امروز دوباره در حد یادآوری این پیام عصبانی‌ام.

+۱۵۰۰تصویر (Twitter)

دانشگاه الزهرا.
#مهسا_امینی

کشته شدن داریوش علی‌زاده (راننده‌ای که در اتوموبیل خودش بهش تیراندازی شد.) در تظاهرات امروز واقعیت شعار «آهای آهای نشسته ها، مهسای بعدی از شماست!» هست. واقعیت این‌که هر فرد زنده‌ای در این مملکت هر لحظه، بدون هیچ جرمی، بدون هیچ دلیلی، بدون هیچ دادگاهی، بدون لحظه‌ای درنگ ممکنه کشته بشه. فقط چون قدرت دست فردیه که به زندگی در ساده ترین معنیش هم باور نداره. مهم نیست چه باور سیاسی، مذهبی یا حتی اجتماعی ای داریم. این حقیقت انکارناپذیره که همه در خطرن و این باید بهتون نشون بده‌ که حداقل برای چیزی که بهش باور دارین پاشین. برای زندگی، برای آزادی.

راجع به هویت فرد کشته شده آخرین اخبار اینه. داریوش علی‌زاده یک کشته‌ی دیگر در خیزش سنندج بوده و ماشین به نام یحیی رحیمی‌ست که اطمینانی از این‌که قربانی همون صاحب ماشین باشه نداریم.
هرچند پیام که کپی پیست شده بود اولش اسم قربانیم داریوش علی‌زاده گذاشته بودن نمی‌فهمم قضیه چیه.

از این‌که پیام بدون محتوای مهم/آموزشی اینجا بفرستم عذاب‌وجدان می‌گیرم امّا انقدر عصبانی‌ام که باید جلوی تعداد زیادی آدم ابراز عصبانیت کنم، شرمنده خلاصه:

بی‌شرف و بی‌همه‌چیزها چرا این بچه‌هایی که گرفتید رو ول نمی‌کنید؟ نگه داشتنشون بهتون چی می‌رسونه؟ چرا من از شما انتظار منطق دارم؟ چرا وقتی می‌گید فلان موقع ول می‌کنید کسی رو می‌زنید زیر حرفتون؟ چرا ولش نمی‌کنید؟ چرا ولش نمی‌کنید؟

یک بغل محکم برای تمام کسانی که درلحظه عزیزشون دست این خون‌خوارهای بی‌همه‌چیزه. امیدوارم زود و در سلامت کامل فیزیکی ولشون کنند و روحی هم کمترین آسیب ممکن رو دیده باشند.

باید بگردم یه سری مطلب پیدا کنم در این باره که چطور باید از کسانی که گرفتن حمایت روانی و عاطفی کنیم بعد از آزادی‌شون، چون در لحظه و تا اینجا تنها کاری که از من بی‌عرضه برآمده "زمان و فضا دادن" بوده. شما هم اگر مطلب خوبی دیدید جایی لطفاً برام بفرستید:

@pieulerbot

فکر می‌کنم واضح باشه که حوصله‌ی بحث ندارم و چرت و پرت ببینم بلاک می‌کنم و حتی برای پاسخ‌گویی تلاش هم نمی‌کنم.

این رو از تجربه‌ی خودتون برام فرستادید و اجازه دادید اینجا هم بگذارمش:

«سلام بهت. من توی این شرایط قرار گرفتم. چیزی که آرومم کرد قبل از هرچیزی این بود که اطرافیانم شرایط رو برام توضیح دادن. روش های بازجویی رو برام گفته بودن و من همه چیز رو توی ذهنم آماده داشتم و به علاوه از قبل توی توییتر و چنل‌ها خونده‌بودمشون. اما اصلا دوست ندارم توصیف کنم چی شد. و بعدش کاملا توی اضطراب زندگی کردم. هنوز هم توی اضطرابم. اینکه بدونی توی خانواده و دوستات هستن کسایی که پشتتن و باهات همفکر و همدردن خیلی زیاد کمک‌کنندست. اگه به این مرحله رسیدید سعی کنید با یک درمانگر امن حرف بزنید. رفتارهایی که بعدش از خودم دیدم خودم رو از خودم میترسونه. گاهی بدون هیچ دلیلی از شدت اضطراب ساده ترین توانایی هامو از دست میدم. مثل راه رفتن و حرف زدن. حتی صحبت کردن با تراپیست هم برای من سخته اما سعی میکنم بنویسم و حرف بزنم و یه مدت از همه چیز خودمو دور نگه داشتم تا زنده بمونم و قویتر برگردم.
باید حرف بزنم. باید بنویسم تا اون دردها و وحشت ها رو بیرون بکشم. فقط اینو میدونم…»

«تبعیض اتنیکی (قومیتی) فقط اونجا که تو کردستان و بلوچستان دیگه خبری از باتوم و اشک آور و ساچمه نیست. فقط رگبار.

‏یاد آبان افتادم و دوشکا و سلاح‌های سنگینی که بردن ماهشهر و قتل عامشون کردن.

‏به قول یک فعال بلوچ: ما سالهاست فقط عدد شدیم.»

در رابطه با این، یهو یادم افتاد اینجا نگفتم. این پیج تازه تاسیس از قلم زنان بلوچ برای ایران و جهانه. بی‌صبرانه منتظرم ازشون بیشتر بخونم.
«ما به گذشته بر نمی‌گردیم و در کنار خواهرانمان برای ساختن نخستین انقلاب زنانه* تاریخ می‌ایستیم و می‌جنگیم.»

پ.ن: نباید مجبور باشم توضیح بدم ولی برای این‌که بحثی ناخواسته پیش نیاد انقلاب زنانه اشاره‌ی اصلیش به زن محور بودن تظاهرات و شخصیت محوری ژینا امینی داره.

«توپ تانک مسلسل دیگر اثر ندارد، به مادرم بگویید دیگر دختر ندارد.»
دانشگاه پلی‌تکنیک، ۱۸ مهر ۱۴۰۱
1500tasvir

📡 @VahidOnline

«به مادرم بگویید، دیگر دختر ندارد.»
‌

من شرمنده‌ام و معذرت می‌خوام اگر این پیامم قراره ناراحتتون کنه امّا باید بگم. ببینید عزیزان، می‌دونم که جمهوری اسلامی کاری کرده که از فلسطین و فلسطینی بیزار باشیم، امّا این‌که می‌آیید عکس یکی از کشته‌شدگان این چندوقت رو می‌گذارید و می‌گید «اگر فلسطینی بودی الآن صدای جهان دراومده بود» خیلی مسخره و غلطه. جهان هیچ کاری، تأکید می‌کنم، هیچ‌ کاری، برای فلسطین و مردمش نکرده و نخواهد کرد. فلسطینی که جمهوری اسلامی طرفدارشه مردم فلسطین نیستند، احزاب سیاسی (بخوانید تروریستی) هستند. جمهوری اسلامی به فلسطین و مردمش کمک نکرده که هیچ، توی خون‌شون غلت هم می‌زنه.

جمهوری اسلامی قاتله، جمهوری اسلامی تروریسته، خون از هرگوشه‌ی جمهوری اسلامی می‌باره.

آها این رو هم بگم که ضداسرائیل بودن مساوی با ضدیهود بودن نیست، برید بگردید صدها انجمن و خیریه پیدا می‌کنید که یهودیان ضدصهیونیست و ضداسرائیل اداره‌اش می‌کنند. توی یه ویدئویی که نایاک رو توضیح می‌داد این دو مقوله رو یکی درنظر گرفته بود، گفتم شاید اونجا دیده باشید و فکر کرده باشید یکی هستند.

این خیلی مهم بود به‌نظرم.
‌

به نظرم این تأکیدی که روی تجزیه‌طلب نبودن کردها و بلوچ‌ها می‌شه برای شماتت کشتارشون داره از کنترل خارج می‌شه. تجزیه‌طلب بودن حق هر اقلیت قومیتی‌ایه که جز ظلم و خون چیزی ندیده از حکومت‌های مرکزگرا. چه تجزیه‌طلب باشن، چه نه، نباید کشته شن. به نظرم خیلی واضحه.

«خیلی عصبانی‌ام. مردم دارن می‌میرن، باید قبل نفس آخرشون یه شهادتین بخونن که جدایی‌طلب نیستن. واقعا خجالت می‌کشم من، می‌بینم یارو از وسط جنگ و خون نوشته من جدایی‌طلب نیستم.
‏خب اصلا باش، چرا باید به گلوله ببندنت. چقدر مظلومن این آدم‌ها آخه»

عزیزان، در این رابطه، من درحال جمع‌آوری یک سری چیز از منابع مختلف هستم و سعی خواهم کرد تا آخر امروز تمومش کنم، امّا فعلاً این رو داشته باشید:

امروز با خبر آزادی یکی از دوستامون بیدار شدم. گشتم این پست رو پیدا کردم که قدیم‌ها درباره‌ی بعد از آزادی برای کسی که آزاد شده نوشتم، و این پست که برای اطرافیان و رفقای کسی که آزاد می‌شه نوشتم.

+ دری‌وری‌های «اون‌ورم آدمای خوب هستن» و «بوس بوس با هم مهربون باشیم🥺» من رو نادیده بگیرید. هنوز هواپیما رو نزده بودن و شاید همون موقع‌ها سارینا داشت ویدیو درست می‌کرد و نیکا داشت آواز می‌خوند و مهسا می‌رقصید.

یکی دو روزه که تقریباً برعکس این پدیده رو دارم می‌بینم، به این صورت که، ارزشی عقل نداره، ارزشی شعور نداره، ارزشی ضریب هوشی‌اش پایینه و فلان! ببخشید امّا، ارزشی "باهوش" زیاد هست، مدال المپیاد بردن، شریف و تهران و فلان و بهمان درس می‌خونن و غیره. این چنین تفاسیر باز هم ریشه در توانمندگرایی، طبقه‌گرایی و elitism داره. می‌دونید به جاش چی باید بگید؟ ارزشی شرف نداره. وجدان نداره.