کمتر از ۲۴ ساعت دیگه ماه افتخار در سراسر جهان تموم می‌شه، ماهی که خیلی از جاهای جهان (من جمله ایران) هیچ‌وقت "شروع نشد"، به همین مناسبت، چرا ماه افتخار مهمه، فقط جشن و پایکوبی نیست و به یک ماه محدود نمی‌شه؟

بخش اول.

من خیلی‌ها رو دیدم (توی تلگرام، اینستاگرام، توییتر و دنیای واقعی) که فارغ از گرایش جنسی و هویت جنسیتی خودشون معتقد بودن که ماه افتخار (pride month) غیرضروریه، به درد نمی‌خوره، "مسئله‌ی تخت‌خواب" جاش توی خیابون نیست و رژه‌ی افتخار بیخوده. خیلی‌ها رو دیدم که علی‌رغم کوییر و جزو جامعه‌ی +LGBTQ بودن خودشون این چیزها رو گفتن و نوشتن. گفتن که افتخار نداره چون اینطوری متولد شدیم و دست خودمون نبوده که بهش افتخار کنیم، همین‌که جامعه باهامون عادی برخورد کنه کافیه، نباید "توی بوق و کرنا" بکنیمش، نباید "جار بزنیم" و غیره!

ماه افتخار قبل از این‌که ماه جشن و شادی (در غرب البته) باشه، اعتراض و تظاهرات بود. اولینِ این رژه‌ها ۲۸ ژوئن ۱۹۶۹ بعد از حمله‌ی پلیس به یه گی بار در نیویورک شروع شد و ۶ روز طول کشید، اکثر معترضان درگ کویین، زنان ترنس‌جندر‌ و یا مردهای گی غیروایت بودند. ۵۳ سال از اون روزها می‌گذره و با این حال حقوق افراد این جامعه هنوز هم که هنوزه هرروزه پایمال می‌شه. در فلوریدا استفاده از کلمه‌ی «گی» در مراکز آموزشی ممنوع می‌شه، در اوسلو در کلوب‌ شبانه‌ بهشون شلیک می‌شه، هرگونه گردهمایی‌ای در استانبول و ازمیر سرکوب می‌شه، در دوحه نمایش پرچم در ورزشگاه‌ها ممنوع می‌شه و در باکو، اربیل و تهران هم کنش‌گران و اعضای جامعه دستگیر می‌شن، (توسط خانواده‌هاشون و یا آدم‌های رندوم در خیابان) به قتل می‌رسن و یا اعدام می‌شن.

ماه افتخار، ماه خودشیفتگی نیست، ماه از خودگذشتگیه. ماه زنده نگه داشتن یاد کسانی که جونشون رو دادن و هنوز هم دارن می‌دن تا ما امروز اینجا زنده باشیم، تا اگر حقوق ابتدایی‌مون رو نداریم، حداقل از خودمون متنفر نباشیم، بدونیم که تنها نیستیم، افراد مثل ما وجود دارن و برای خودمون بودن "بیمار" نیستیم. کوییر بودن و زنده موندن، هرروز و هرلحظه جنگیدنه، با افکارت، با خودت، با خانواده‌ و جامعه و کشوری که نه تنها تو رو نمی‌پذیره، بلکه ممکنه طردت کنه، زندانی‌ات کنه و یا حتی جونت رو بگیره.

۱/۲

بخش دوم.

در سال ۲۰۲۱ میلادی ۳۷۵ فرد ترنس‌جندر در آمریکا به قتل رسیدن (جرم نفرت‌محور)، این بیشترین تعداد ثبت شده در حدود ۳۰ سال اخیر بود. زهرا صدیقی همدانی (ساره) فعال حقوق همجنسگرایان ایران ۵ آبان ۱۴۰۰ در نزدیکی مرز ترکیه دستگیر و به اعدام تهدید شد. در بهمن ۱۴۰۰ دو مرد در مراغه به "جرم هم‌جنس‌گرایی" اعدام شدند، مشابه این اتفاق در تیر ۱۴۰۰ هم افتاده بود. بر اساس آمار سازمان حقوق بشر ایران، در بین سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰ میلادی حداقل ۴۰ مرد هم‌جنس‌گرا در ایران اعدام شده‌اند. کانورژن تراپی هنوز در اکثر کشورهای جهان (از شرق تا غرب، از جمله فنلاند، نروژ و دانمارک - این سه رو نام بردم چون همه فکر می‌کنیم بهشتن) قانونیه (مثال از نتیجه‌ی کانورژن تراپی اگر می‌خواهید می‌تونید این پیام از قدیم رو بخونید) و درنهایت، چیزی که بعضی غربی‌ها انقدر توی راحتی خودشون غرقن که باهاش شوخی می‌کنن: هم‌جنس‌گرایی (به طور کلی کوییر بودن) در ۷۱ (از ۱۹۳) کشور جهان غیرقانونیه و در ۱۳ کشور حکم اعدام داره.

کوییر بودن "مسئله‌ی تخت‌خواب" نیست؛ بخشی از هویته و نگاه انسان به مسائل و زندگی‌اش رو تغییر می‌ده! در رابطه با این فکر نمی‌کنم هرچقدر هم تلاش کنم بتونم بهتر از این بگم، پس باز دوباره برمی‌گردیم به این نقل قول از بل هوکس عزیز:

“queer as not about who you're having sex with (that can be a dimension of it); but queer as being about the self that is at odds with everything around it and has to invent and create and find a place to speak and to thrive and to live."

«کوییر، نه در رابطه با این‌که با چه کسی سکس داری (این می‌تونه جنبه‌ای ازش باشه)؛ بلکه کوییر در رابطه با کسی که با همه‌چیز در اطرافش در تضاده و باید جایی برای صحبت کردن، رونق یافتن و زندگی کردن ابداع کنه، بسازه و پیدا کنه.»

همین! سری بعدی که خواستید ماه و رژه‌ی افتخار رو غیرضروری و خودشیفتگی بدونید، به افرادی که جونشون رو به خاطر کوییر بودن از دست دادن و می‌دن، به اهمیت ابراز هویت فردی و به عشق اجتماعی فکر کنید!

sending love and strength to all the LGBTQ+ babes out there, you’re loved all year round, and you should be proud of your daily fights, your strength, and YOURSELF, every minute of every day! <3

۲/۲

پی‌نوشت: در رابطه با "مسئله‌ی تخت‌خواب" بودن، به فرض محال بگیم که هست، این همه ساله افراد سیس‌جندر و هتروسکشوال فیلم و سریال می‌سازن و کتاب می‌نویسن و روابطشون رو "توی چشم ما می‌کنن".

queer relationships are where you draw the line?

اتفاق مشابه، اسکار وایلد.

https://t.me/allsheeverknewwaschaos/13210

https://t.me/allsheeverknewwaschaos/13211

در ادامه‌ی درهم‌تنیدگی مردسالاری و معماری.

my tiny little queer heart can’t take it.

منوتو داشت تیزر مستند جدیدی که راجع به «هواپیمای اوکراینی» ساختن رو نشون می‌داد و اون فیلم از اتاق راستین که پدرش گرفته بود و دو سه روز بعد از زدن هواپیما پخش شده بود هم بخشی ازش بود و باعث شد بنشینم های های گریه کنم دوباره، مثل همون روزهای اولی که هواپیما رو زده بودن. آخه می‌دونید؟ هواپیمای مسافربری رو با موشک زدن، دوبار زدن.

من هفت‌ پشت غریبه‌ هرباری که راجع به هواپیما چیزی می‌خونم یا می‌بینم یه دور از اول دنیا روی سرم خراب می‌شه، نمی‌تونم به این‌که عزیزانشون چه حسی دارن حتی فکر کنم.

احساس می‌کنم اصلاً حق ندارم ناراحت باشم درواقع.
it’s not my place you know.

از هواپیما حرف زدم یادم به وجود ارزشی‌ها افتاد، کاش نابود شن.

هرسری از کانالای نقلی دوستای کوییر/فمینیستم میام فوروارد کنم اینجا، مردد می‌شم که نکنه بعد آدما بریزن اونجا و بعد اون دوستم هیت بگیره و تارگت حرفای هوموفوبیک بشه؟ کما اینکه این اتفاق هم به تازگی یجورایی افتاد و حس می‌کنم من تا بخشی مسئولم انگار. با اینکه کانالا پابلیکن. نمد. دوست ندارم در خراب شدن safe space کسی سهیم باشم و اگه توی کانالاتون هستم ولی ترجیح می‌دید اینجا فوروارد نشید بهم بگید.

ویدیوی یوتیوبم رو در مورد اختلال غذا خوردنم منتشر کردم.

واقعا برام ارزش داره اگه ببینیدش و با بقیه به اشتراک بذاریدش.💛

https://youtu.be/42Fg5_3U_GQ

happy disability pride month!

در جهان از هر ۷ نفر ۱ نفر با معلولیت زندگی می‌کنه و ۸۰٪ این معلولیت‌ها پنهان هستند، این یعنی ۱ میلیارد نفر!

در حالی که برخی از ما دارای معلولیت‌های آشکار هستیم، خیلی از ما اختلال یا شرایط ناآشکار (پنهان) داریم. این اختلالات و معلولیت‌ها درجا قابل مشاهده نیستند و می‌تونن فیزیکی، روانی و یا عصبی باشن؛ شامل اتیسم، اختلالات یادگیری، بینایی، ناشنوایی و غیره می‌شن (امّا محدود به این‌ها نیستن). آن‌ها همچنین اختلالات تنفسی مثل آسم و بیماری‌های مزمن مثل دیابت رو هم دربرمی‌گیرن. گاهی افراد ترکیبی از معلولیت‌های آشکار و پنهان رو تجربه می‌کنن.

چون شما نمی‌بینیدش به این معنی که وجود نداره نیست!

این ماه برای این نیست که خودمون رو مجبور کنیم تا درد و معلول‌ستیزی‌ای که متحمل می‌شیم رو دوست داشته باشیم، بلکه به وجود آمده تا آگاهی‌رسانی بیشتر بشه و به خودمون یادآوری کنیم که لیاقت و ارزش دوست داشته شدن رو داریم در دنیایی که باعث می‌شه فکر کنیم نداریم.

خوبه که بدونیم گل آفتابگردان روی پس‌زمینه‌ی سبز نشانه‌ی جهانی معلولیت‌های پنهانه!

و افراد دارای معلولیت (یا معلول - هرکسی ممکنه ترجیح متفاوتی داشته باشه) از سال ۲۰۱۷ پرچم افتخار هم دارن! این پرچم توسط Ann Magill طراحی شده و هر رنگ و طرحش معنی مخصوص به خودش رو داره:

پس‌زمینه‌ی مشکی: سوگواری برای کسانی که به خاطر توانمندگرایی (ableism) جهان جان خودشون رو از دست دادن و شورش علیهش.

زیگ زاگ بودن خطوط: نشان‌دهنده‌ی نیاز انسان‌های دارای معلولیت برای تغییر مسیر (چه تغییر مسیر به معنای واقعی کلمه در خیابان و اماکن عمومی، چه تغییر مسیر زندگی) و دور زدن موانع.

پنج رنگ: نشان‌دهنده‌ی تنوع معلولیت‌ها؛ فیزیکی، حسی، تکوینی و هوشی، اختلالات روانی، پنهان و تشخیص‌داده‌نشده.

موازی بودن خطوط: نشان‌دهنده‌ی یکپارچگی جامعه‌!

این ماه برای این نیست که خودمون رو مجبور کنیم تا درد و توانمندگرایی‌ای که متحمل می‌شیم رو دوست داشته باشیم، بلکه به وجود آمده تا آگاهی‌رسانی بیشتر بشه و به خودمون یادآوری کنیم که لیاقت و ارزش دوست داشته شدن رو داریم در دنیایی که باعث می‌شه فکر کنیم نداریم.

من این وسط یک چیزی هم بگم. از اصطلاح مشکل/بیماری مادرزادی استفاده نکنید برای افراد معلولی که در بدو تولد دچار معلولیت جسمی بودن. این اصطلاح نوعی گذاشتن فشار روی شونه‌های مادره. بهش می‌گن مشکلات/بیماری‌های بدو تولد.

از تکتم یاد گرفتم این رو:
https://t.me/azharfheii/3977

«۲۸۸ روز از روزی که طالبان مدرسه رفتن را برای دختران ممنوع کرد می‌گذرد و افغانستان تنها کشوری در جهان که دختران قانوناً حق تحصیل ندارند باقی می‌ماند.»

باورم نمی‌شه دارم این رو می‌گم، ولی هر گونه سفارشات نقّاشی پذیرفته می‌شود.