تیم فوتبال زنان انگلیس جام ملت‌های اروپا رو برد! فوتبال بازی کردن در انگلیس برای زنان از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۷۱ ممنوع بود و سال ۲۰۱۳ بعد از یکی از بازی‌هاشون تیم مردان توییت کرده بود «خوبه، حالا می‌تونن به مادر و زن و دختر بودن برگردن».
IT FINALLY CAME HOME.

می‌دونید، انگلیسی‌ها یه شعاری دارن به فوتبال مردان که می‌رسه:
It’s coming home
و در اشاره به جامه، حالا چه ملت‌های اروپا باشه، چه جهانی و سال ۱۹۶۶ که جام جهانی رو بردن تا به امروز هر بازی‌ای می‌شه این رو می‌گن به امید دوباره بردن جام و نمی‌شه که نمی‌شه و الآن تیم فوتبال زنان بالاخره یه جام برد و آخ که چه سیلی خوبی.

حالا این وسط من منتظر زرین آلتان ایران و جهان نشستم که به این عکس و به معلوم بودن نیپل‌های کسی که گل پیروزی رو زد گیر بدن.

#يورو٢٠٢٢

سارينا ويگمن اولين مربى اى در بخش مردان و زنان شد كه با دو تيم مختلف و دو دوره پشت هم قهرمان يورو مى شود.

همچنین، فوتبال زنان از لحاظ داشتن بازیکن غیرسیسهت و کوییر خیلی خیلی پیشروتر از فوتبال مردانه (در فوتبال مردان به خاطر مردانگی سمّی کم می‌بینیم بازیکن‌هایی که هویتشون رو نشون بدن)، اینجا می‌تونید بیشتر راجع بهش بخونید:

https://www.gaytimes.co.uk/originals/what-does-the-womens-euros-mean-for-lgbtq-inclusion-in-football/

سال ۲۰۱۵* من توی مغزم هنوز سال ۲۰۲۰ ئه و برای همین ۷ سال پیش رو ۲۰۱۳ نوشتم.

توییت مورد نظر که البته اخیراً پاک شده.

یعنی ۷ سال نگهش داشته بودن و همین یکی دو سال اخیر به این نتیجه رسیدن که اوکی پاکش کنیم. =))))

دیروز تیم تکواندوی نونهالان دختران ایران در بلغارستان قهرمان جهان شد و انقدر سکوت خبری بود که الآن فهمیدم و از خودم خجالت کشیدم که از اخبار تیم فوتبال زنان انگلیس بیشتر خبر داشتم تا این.

بچه‌هایی که مادر پدرشون ادمای امنی نیستن براشون و کلی قراره سرزنششون کنن بعد فهمیدن رتبه‌شون، پسرهای سیس و افراد نان‌باینری و دخترای ترنسی که نمی‌تونن پشت کنکور بمونن و باید برن سربازی، بچه‌هایی که شرایط مالی پشت کنکور موندن رو ندارن و یا روانشون اونقدری آسیب دیده که دیگه ظرفیت روحیش رو ندارن،
امروز فکرم پیش شماهاست♥️

بلایی که دوست داشته نشدن توسط خانواده سر آدم میاره رو نمی‌دونم چطوری توصیف کنم که عمق فاجعه رو برسونه.
اینطوریه که اون دو نفری که می‌بایست شما رو تحت هر شرایطی دوست داشته باشن، ندارن. و بعد بخاطر خزعبلاتی که راجع به «نهاد مقدس خانواده» بهمون تزریق کردن، فکر می‌کنیم که خب اگه این دو نفر هم دوسمون نداشته باشن قطعا کس دیگه‌ای هم نمی‌تونه صادقانه دوستمون داشته باشه.
با هر عشقی که از دنیای بیرونِ خونه دریافت می‌کنم، ذهنم بهم یادآوری می‌کنه که خیلی م دلت رو خوش نکن حالا. این آدما دوستت دارن چون تو رو کامل و بدون فیلتر ندیدن. اونا توی واقعی رو دوست ندارن، حتما داری نقش بازی می‌کنی و از نقشی که بازی می‌کنی خوششون میاد همین. تنها کسایی که در سال‌های شکل‌دهنده شخصیتت با تو هفت روز هفته شبانه روز زندگی کردن مادر پدر و برادرتن، فقط قضاوت اوناست که واقعیه و قضاوت اونا این بوده که تو دوست داشتنی نیستی.
وقتی کسی بهم ابراز محبت می‌کنه به هر نحوی، دقیقه اول خوشحالم. دقیقه دوم؟ حالم از خودم به هم می‌خوره. چون در ذهن بیمار من، محبت بقیه، مدرکِ اینه که دارم دروغ می‌گم و یک شخصیت دروغین ساختم که همه از اون خوششون میاد. چون خود «واقعی» من که امکان نداره دوست داشته بشه. اگه عشقی دریافت می‌کنم بخاطر اینه که دروغ‌گوی خوبی هستم. لعنت به من.
#DV