معذرت می‌خوام، امّا به نظرم اگر هرتعریفی رو جنسی می‌بینید و سریع جیغ می‌زنید که وای نه من استریتم، چیزی رو جز این‌که راجع به سکشوالیتی‌تون بسیار اینسکیورید نشون نمی‌ده.

بچه‌هاجونم پیج این دوست نقاش‌مون رو اگه دوست داشتین حمایت کنین.
https://instagram.com/marzieh.khavari.art?igshid=YmMyMTA2M2Y=

اون روزی که کامیونیتی هیترهای سعدی رو هم پیدا کنم دیگه با خیال راحت می‌تونم سرمو بگذارم بمیرم،

چندروز پیش با یه عزیزی صحبت سر کل معقوله‌ی آشکارسازی (کام اوت) و این‌که چقدر گلوریفای شده و در رسانه بد represent می‌شه بود و فکر کردم خوب می‌شه اگر اینجا هم کمی ازش صحبت کنم.

آشکارسازی متأسفانه به عنوان یه اتفاق یک باره و بزرگ و climactic نشون داده می‌شه که اوج زندگی اون فرده و بعدش همه‌چیز خوب می‌شه. همچنین به عنوان یک حرکت بسیار شجاعانه بهش نگاه می‌شه (که گاهی واقعاً هم هست) که همه‌ی افرادی که بخشی از +LGBTQ هستند باید دیر یا زود انجامش بدن. امّا واقعاً اینطور نیست.

آشکارسازی یه پروسه‌ست، یه پروسه که تا زمانی که در جهان دگرجنس‌گرامحور و cis-heteronormative زندگی می‌کنیم تموم نخواهد شد. این پروسه بخش‌های مختلف داره، اساسی‌ترینش (به نظر من) آشکارسازی به خوده. این‌که خودت رو "پیدا کنی"، از مرحله‌ی تکذیب عبور کنی و درنهایت بپذیری. من کنش‌گرهای کوییر زیادی رو دیدم که می‌گن "از بچگی می‌دونستن"، امّا همه اینطور نیستن. خیلی‌ها انقدر ارزش‌های جهان دگرجنس‌گرا-سیس‌جندرمحور و باینری (دوگانه) درشون ریشه انداخته که سال‌ها طول می‌کشه تا اصلاً قبول کنن چیزی غیر از این ارزش‌ها وجود داره، چه برسه به این‌که بپذیرن خودشون هم بخشی از اون گروهن.

آشکارسازی هیچ‌وقت تموم نمی‌شه، گاهی ممکنه حتی شروع هم نشه. آدم‌ها ممکنه به دلایل مختلف انتخاب کنن که فقط به بخشی از اطرافیانشون کام‌اوت کنن و به بخش دیگه نه و غیره. در جامعه‌ای که کام‌اوت کردن فرزند شماتت و گاهی خشونت برای خود فرد و مادر* به همراه خواهد داشت انتظار کام‌اوت از همه داشتم بیخوده.

*دیدید به بیماری‌های ژنتیکی می‌گن "مادرزادی" و کلاً چقدر مادران رو به خاطرش سرزنش می‌کنن؟ متأسفانه در خیلی از خانواده‌ها (بیشتر ایرانی، امّا در غرب هم کم نیست)، غیرسیسهت بودن فرزند هم تقصیر مادر (حالا یا خودش یا تربیتش) تلقی می‌شه.

خلاصه که،
coming out is not all butterflies and roses. don’t make it look like it is.

من که تا اینجا اومدم و دارم حرف می‌زنم یه چیز دیگه هم بگم.

این تفکر که کسی که دغدغه‌‌ی زیبایی داره "سطحیه" و جایی برای رشد نداره خیلی زن‌ستیزانه‌ست و اگر خودتون به عنوان زن هویت‌یابی می‌کنید و این حرف رو می‌زنید نشان‌دهنده‌ی زن‌ستیزی درونی‌شده‌تونه، چون داره دغدغه‌هایی که به صورت سنتی "زنانه" تلقی می‌شن رو پایین‌تر از چیزهایی می‌دونه که از قدیم "مردانه" تلفی می‌شن. به استریوتایپ "دختر باهوش" دقت کنید، به زیبایی‌اش اهمیت نمی‌ده و تیپ "پسرانه" داره (عکس بالا که خیلی ازش استفاده می‌شه). این استریوتایپ کلی پیام اشتباه می‌رسونه، یک این‌که، آدمی که کتاب می‌خونه بای دیفالت از آدمی که به ظاهرش اهمیت می‌ده "بهتره"، دو این‌که زنان (و افراد با بدن منتسب به زنان) باید بین باهوش بودن و زیبا بودن یکی رو انتخاب کنن و نمی‌شه هردو باشن. این‌که این افراد اگر لاک بزنند، آرایش کنند و موی رنگی داشته باشند، شبیه دانشمندان "واقعی" نیستند و به اندازه‌ی بقیه جدی گرفته نمی‌شن.

یک مثال دیگه‌ی این نگاه نحوه‌ی بروز dark academia به عنوان یک aestheticئه. اگر همین الآن برید و این رو گوگل کنید همه یه مشت مرد سیسهت، وایت و اسکینی هستن، درحالی که وقتی به پاپ کالچر می‌رسه یه چیز "زنانه" و سطحیه. کسی که فلسفه بدونه "باهوش" تلقی می‌شه، امّا کسی که از اخبار روز پاپ کالچر باخبر باشه و بتونه تحلیلشون کنه همچنان "سطحی".

خلاصه که، اگر ادعای فمنیسم داریم بهتره به زن‌ستیزی درونی‌شده‌مون هم یک سری بزنیم.

در همین راستا این کووت رو هم داشته باشید:

«مردانی که جادو می‌کردند کیمیاگر نام می‌گرفتند و می‌شدند مشاور دربار، امّا زنانی که مشغول همان کار بودند، جادوگر نام می‌گرفتند و سوزانده می‌‌شدند.»

— مارسل موس.

بروز این در جامعه رو به صورت دوره‌ای در توییتر می‌شه مشاهده کرد، هرچندوقت یک بار یه دختر دانشجوی پزشکی یا مهندسی می‌آد توییت می‌کنه که «رفتم آرایشگاه فلانی‌جون درآمدش از من بیشتر بود، اینم عاقبت درس خوندن». بعد ملت هم می‌آن می‌گن وای آره فلان، باید می‌رفتم همون آرایشگر می‌‌شدم. =)) خب می‌رفتی؟ الآن ول کن برو؟ عرضه‌ی skill یاد گرفتن داری؟ برو دیگه؟ چرا نمی‌ری؟

وای حالا نگذارید دهنم سر اونایی که فکر می‌کنن علوم پایه خوندن "بهتر" از علوم انسانی خوندنه باز شه.

#پیام_شناس

جالبتر اینکه هرکی کتابخون تره پوستش سفیدتره تو منطق طراح عکس:))

#پیام_شناس

تازه اینم هست که کسی که کتاب می‌خونه بدنش پوشیده تره و به قول معروف کمتر “به نمایش” می‌ذاره. :)))

#پیام_شناس

علاوه بر اون بدنش به قولی تخت تره، یعنی کلا انگار سینه و باسن بزرگ داشتن رو مستقیم ربط میدن به رفتار و طرز فکر فرد.