نه ۶ نفر، صبور باشید.»


«اگر برنامه‌ای عملی و سیاسی دارید بیاید و بیانش کنید. یا از سوی مردم ازش استقبال می‌شه یا که نه. انقلاب وقت کمپین تبلیغاتی درست کردن نیست که مردم رو سورپرایز کنید، بدون گفتن چیزی عینی همه رو منتظر و در خلا رها کنید و به هر نقدی هم با کلیشه «تفرقه!» حمله کنید.»
🔗Sina Aghazadeh

«این اتحاد اولیه برای «شورای گذار» به نظر من میمونه، وجود هسته‌ای هماهنگ برای مذاکرات و نمایندگی بخش قابل‌توجهی از جامعه مخالفان فرسنگ بزرگیه که بعد از صد روز بهش رسیدیم. ولی نهایتا این شورا، شورای گذاره و به نظرم چیزی جز اتحاد شهروند-شهریاران در شهریاری ایران راهگشا نتوانست بود.»
🔗Mortal being

#ادمین_ثانی

رسانک و کردپا به لیست رسانه‌های قومیتی اضافه شدند.

لطفا اگر نقدی دارید یا اشتباهی در عملکرد هر یک از این رسانه‌ها دیدید به ما اطلاع بدید تا به پی‌نوشت این لیست اضافه کنیم.

#ادمین_ثانی

نایاک اخیرا یک توییت بحث‌برانگیز زده:

“We support calls for regime change, led by the Iranian people inside Iran, and their fundamental right to decide their own future. NIAC supported Iranians when they called for reform, when they pushed for diplomacy, and now today, when they demand the end of the Islamic Republic.”

و این باعث شگفتی شده برای عده‌ای و سوالاتی به وجود آورده، که آیا این یعنی نایاک دیگه توی تیم ماست؟ آیا باید ازشون استقبال بشه و باهاشون متحد بشیم؟

نظر من اینه که خیر، نباید پذیرفته بشن و نایاک واقعا تغییری نکرده.

بر چه اساس اینو می‌گم؟

۱-سابقه درخشانشون

۲-کلمات این توییت با دقت انتخاب شدن. به جای revolution، از اصطلاح regime change استفاده کردند. درحالی که مطالبه‌ای که الان داره می‌شه بزرگتر و فراتر از رژیم چنجه. رژیم چنج بیشتر معادل براندازیه تا انقلاب.
در واژه «براندازی» یا overthrowing فقط به حذف رژیم فعلی اشاره می‌شه و برای جایگزین به‌خصوصی مطالبه نمی‌شه. این در حالیه که برای اولین بار، ما «علیه» یک کابوس و «به امید» یک رویا می‌جنگیم. «بر ضد» ساختار فعلی و «برای» یک ساختار انسانی و مترقی. حتی اسم و ترانه‌ی iconic ترین آهنگ این انقلاب هم به این نبرد «بر ضد» جمهوری اسلامی و «برای» «زن، زندگی، آزادی» اشاره داره. قبلا همه شعارهای ما مشتقاتی از و مترادف‌هایی برای «مرگ بر دیکتاتور» بودن، الان «ژن، ژیان، ئازادی» «این انقلاب زن‌هاست، صدا صدای مهساست» و «کردستان، چشم و چراغ ایران» رو هم داریم. علاوه بر چیزهایی که به اون‌ها لعنت فرستادیم، چیزهایی رو مدح کردیم. در انقلاب، این قلب شدن جامعه، این پوست‌اندازی هستش که پررنگه. ما در این مدت نه فقط کوبیدیم بلکه ساختیم: ارزش‌های جدیدی ساختیم حول محور ژن، ژیان، ئازادی.
یک دستمون چکش بوده یک دستمون خشت‌‌های گرم تازه.
انقلاب یعنی این.
درحالی که regime change، یک کلمه گنگ و کلیه که معلول اتفاقاتی به جز انقلاب *هم* می‌تونه باشه. در شورش هم ما تغییر رژیم داریم. در کودتا هم تغییر رژیم داریم.
یا حتی «مسالمت‌آمیز»‌تر، رژیم چنج می‌تونه صرفا به معنای دست به دست شدن قدرت و تحویل تاج و تخت به گروه بعدی طی مذاکراتی باشه. یجورایی انگار مملکت معامله می‌‌شه و گروه جدیدی که در مسند هستند به گروه رانده شده باج‌‌هایی می‌دن.


۳-توییت اول پیامشون همینی بود که نوشتم. اما چیزی که در ریپلای به همین توییت نوشتن حتی جالب‌تره، و روی اینکه بسیاری همون توییت اول رو صرفا بخونن و اسکرول کنن برن حساب باز کرده بودن:

“We do not support the U.S. government or any outside influences pushing their own agenda or imposing regime change from the outside.”

مخالف هرگونه دخالت خارجی‌اند و در توییت اول هم تاکید کردند
Regime change led by people inside Iran

این یعنی مخالف اخراج سفرا، مخالف تحریم‌های هدف‌مند، مخالف فعالیت‌های رسانه‌های فارسی‌زبانی که ژورنالیست‌هاشون ایران نیستن، مخالف فعالیت‌های افرادی که با شروع سال میلادی جدید توییت هماهنگ زدند و … هستند.

عملا مخالف انقلابند.

چیزی که متوجه نیستن اینه که با این بیانیه جدید عملا هرگونه فعالیت خود نایاک هم زیر سوال می‌ره. چون یک «عامل خارجی» اند و از این به بعد هرگونه دخالتشون در امور ایران، نقض رویکرد خودشون به حساب میاد، از اونجایی که در بازه زمانی فعلی حداقل، هرگونه دخالت در امور ایران دخالت در «انقلاب ایران» به حساب میاد چون فضا انقلابیه.

مورد چهارم و آخر: نایاک ادعا می‌کنه (بنظر میاد صرفا ادعاست) که اصلا نمی‌خواد توو بازی باشه، اون‌وقت یه عده سریع رفتن استقبالشون که بیاید باهاتون متحد و موتلف بشیم! با کی می‌خواید متحد بشید؟
از وبسایت خود نایاک که توضیح دادن که این‌کاره نیستن:

b. Is NIAC an Iranian opposition group?
No, NIAC does not seek power in Iran or any future Iranian government nor is its mission to overthrow any government. Instead, NIAC is an American organization, run and funded by American people and reputable American foundations. NIAC does not in any way seek to attain any political power, or any kind of power, inside Iran. We are an American organization and seek to advance the interests of Iranian Americans here at home. Though a significant portion of our work deals in U.S. foreign policy vis-a-vis Iran—as those policies impact our community here at home in the U.S. and our loved ones who may still reside in Iran—fundamentally, NIAC’s mission is to increase Iranian-American participation in the civic process in the United States. In this regard, while NIAC strongly condemns the human rights abuses of the Islamic Republic and supports self-determination for the Iranian people—as these principles reflect the values we espouse in the U.S.—our central focus as an organization is on U.S. foreign and domestic policies as they impact our community, and holding our government accountable to the will of the American people.

بخش FAQ (سوالات پرتکرار) وبسایت نایاک رو اگه صلاح دیدید بخونید. گنگ و مبهم و متناقض، پر از توهین به شعور خواننده، اما بهتون دید خوبی می‌ده ازینکه با چه جوونورایی طرفیم.
از طرفی می‌گن نه ما قصد دخالت در امور مردم داخل ایران رو نداریم و فعالیت‌هامون منحصرا برای ایرانی‌ آمریکایی‌هاست، بعد ولی از طرفی می‌گن ما برای تاثیر بر سیاست خارجی آمریکا، که ایرانی آمریکایی‌ها و بر عزیزانمون که بعضا هنوز ساکن ایرانند تاثیر می‌‌ذاره فعالیت می‌کنیم. (در متن بلد کردم)

امور ایران رو به دو دسته مبهم و گنگ داخلی و بین‌الملل تقسیم‌بندی کردن و با استانداردهای دوگانه‌ای که دارن، حق دخالت در امور داخلی رو برای خودشون محفوظ دونستن.

از «عزیزان» و loved ones نایاکی‌ها خواهش‌مندیم که ایران رو ترک کنن بلکه شاید تلاش‌های نایاک برای تاثیرگذاری بر سیاست خارجی آمریکا در راستای منافع ایرانی آمریکایی‌ها و loved one هاشون ما رو هم ضمنی بیچاره نکنه!

یادداشت‌های مرتبط:

معرفی و راهنمای نایاک

تغییر رویه ظاهری نایاک - یک (این متنی که خواندید «دو» بود از همین مجموعه)

از ما برای خنثی کردن پروپاگاندای نایاک چه کاری برمیاد؟ یک

از ما برای خنثی کردن پروپاگاندای نایاک چه کاری برمیاد؟ بخش دوم

#ادمین_ثانی

از کوردستان.