من این رو دیشب توی خواب و بیداری فوروارد کردم و یادم رفت بگم که معذرت می‌خوام بابت پیام‌های قبلی‌ای که فوروارد کرده‌ بودم در این باره، به نظر دقیق و درست میومدن. راستش اعتماد خیلی سخت شده و آدم و می‌مونه که به کی و چی اعتماد کنه و به کی و چی نه. من به «صدای ماهی سیاه» بیشتر از منابع قبلی اعتماد دارم، پس به این اعتماد خواهم کرد فعلاً.

سرکوب دانشجو ها به اوج خودش رسیده، هر کسی الان تو هر دانشگاهی دو نفرو میشناسه که تعلیق یا دستگیر یا کمیته ای شدن. بحث سر شرکت کردن و نکردن هم نیست اینا می‌خوان همه رو بترسونن پس حتماً آماده باشید.
این فایل رو مطالعه کنید و پیام های قبلی کانال راجع به حفظ امنیت رو هم بخونید. و نترسید. شجاع باشید و بدونید برای همه‌تون هرکاری از دستمون برمیاد انجام می‌دیم.

دیگه به چه زبونی بگن مرد میهن آبادی شعار جمهوری اسلامیه؟
اول از اکانتای ناامن با عکس قاسم سلیمانی منتشر می‌شه، می‌گیم این شعار ماجراش اینه، نگید، می‌گن نه شما فمینیستا فلان.
بعد سخنگوی دولت می‌ره دانشگاه خواجه نصیر می‌گه م.م.آ ، باز می‌گن اتحادو به هم نزن.
امیدوارم این دیگه کافی باشه هرچند فکر نکنم🤦🏽‍♀️🤦🏽‍♀️
#ادمین_ثانی

آیا با انقلاب طرف‌ایم؟
‏از همان روزهای اول این سؤال توی ذهنم بود و همیشه هم‌ارز این‌که «آیا این‌ها می‌روند؟» اما حالا فکر می‌کنم باید جواب این سؤال - و امید و یأس را - مستقل از پیامد سیاسی تعریف کنم. این‌که با انقلاب طرف‌ایم لزوماً به این معنی نیست که آیا رژیم عوض می‌شود یا نه.

با انقلاب طرف‌ایم، چون رستاخیرِ سرکوب‌شدگان این ۴۴ سال، به‌خصوص زنان، را می‌بینیم؛ دادخواهی و خشم داغ‌دیدگان؛ مطالبه‌ی زندگیِ عادی و بی‌تحقیر. مناسبات قدرت در همه‌ی ساحت‌ها عوض شده. تأثیرگذاران قدیم بیرون می‌افتند و آدم جدید تأثیر می‌گذارد.

همه‌جا آهنگ «برای» تکرار می‌شود که یادمان نرود چرا به این نقطه رسیده‌ایم. زن‌ها هر روز نوع تازه‌ای از زندگی را تجربه می‌کنند که قبلاً به این وسعت و با همدلی نکرده بودند. مقاومت تازه. چون خواسته‌های عمومی هر روز و بی‌وقفه تکرار می‌شود. دیگر تبعیض‌ها عادی نیستند.

یک روز ترس از گشت ارشاد ریخته. یک روز سلف‌های جدا دیگر پذیرفته نمی‌شوند. فردایش زنان بلوچ بیانیه‌ای می‌دهند و تأکید می‌کنند که صدای رسا و حق‌خواهی‌شان اگر عجیب است، به دلیل سهل‌انگاری مرکزنشیان است. مناسبات عوض شده و جای این حرف باز شده. روز بعد یک زخم دیگر. زخم‌ها ناتمام‌اند.

همراهان این انقلاب می‌دانند زندگی برای همه سرکوب شده بود و حالا می‌خواهند پسش بگیرند. با انقلاب طرف‌ایم، چون نمی‌دانیم چه پیش می‌آید. به جایش هر لحظه آگاه‌ایم. تا جایی که به مردم مربوط می‌شود، ایده‌های صلب ذهنی ــ تقسیم‌بندی‌های جنسیتی، قومی، طبقاتی ــ حداقل به لرزه افتاده.

آن‌جا که به حکومت مربوط می‌شود و این سؤال که «این‌ها می‌رن یا نه؟ بعدش چی می‌شه؟» جواب واضحی ندارد و فکر نکنم جوابش تعیین‌کننده‌ی پیروزی/شکست انقلاب باشد؛ البته که انقلاب سیاسی است، ولی بقای حکومت به عوامل زیادی وابسته است که یکی‌اش مردم‌اند و فشارهایی که از هر طرف می‌آورند.

هر چه پیش بیاید، پیروزی و شکست این انقلاب در همین است که امیدهای سرکوب‌شده زنده شوند؛ زندگی‌های دیگر را متصور شویم و ساختارهای تازه پدید بیاوریم: حالا پنجره‌ای باز شده تا هر آن‌چه عادی تلقی می‌شد، از نو بازنگری شود. در خیابان، در خانه، در کار، در ذهن‌های تک‌تک ما.
🔗Moeen Farrokhi

#ادمین_ثانی

مجموعه‌ای از شعارهای مناسب برای دیوار نویسی به همراه نکات مهم و کلیدی در این موضوع و همچنین شابلون های قابل استفاده در این فایل قرار گرفته شده که امیدوارم مورد استفادتون قرار بگیره.
@bestofprotests

سنگ مزار جواد حیدری
قزوین
bahmandaroshafa

📡 @VahidOnline

از کژال وطنپور و فائزه براهویی بگوییم.
ریتوییت و شر کنید.

📍نیروهای سرکوبگر برای به کنترل گرفتن کرج از تهران خارج شدن و در حال حاضر، بهترین فرصت برای تجمعات مردم در تهرانه. تهرانی‌ها بلند شید.

این هم هست که اگر تهران شلوغ شه جلوی ارسال نیرو به کرج برای سرکوب بیشتر گرفته می‌شه.

انبوه جمعیت شرکت کننده در مراسم چهلم حدیث نجفی شعار می‌دهند: «امسال سال خونه سیدعلی سرنگونه»
پنجشنبه دوازدهم بهمن - کمالشهر کرج

#مهسا_امینی
#حدیث_نجفی

PanahiRafiq
@mamlekate

خیلی دلگرم شدم این جمعیت رو دیدم توی ویدیو‌های چهلم حدیث نجفی. این دختر خیلی غریب مرد. پیرو سوتفاهمی که راجع به هویتش پیش اومد، فاجعه‌ قتلش در ذهن برخی تقلیل پیدا کرد و خشم جای خودش رو به ابهام و سردرگمی داد، درحالی که شخصی به نام حدیث واقعا کشته شد، چه همون دختری که موهاشو می‌بنده می‌بود چه نه (نیست). خانواده‌‌اش کلی تحت فشار قرار گرفتن که ثابت کنن بچشون واقعا کشته شده و در این گیر و دار حتی نتونستن درست سوگواری کنن. اما شرافت این مردم به هاله ابهامی که مرگ مظلومانه حدیث در اون فرو رفته بود هم نفوذ کرد. درود به شرفت ایرانی. پرچم کرج بالاست.
#ادمین_ثانی

این‌بار فرق می‌کنه چون همه ما کنش‌گری رو در مقیاس خودمون تجربه کردیم:

در بالاترین سطحش (و موثرین از دید من) شروع به خرابکاری عامدانه پایگاه‌های تغذیه رژیم بود.

برخی دیگه گزینه شرکت در اعتراضات و مجبور کردن حکومت به دادن تاوان روانی، زمانی و مالی رو انتخاب کردن.

راه دیگه نوشتن چندباره‌ی شعارها، ترویج هنر اعتراضی تو زمینه موسیقی، تصاویر گرافیکی، شب‌نامه‌ها، المان‌های تهدید کننده حکومت و افراد وابسته.

همزمان شعارهای شبانه رو داریم که مثل مته به گوش طرفداران رفت و جمعیت زیادی رو دربر گرفت که شاید از چند گروه بالا نبودن.

تحریم کالاهای مرتبط با سرکوب اعتراضا انقدر گسترده شد که تموم فروشگاه‌ها به وضوح تاثیرش رو دیدن.

تحریم رستوران، کافه و مکان‌هایی که سمت مردم نایستادن و حتی مجبور کردنشون به دادن تاوان بزرگتر.

جرات‌مند شدن زنان برای کنار گذاشتن حجاب اجباری. برای اولین بار پس از ۴۰ سال هزیته کردن حکومت برای تحمیل حجاب با دهن‌کجی واضح زنان روبرو شده.

شرکت کردن توی درخواست‌نامه‌های همگانی، آگاه کردن افراد مهم خارجی‌، باز نشر دادن صحیح، فریاد زدن ظلم توی پلتفرم‌ها و جوامع کوچیک و بزرگ.

کلیشه شده این جمله ولی "واقعا این بار فرق داره". هر کدوم تا جایی که تونستیم لاقل یکی از کارهای بالا رو کردیم و حالا بعد از چهل و چند روز، فقط کافیه یه قدم بریم جلوتر...

میترا چندروزی نبود تا از سلامت روانش محافظت کنه و وقتی برگشت با کمی برخورد نامناسب مواجه شد و این رو فرصتی دیدم (با اجازه‌ی خودش) که راجع به اهمیت فاصله گرفتن‌های گهگدار صحبت کوتاهی بکنم. این انقلاب برای پیروزی نیاز به مبارزه‌ی مستمر مجازی و خیابانی داره و این استمراره که قراره پیروزمون کنه. حالا برای حفظ این استمرار چیکار می‌شه کرد؟ استراحت و مراقبت از سلامت روان و جسم. اگر فعالیت مجازی دارید هرچندوقت یک بار فاصله بگیرید (حتی شده نصف روز)، می‌دونم که این فاصله گرفتن چقدر سخته و چه عذاب‌وجدانی رو ممکنه منتقل کنه امّا حقیقتاً مهمه. از اونور اگر حضور فعال در خیابان‌ها دارید بدونید که هرروز بیرون رفتن قرار نیست به کسی کمک کنه، فعالیت انقلابی باید هدفمند باشه و برای حفظ این هدفمندی باید مراقبت از خودتون رو اولویت قرار بدید. به خودتون برسید، می‌دونم سخته، امّا این کارو بکنید. دیگران رو بابت مراقبت از خودشون سرزنش نکنید، با دشمن خیالی نجنگید، دشمن همه‌ی ما فقط و فقط یک چیزه، جمهوری‌اسلامی.

و درنهایت، حواستون به این هم باشه که ما تمام جوانب زندگی افراد رو نمی‌بینیم، زندگی خیلی‌ها هرلحظه و هربعدش، هرثانیه‌اش، ممکنه جنگ با جمهوری‌اسلامی باشه. جمهوری‌اسلامی فقط توی خیابون نیست، توی تک تک ابعاد زندگی‌مون هست و در حال سرکوبه. اون خانواده‌ی سنتی که نمی‌گذاره دخترش بدون حجاب باشه، اون خانواده‌ی مذهبی که فرزند کوئیرش رو سرکوب و تخریب می‌کنه، اون شوهری که برای یک طلاق که حق مسلم زنه سال‌ها دادگاه و دادگاه‌کشی می‌کنه، مبارزه ابعاد مختلف داره، مبارزه‌ی هم رو قضاوت نکنیم.

ژن، ژیان، ئازادی.

دادگاه شهروند بلوچ، فائزه براهویی، ۲۴ ساله، بدون این‌که حتی وکیل مستقل بتونه داشته باشه برگزار شده. اتهام «لیدری اغتشاشات» بهش خورده و خانواده‌ش تهدید به سکوت شدن.
صداش باشیم.

https://t.me/balochcampaign/11908

+ همین ابعاد مختلف مبارزه‌ست که جمله‌ی «هرکس هرجا ایستاده یک قدم بیاد جلوتر» رو انقدر زیبا می‌کنه.

در دفاع و توجیه شعار زن‌ستیز، کوئیرستیز و معلول‌ستیز سنگ عزیز جلوی گلوله و تحت سرکوب رو به سینه می‌زنید غافل از این‌که همون عزیز هم با چنین شعاری مخالفه. کسی هم چیزی بگه سریع حمله و انواع توهین‌ها بهش، چون جرأت کرده و از باج‌گیری عاطفی‌تون انتقاد کرده. به نقل قول از عزیزی در توییتر «میدونید؟ خجالت‌آور و کثیف شمایید که دستاویزتون برای هر استدلال مزخرفی که به زبون میارید تا باهاش به زور دهن هر کیو که خوشتون نمیاد ببندید، شده خون بچه‌های کف خیابون.
‏گفتم و بازم میگم، سوار شدن رو خون شهید برای باج‌گیری عاطفی از دیگران، تاکتیک جمهوری اسلامیه. که خوب یادش گرفتید».

⚪ امضا کنید:

✊#Petition: End the protest bloodshed in Iran
به ریختن خون معترضان در ایران پایان دهید

این دادخواست هم از طریق Amnesty هست که یک NGO بسیار معتبر و

بعد از نوشتن نام، نام خانوادگی، ایمیل و انتخاب کشور گزینه‌ی Take Action Now رو بزنید.

صدای ماهان گچ‌پزان عیدگاهی باشیم.