یادآوری این شعارهای زیبا:

«یاشاسین کردستان، بژی آذربایجان»
«آذربایجان اویاخدی، کوردیستانا دایاخدی»
«خوزستان، خوزستان، چشم و چراغ ایران»

❤️❤️❤️

«از کردستان تا سیستان، ستم علیه زنان/خونین تمام ایران» هم هست، که من شنیدم بعضی عزیزان بلوچ راضی نیستند چون سیستان رو جایگزین بلوچستان می‌کنه که درست نیست، برای همین ننوشتم.

«باد به موی ژینا
گره به کفش سارینا
داد از گردن رومینا
باید برن اینا»

«فریاد می‌زنیم، آزادی»

منبع.

«گفت فرزاد کمانگر، به لیلاها تو سنگر، چه شاه باشه چه رهبر، مرگ بر ستمگر، هی!»

فرزاد کمانگر، معلم کرد بود که همراه شیرین علم‌هولی*، علی حیدریان، و فرهاد وکیلی اعدام شد. ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹.
به کمانگر اتهام عضویت در پژاک زدن اما هیچ مدرکی برای اثباتش نداشتن.
فرزاد کمانگر واقعا به معلمی عشق می‌ورزید و این رو از نامه‌هایی که از زندان به شاگردهاش نوشته می‌شه فهمید. علاوه بر معلم، فعال حقوق زنان و محیط زیست و فعال حقِ آموزش به زبان مادری بود.
وقتی «آواز لیلاها» رو برای اولین بار شنیدم، خیلی تجربه bittersweet ای بود. قسمت شیرینش اینکه می‌دونم بعد شنیدن این سرود زیبا، کلی از بچه‌های نسل جدید قراره با فرزاد کمانگر عزیز آشنا بشن. و قسمت تلخش هم اینکه فرزاد بی‌گناه کشته شد و فرزادها همچنان کشته می‌شن.
اسم این سرود، از یکی از نامه‌هایی که کمانگر از زندان خطاب به دانش‌آموزانش نوشته، الهام گرفته شده:

«بچه ها سلام، دلم برای همه شما تنگ شده، اینجا شب و روز با خیال و خاطرات شیرینتان شعر زندگی میسرایم، هر روز به جای شما به خورشید روزبخیر میگویم، از لای این دیوارهای بلند با شما بیدار میشوم، با شما میخندم و با شما میخوابم. گاهی « چیزی شبیه دلتنگی » همه وجودم را میگیرد. کاش میشد مانند گذشته خسته از بازدید که آن را گردش علمی مینامیدیم، و خسته از همه هیاهوها، گرد و غبار خستگیهایمان را همراه زلالی چشمه روستا به دست فراموشی میسپردیم، کاش میشد مثل گذشته گوشمان را به «صدای پای آب » و تنمان را به نوازش گل و گیاه میسپردیم و همراه با سمفونی زیبای طبیعت کلاس درسمان را تشکیل میدادیم و کتاب ریاضی را با همه مجهولات زیر سنگی میگذاشتیم چون وقتی بابا نانی برای تقدیم کردن در سفره ندارد چه فرقی میکند، پی سه ممیز چهارده باشید با صد ممیز چهارده ، درس علوم را با همه تغییرات شیمیایی و فیزیکی دنیا به کناری میگذاشتیم و به امید تغییری از جنس «عشق و معجزه» لکه های ابر را در آسمان همراه با نسیم بدرقه میکردیم و منتظر تغییری میمانیدم که کورش همان همکلاسی پرشورتان را از سر کلاس راهی کارگری نکند و در نوجوانی از بلندای ساختمان به دنبال نان برای همیشه سقوط ننماید و ترکمان نکند ، منتظر تغییری که برای عید نوروز یک جفت کفش نو و یک دست لباس خوب و یک سفره پر از نقل و شیرینی برای همه به همراه داشته باشد. کاش میشد دوباره و دزدکی دور از چشمان ناظم اخموی مدرسه الفبای کردیمان را دوره میکردیم و برای هم با زبان مادری شعر می سرودیم و آواز میخواندیم و بعد دست در دست هم میرقصیدیم و میرقصیدیم و میرقصیدیم. کاش میشد باز در بین پسران کلاس اولی همان دروازه بان میشدم و شما در رویای رونالدو شدن به آقا معلمتان گل میزدید و همدیگر را در آغوش میکشیدید ، اما افسوس نمیدانید که در سرزمین ما رویاها و آرزوها قبل از قاب عکسمان غبار فراموشی به خود میگیرد ، کاش میشد باز پای ثابت حلقه عمو زنجیرباف دختران کلاس اول میشدم، همان دخترانی که میدانم سالها بعد در گوشه دفتر خاطراتتان دزدکی مینویسید کاش دختر به دنیا نمیامدید. میدانم بزرگ شده اید، شوهر میکنید ولی برای من همان فرشتگان پاک و بی آلایشی هستید که هنوز «جای بوسه اهورا مزدا» بین چشمان زیبایتان دیده میشود، راستی چه کسی میداند اگر شما فرشتگان زاده رنج و فقر نبودید ، کاغذ به دست برای کمپین زنان امضاء جمع نمیکردید و یا اگر در این گوشه از « خاک فراموش شده خدا» به دنیا نمی آمدید، مجبور نبودید در سن سیزده سالگی با چشمانی پر از اشک و حسرت «زیر تور سفید زن شدن» برای آخرین بار با مدرسه وداع کنید و « قصه تلخ جنس دوم بودن » را با تمام وجود تجربه کنید. دختران سرزمین اهورا، فردا که در دامن طبیعت خواستید برای فرزندانتان پونه بچینید یا برایشان از بنفشه تاجی از گل بسازید حتماً از تمام پاکی ها و شادی های دوران کودکیتان یاد کنید. پسران طبیعت آفتاب میدانم دیگر نمیتوانید با همکلاسیهایتان بنشینید، بخوانید و بخندید چون بعد از «مصیبت مرد شدن» تازه «غم نان» گریبان شما را گرفته، اما یادتان باشد که به شعر، به آواز، به لیلاهایتان، به رویاهایتان پشت نکنید، به فرزندانتان یاد بدهید برای سرزمینشان برای امروز و فرداها فرزندی از جنس « شعر و باران » باشند به دست باد و آفتاب میسپارمتان تا فردایی نه چندان دور درس عشق و صداقت را برای سرزمینمان مترنم شوید.
رفیق، همبازی و معلم دوران کودکیتان فرزاد کمانگر»

- زندان رجایی شهر کرج ۱۳۸۶/۱۲/۹

*عاطفه نبوی در اکانت توییترش نوشت:
«شعار زن زندگی آزادی را بار اول در زندان اوین از شیرین علم‌هولی شنیدم. نوشته بود زده بود روی دیوار کنار تختش. شیرین در اردیبهشت ۸۹ اعدام شد. برای شیرین…»
#ادمین_ثانی

از تو نوشتن قدغن، بهمن ۱۳۸۷.

«راستی این همه نابرابری و جدایی از کجا آغاز شد؟
.
.
.
امّا اکنون به پاس تحمل هزاران سال رنج و نابرابری‌های زن بودن،
به پاس هزاران خاطره و رویای ناتمام،
با یک امضا به کمپین برابری برای زنان می‌پیوندم، "یک امضا به پاس زن بودن و زن ماندنتان".

هم‌بازی کودکی‌های سارا
فرزاد کمانگر
بند بیماران عفونی زندان رجایی‌شهر کرج
۲۱ بهمن ۱۳۸۷»

کاربر رهنما در توییتر راجع به این نوشت که دوستای خارجیش نمی‌دونن اخبار رو چطور دنبال کنن چون پراکندگی و حجم اخبار بالاست، ایده اینکه ورژن خارجی شب‌نامه‌ها رو درست کنه به ذهنش رسید و همراه عده‌ای که احتمالا ترجیح دادن ناشناس بمونن عملیاتیش هم کردن!
روزنامه revolution times که اخبار روز انقلاب ایران رو کاور می‌کنه، (فعلا به زبان‌های انگلیسی، آلمانی، هلندی، فرانسوی، ترکی استانبولی) در تلگرام، اینستاگرام، توییتر و وبسایتشون در دسترسه. حتی برای منی که ایرانی م و از همینجا اخبار رو فارسی دنبال می‌کنم هم خوندنش تجربه خوبی بود و جمع‌بندی مناسبیه. شدیدا پیشنهاد می‌کنم و حتما دوست و همکارای غیرایرانیتون رو هم در جریانش بگذارید.

https://www.revolutiontimes.net

https://instagram.com/therevolutiontimes?igshid=YmMyMTA2M2Y=

https://t.me/therevolutiontimes


https://twitter.com/therevtimes?s=21&t=8X2Yh3rRNKqMcNjug0sBfA


پ.ن: در هرکدوم از چاپ‌ها، QR code روزنامه هم قرار گرفته. این هم می‌تونه یکی از کارهای دیگری باشه که بعنوان ایرانی مقیم خارج برای پیشبرد اهداف انقلاب انجام می‌شه داد: QR code رولوشن تایمز رو در سطح شهر یا سوشال مدیاتون پخش کنید.
#ادمین_ثانی

در این پیام ادمین ثانی به یه سری پیام دیگه که قبلاً در همین باره‌ی «از بچه‌های خارج‌نشین چه کاری برمیاد» باهم نوشتیم هم لینک داده، خوندنشون می‌تونه مفید باشه. ✊🏻

دوست عزیزی اضافه کردند «می‌تونن شروع کنن درباره کشته‌شده‌ها هم بگن. چون تعریف بشه خشونت این روزها براشون [البته با احتیاط] بهتر در جریان قرار می‌گیرن» و کاملاً موافقم، فاکتور درگیری احساسات در کنار منطق رو دست‌کم نگیرید.

صحرا رضایی، دانشجوی روزنامه‌نگاری دانشگاه علامه، جانش در خطره. اهل ایران هم نیست و این‌که دست خانواده‌ش بندتره باعث میشه قربانی آسان‌تری برای این خونخوار ها باشه. بیماری قلبی هم داره که یعنی نیاز به پزشک ممکنه پیدا کنه و پلیس براش کاری انجام نمیده. لطفاً و خواهشاً صدای صحرا باشین.

https://t.me/BlackFishVoice1/1841

دوست عزیز!
بندِ کسی نباش.
شروع کن که نوری.
نورت بقیه رو روشن می‌کنه.
یه بوسه‌ی یه شمعِ روشن هزار شمع خاموش رو روشن می‌کنه.
اگر بقیه اومدن با هم نور علی نورید.
نوربخش و گرمابخش دور و بری‌هات باش.

بیشتر بگم؟ اسم بردن ترس نداره. به ترتیب الفبا:
اسماعیلیون! بنیادی! پهلوی! علی‌نژاد! هر کسی که این خواننده دوست داره اضافه‌ت کنه به این لیست! اونایی که شاخصید و اعتباری دارید! اونایی که داخلید! حسابی‌های توی زندان!  اونایی که جمعی روتون اجماع دارن!
شروع کنید!
نشون بدید که سیلِ آزادی چه طور همه چیز رو در خودش حل می‌کنه و جلو می‌ره.
حقوق‌دان‌ها! کمک بدید تا بدونیم اصول خلل‌ناپذیر قانون اساسیِ بعدی چی باید باشه.
جامعه‌شناس‌ها! بگید با جامعه‌ای که طعم آزادی عقیده و بیان رو نچشیده چه کار باید کرد؟
ننشینید تا بیان دنبال‌تون. ننشینید تا جمعیت زیاد شه. بیایید تا جمع بشن. خرج کنید از اسم‌تون.
نترسید از اینکه اسم همدیگه رو صدا کنید.
نترسید که کسی از قلم بیفته؛ بعداً اضافه‌ش می‌کنید.
رودخونه دنبال ما نمی‌آد. ما باید با قایق‌مون بریم سمتش.
این‌ها داستان‌های بچگانه نیست؛ آرمان‌های انسانیه.
از محاسبات قدرت آزاد باشید و آزادگی رو نشون بدید.
نایستید تا بیان سمت‌تون. برید سمتِ هم.
اگر پریروز صبح شروع کرده بودید، تا امشب تونسته بودید سه روز بیشتر سعی کنید، پیش برید، شکست بخورید و دوباره از نو شروع کنید.
فعل‌ها رو امری نخونید. آرزو بود و خواهش.
#ائتلاف_سراسری. تمام.
#مهسا_امینی




https://twitter.com/AbHaddadii/status/1587922552273268736?s=19

دیگه چه زبونی بگن مرد میهن آبادی شعار جمهوری اسلامیه؟(۲)
https://t.me/thatgirltani/23734

#ادمین_ثانی

بررسی «هرکی هرجا ایستاده، یک قدم بیاد جلوتر» از زاویه دیدهای دیگر:

می‌دونم دوست دارید یه قدم بیاید جلو، ولی لطفا قبل از دامن زدن به هرج و مرج خبری، قبل از زدن دکمه ریتوییت و …، چند لحظه مکث کنید. مفیدترین حالت شما، اون حالتی که بیشترین حجم محتوی رو تولید و بازنشر می‌کنید نیست.

گاهی اوقات باید اتفاقا به خودمون بگیم: «یک قدم برگرد عقب!»
هرچقدر این «یه قدم بیا جلو» درست و کامل و راهنماس، کنارش یه توجه ریز می‌خواد که هر از چند گاهی دقت کنی کدوم سمتی داری می‌ری. اگه اکثریت/همه یه قدم بردارن، ولی اشتباه/کج باشه، حداقل هزینه‌اش اتلاف وقته، که خودش توی این شرایط خیلی سنگینه.



«توی فضای فعلی اغلب افراد دوست دارن به نوعی مفید باشن و این میل به مفید‌بودن رو بعضی‌ها با ریتوییت‌کردن مطلقا هر چیزی که می‌بینن‌ تخلیه میکنن. نتیجه میشه فضایی که راست و دروغ و فیک و معتبر اصلا دیگه قابل تشخیص نیست و حتی دعوا درباره‌ش هم بیهوده‌ست.

نظر من اینه مفیدبودن به بهترین شکل یعنی چیزی رو بنویسید یا ریتوییت کنید که هم از صحت‌ش اطمینان دارید، هم میتونید در سطحی مسئولیت‌ش رو قبول کنید. تقلیل همه چیز به هیجان صرف در کوتاه‌مدت قابل فهمه ولی در بلند‌مدت تقریبا همه رسانه‌های اجتماعی رو فلج می‌‌کنه.»
🔗EsmaeilD



«حالا اگه به جای یه قدم، یه هفت هشت قدم جلو تر اومدین هم اوکیه‌ها. مخصوصا دوستان متمایل‌تر به بغل آخوند.»
🔗Afkham+

#ادمین_ثانی

من دیدم عده‌ای این روزها برای حمایت از زن ایرانی می‌گن که شجاعت فلان زن به گرد پای شیرزن ایرانی‌م نمی‌رسه و فمینیستای فلان جا پیش زن ایرانی هیچی نیستن و زنای ایرانی از زنای تمام دنیا شجاع‌ترن و ال و بل:))
نکنید دوستان. جدی ینی حتی وقتی میان از زن ایرانی حمایت کنن هم حتما باید یه لگد به یه زنی با ملیت دیگری بزنن تا یه وقت اوردوز نکنن با فمینیسم؟
اصلا همچین فضای رقابتی‌ای بین زن ایرانی و زن جاهای دیگه وجود نداره. تیم ورزشه مگه؟ زنان ایران نبرد آزادی‌خواهانه زنان افغانستان و لبنان رو می‌بینن، اینکه چطور با ژن ژیان ئازادی همراه شدن، و اشک می‌ریزن.

می‌دونم نیتا خیره ولی لطفا یه راهی برای تعریف کردن پیدا کنید که تهش backhanded compliment نشه.
#ادمین_ثانی

🔗link to post

Bystander effect:
زمانی رخ می‌ده که فردی نیاز به کمک اورژانسی داشته باشه و افراد دور و برش هیچ کمکی بهش نکنند.

وقتی یه نفر داره کمک می‌خوره وقتی جمعی این صحنه رو می‌بینن هر فرد به طور ناخوداکاه برای اینکه بفهمه باید مداخله کنه یا نه، به طور خودکار به عکس‌العمل بقیه افراد توجه می‌کنه و چون همه حاضران دیگه هم مشغول پایش دیگران هستند، و یا همه منتظر هستند یه نفر برای کمک کردن پیشتاز بشه و احساس مسئولیت کنه و در نهایت هیچ‌کس مداخله نمی‌کنه!

چه باید کرد؟

«بند کسی نباش، شروع کن که نوری، اگه بقیه اومدن با هم نور علی نورید.»

تعلل نکنید و برای کمک کردن پیشتاز باشید. وقتی دارید قدمی برای کمک کردن به یک هم‌وطن برمی‌دارید، بقیه رو هم تشویق کنید که همراهتون باشن و تنهاتون نذارن. اگر با فرد آشنایی هستید اسمشو صدا کنید و اون رو ترغیب به کمک کردن کنید. کمک کردن یک فرد، به خودی خود بقیه رو هم ترغیب به کمک خواهد کرد.
اما اگر خود شما درگیر شدید، وظیفه شما ترغیب همه برای کمک کردن نیست. وظیفه شما وادار کردن «یک نفر» به کمک کردن به شماست. این کار رو با صدا زدن مستقیم فرد و یا اشاره کردن بهش انجام بدید.
🔗link

#ادمین_ثانی

یکی دیگه از دلایلی که بنظرمون بهتره در ترجمه انگلیسی ژن ژیان ئازادی، «ئازادی» به جای فریدام، لیبرتی ترجمه بشه، این هستش که امکان به کار بردن مغالطه پهلوان پنبه با liberty کمتره. دیگه طرف نمی‌تونه هرطور دلش خواست آزادی رو تفسیر کنه و بگه پس شما منظورتون اینه که می‌خواید لخت شید، چون liberty، چهارچوب سیاسی داره. وگرنه که کلیدواژه «آزادی» در شعارهای جمهوری اسلامی هم هست.(استقلال، آزادی…) اینجا قرار گرفتن «آزادی» کنار «زن» و «زندگی» هست، که اون رو مصادره‌ناپذیر می‌کنه، و به عقیده ما، ترجمه درستش هم این مصادره‌ناپذیری رو تسهیل می‌کنه.

پ.ن: البته که جواب ما می‌تونه به سوال «پس شما از ازادی اینو می‌خواید که لخت شید؟» یک «بله!» صریح و کوتاه باشه. اینجا نقد به پاسخ سوال نیست بلکه به اشتباه بودن صورت سواله که نوعی مغالطه به قصد تقلیل و تحقیره. این نوع مغالطه در این پستی که اسلایدی ازش رو بازنشر کردم، بیشتر توضیح داده شده.
حق بر انتخاب پوشش و مختارِ بدن خود بودن، مطالبه کاملا به جاییه و مسیر آزادی ذهن‌ها از آزادی تن‌ها می‌گذره. «بدن می‌آشوبد.»

#ادمین_ثانی

چندروز پیش خوندم که کاربری نوشته بود «زنان بلوچ نامرئی‌اند» و هرچه بیشتر می‌گذره بیشتر به عمق این جمله پی می‌برم. هستی نارویی، زن بلوچی که در جمعه‌ی خونین کشته شد و خیلی از ما ممکنه تا به این لحظه با وجود گذشت نزدیک به ۴۰ روز اسمش رو نشنیده باشیم.

زال، زندمان، آزاتی.
جنین، زند، آجوئی.

نه تنها از خودشون بعد از گرفتاری و کشته شدن هیچ عکس و فیلمی نیست، که حتی به فیلم‌هایی که از رقص خدانور لجه‌ای منتشر شده نگاه کنید هم با این‌که انگار تجمعی در شهره و کلی کودک (پسر) هم حضور دارند، هیچ زنی، مطلقاً هیچ زنی، نیست.

«سهم بلوچ از ایران
انکار، گلوله، اعدام»