ریموو که نمی‌تونم بکنم، پس پیام مهم:

سلام ارزشی، اگر این رو می‌بینی خیلی وقیحی و این خون‌ها غرقت خواهند کرد.

وظیفه‌ی خبرنگار قبل از پخش هرگونه خبر، به خصوص بیانیه‌ی جمع شدن مردم!!!!، فکت چک کردن و مطمئن شدن از درستی منبعشونه. «گروه آزادی‌خواهان شریف» وجود خارجی نداشت. امروز نداره و دیشب هم نداشت. چطور و چرا خبرنگارایی سیما ثابت و… اینو تو توییتر با عنوان “فوری” و با اطمینان با هزاران نفر مخاطبشون به اشتراک گذاشتن؟ تو اون شرایط خونین روزنامه‌ی شریف باید بیاد بیانیه بده این از ما نیست؟
اینارو پرحرفی کردم که بگم متاسفانه، در این شرایط ما مجبوریم خودمون تک تک تمام اخبار و «بیانیه» هارو چک کنیم. به هیچ چیزی صرفاً چون فرد «معتبری» گذاشتتش اعتماد نکنید. نمیگم فالو نکنید، میگم خودتون هم دنبال منبع و فکت چک باشید همین.

پ.ن: وضعیت بیانیه های مردمی و فراخوان های عادی و دانشجویی معلومه. به اسم فرد یا گروه خاصی نیست. مردمیه. میرید در تظاهرات می‌بینید جمع شدن یا نه. پای خودمونه. اما وقتی پای اسم دانشجویان شریف یا هر دانشگاهی، پای حزب فلان و … میاد وسط فکت چک لازمه چون به دروغ به نام این افراد وصل می‌شه شاید حتی بدون خبرشون (مثلاً در شرایط دیشب بیشتر دانشجو های شریف، چه اعضای انجمن های دانشجویی و … همه در حال فرار و سلاخی و مبارزه بودن.)

اعتراض صلح‌آمیز و آهنگ خوندن تو دانشگاه دیگه واقعاً بی معنی شده. توی خوابگاه، توی دانشگاه، توی پارکینگ و توی کتابخونه به دانشجو ها شلیک کردن. وضعیت ما اینه. وضعیت تخمی ما اینه. بعد شما می‌شینین تحصن می‌کنین و اخرشم که از همتون فیلم و عکس دارن می‌گیرن شعار می‌دین «پاکش کن»؟ یا باید جایی اعتراض کنی که میتونی بری گوشی اون تخمی رو بگیری و خودت پاک و نابودش کنی یا باید اعتراضتو ببری یه جای دیگه به نظر من. ۱۶ روز شده. اگه استاد یا رئیس دانشگاهی یا هر خری می‌خواست بفهمه و بپیونده باید می‌پیوست و می‌فهمید. نفهمیدن چون نمی‌خواستن، کمک نکردن چون نمی‌خواستن، حمله کردن و کتک زدن و کشیدن و بردن چون می‌خواستن. وضع واضحه. دشمن مشخصه.

گفتید که وقیح زیادی مؤدبانه‌ست و فحش غلیظ‌تر باید بدم، امّا متأسفانه ۹۹٪ فحش‌های غلیظ‌تر زن‌ستیزن و kinda beats the point.

همچنان زاهدان خون می‌خواد. لطفاً اهدا کنید.

اینم بیانیه خود انجمن دانشجویی شریف (انجمن های دانشجویی تا جایی که می‌دونم مجبورن واژه‌ی اسلامی رو به اسمشون اضافه کنن. این نشونه از بسیجی بودن یا چیز دیگه‌ی انجمن نیست. خود دانشجو هان که می‌نویسن.)

پی‌نوشت: اگر قبلاً تجمعی در دانشگاهتون داشتید بهش اشاره کنید توی متن و بگید این نوع تجمع حق تمام دانشجویان و مردم جهانه، بهشون عذاب‌وجدان بدید، پریویلج‌هاشون رو به چشمشون بیارید. توی QR Code می‌تونید یه لیست از منابع به‌دردبخور بگذارید، مثلاً هشتگ‌ها، متن نامه‌ای که می‌تونن به مقامات کشور بنویسن، ایمیل‌هایی که به سازمان‌های مختلف می‌تونن بزنن. یه متن خوب حامد اسماعیلیون گذاشته برای فرستادن به مقامات کانادایی، اون با کمی تغییر به مقامات هرکشوری می‌تونه فرستاده بشه. اگر دانشگاهتون اجازه می‌ده اسکرین‌های توی کتابخونه‌ها و اینا رو اجاره کنید می‌تونید دیجیتال هم اونجا نمایش بدیدش و آخرین نکته‌ای که در لحظه به ذهنم می‌رسه اینه که اگر دانشگاهتون انجمن حقوق بشر یا Amnesty International داره می‌تونید با اونا هم مکاتبه کنید.

به انجمن ایرانیان دانشگاه اعتماد نکنید.

احساس می‌کنم باید اینا رو توی یه متن می‌نوشتم که یه جا باشه.

اجازه بدید.

تبدیل به یک متن شد.

نفر سوم ابوالفضل حاجی‌زاده‌ست، بی‌همه‌چیزی که برای علی یونسی و امیرحسین مرادی پرونده‌سازی کرد.

از رفقای مطمئن:
«دانشگاه خواجه نصیر شلوغ شده، سر دبستانه. دور تا دورشون امنیتیه. خونه ما همونجاست. مامانم زنگ زد گفت. رفته بیرون لازم شد بچه‌ها رو بیاره تو خونه. اگر اون طرفا کسی رو دارین بهش بگید.»
‌

نرییییید داخل دانشگاه
گیر میندازن راه دررو نداره. توی فضای بسته اعتراض نکنید
روی پل
خیابون بنبست که راه در ررو نداره
خیابونای محدوده انقلاب که از هر طرفش میتونن گیر بندازن
اینجاها نرید

واقعاً مختصر و مفید.

اگر می‌خواین اعتصاب کنین که اعتصاب کنید و نرید دانشگاه.
اگر می‌خواین به همراه اعتصاب، اعتراض کنید، برید بیرون از دانشگاه!
اون فضای ایمن دانشگاه وجود نداره. داخل و خارجش می‌گیرن می‌زننتون، فرقش چیه؟ بیرون از دانشگاه حداقل راه فرارت معلومه، شناسایی شدنت سخت تره و بقیه می‌تونن کمکت کنن.

and please don’t start with all the برای آینده‌ی میهن لازمن bs.
همونقدری که به دانشجو و متخصص در زمینه‌های تئوری نیازه، به کارگر برای عملی کردن اون تئوری‌ها نیازه. صبح تا شب بنشینیم توی دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقی تئوری بدیم، کی می‌خواد عملی‌اش کنه؟

حالا الآن وقت ندارم و مهم هم نیست خیلی ولی دیگه هرکسی در سیستم آموزش‌پرورش ج‌ا درس خونده باشه می‌دونه که برای زنده بیرون اومدن ازش نباید لزوماً "نخبه" باشید و آی‌کیوی بالایی داشته باشید. چه بسا، خیلی‌هایی که آی‌کیوی بالایی دارند در چنین سیستمی که ۱۰۰٪ برای افراد نوروتیپیکال ساخته شده دوام نخواهند آورد.

کودکان حساس ترن.
در بمباران اتفاقات و اخبار بد ، اینجا برای بچه‌ها قصه می‌گم.
@stories4persiankids
قصه ها برای گروه های سنی مختلف (۸ سال به بالا) هستن و بعضا توضیحاتی هم دارن، توجه بفرمایین 💜
عضویت رایگانه ، به دوستانتون هم معرفی کنین !
به امید فردایی شادتر برای همه

«ببین آقاجان!
‏بشین یه دقیقه روشنت کنم:
‏ما با دولت و حکومت یه کشور طرف نیستیم، با یه گنگ مافیایی اقتصادی-تروریستی طرفیم.
‏پس نصیحت کردن روسای مافیا و شرمگین کردنشون و دادن عذاب وجدان و گل و نامه سرگشاده و اگر دین ندارین فیلان داشته باشین و... رو بذار کنار، اینا وقت تلف کردنه.
هر خری هم از طرف مافیا اومد گفت وای چرا شما انقد خشنی؟ چرا فحش میدی؟ چرا انگشت نشون میدی؟ چرا می‌زنی؟ مگه تو فرهنگ نداری؟ با پشت دست بزن تو دهنش و رد شو.
‏منتظر «صدای انقلاب شما را شنیدم» و «ارتش فدای ملت» هم نباش.
‏تمام!»
🔗 ImanYari

🔸ما در دوره‌‌ی تروماتیکی هستیم.
‏🔺تروما یعنی ضربه، زمانی که اتفاق وحشتناکی برامون می‌افته که روان ما توانایی هندل کردنش رو نداره.
‏اولین واکنش ما بهش معمولا شوکه شدن و انکاره و اغلب با علایم جسمانی مثل تپش قلب، حالت تهوع، سردرد، خستگی و غیره همراهه.
ظرفیت روان ما محدوده و برای ادامه دادن توی این روند، خیلی مهمه که از روانمون مراقبت کنیم. مراقبت از روانمون بخشی از مراقبت از مسیره چون با روانی متلاشی شده نمی‌شه در بلندمدت ادامه داد.
🔹چطوری از خودمون مراقبت کنیم؟
‏می‌دونم همه‌مون دوست داریم پیوسته اخبار رو دنبال کنیم و هر لحظه از همه چیز باخبر باشیم اما مدام محرک وارد کردن به ذهنمون، ما رو دچار خستگی روانی می‌کنه که می‌تونه ما رو در آستانه‌ی فروپاشی قرار بده.
1⃣ زمان‌هایی رو برای خودتون تعیین کنین که کاملا از شبکه‌های اجتماعی خارج بشین. می‌دونم نگرانیم و این کار سخته ولی ضروریه و حتما هم لازم نیست طولانی باشه. حتی وقفه‌های نیم ساعته می‌تونه کمک‌کننده باشه. می‌تونین از دوستی بخواین توی اون زمان اگر خبر مهمی پیش اومد بهتون اطلاع بده.
این شکایت پرتکرار رو می‌شنوم که «هیچ کاری نتونستم انجام بدم»، «دستم به هیچ کاری نمی‌ره»، «همه‌ی کارام مونده» و غیره. الان شرایط خاصه، درسته؟ چطور می‌شه توی شرایط غیرعادی زندگی عادی داشت؟ انتظاری که از خودتون دارین عملا نشدنیه. پس چی کار کنیم؟
2⃣ کارهای ضروری که باید انجام بدین رو مشخص کنین و بقیه‌ی کارها رو کاملا از ذهنتون و برنامه‌تون خارج کنین. آخرین چیزی که توی این شرایط نیاز داریم، تحلیل رفتن انرژی‌مون برای یک انتظار غیرواقعی و سرزنش بیهوده است. بپذیریم که الان نمی‌تونیم روند عادی زندگی رو دنبال کنیم.
این روزها سوگواریم، خشمگینیم، غمگینیم و اگر بخوایم حس خوبی رو تجربه کنیم احتمالا دچار احساس گناه بشیم اما ما نمی‌دونیم این مسیر چقدر طول می‌کشه و برای مقاومت و پیش رفتن لازمه سرپا بمونیم، لازمه توان داشته باشیم. راه‌حل چیه؟
3⃣ برای خودتون شارژرهای کوچولو تدارک ببینین و اجازه بدین روانتون ازش بهره‌مند بشه. حال و حوصله‌ی حال خوب رو نداریم پس دنبال چیزهای کوچیک بگردین. برای هر کس این شارژرها ممکنه متفاوت باشه. می‌تونین زیر این توییت چیزهایی که شما رو شارژ می‌کنه بنویسین تا بقیه هم ایده بگیرن.
⏺ پیشنهادهای کلی برای افزایش ظرفیت روان جهت ادامه دادن:
‏◀با اطرافیان هم‌نظر درباره احساساتتون صحبت کنین،
‏◀انرژی‌تون رو با بحث‌های بیهوده هدر ندین،
‏◀لازم شد تراپی بگیرین،
‏◀اگر علایم جسمانی‌تون ادامه‌دار بود با کمک روانپزشک دارو استفاده کنین.
روزهای سختی رو گذروندیم، روزهای سختی در پیشه. اشکالی نداره یک وقت‌هایی احساس خستگی، ناامیدی یا افسردگی کنین، یک وقت‌هایی حس کنین دیگه نمی‌تونین یا شدنی نیست. یادتون باشه این فقط یک حس لحظه‌ایه و با کمک روش‌های بالا می‌شه گذروندش و ادامه داد.
🔗 sarajamjou