«چهره‌ی نمایش ‌داده شده از جهان، درست مثل خود جهان، کار مردان است؛ آن‌ها از دیدگاه خودشان جهان را توصیف می‌کنند، دیدگاهی که با حقیقت مطلق اشتباه می‌گیرند.»

— سیمون دوبوار

فقط بگم که من به اتهاماتی که به سیمون دوبوار هست آگاهم و به همین دلیل بی‌چون و چرا طرفدارش نیستم، امّا نوشته‌های خوب و مفیدی داره.

اگر تقاطع معماری/شهرسازی و حقوق زنان براتون جالبه، این منابع رو پیشنهاد می‌کنم:

•درآمدی بر روایت زنانه از شهر-سارا نادری

•خانم شادی عزیزی گاهی اوقات در این رابطه لایو می‌گذارن در اینستاگرام:

https://instagram.com/shadiaziziofficial?igshid=YmMyMTA2M2Y=

#feminism

«اغلب وقتی به نشانه‌ی اعتراض می‌‌گوییم که چرا تاریخ زنان نوشته نشده و ردپای آنان در تاریخ محو یا کم‌رنگ است، می‌گویند آرشیو چندانی درباره‌ی تاریخ زنان موجود نیست و اسنادی از کارهایشان بر جای نمانده است. این نمایشگاه با جمع‌آوری‌ آثار هنری و آرشیو فمینیستی یک دوره‌ی بیست ساله نشان می‌دهد که اتفاقاً این آرشیو وجود دارد و نگارش تاریخ زنان و تاریخ فمینیستی امکان‌پذیر است. اما این آرشیو غیرقابل دسترس و پراکنده است، و لابه‌لای خیلی چیزهایی که به نظر آدم‌ها مهم‌تر می‌آمده گم شده و مهم شمرده نشده است.»

— سحر سلحشور در گفت‌و‌گو با آسو

کمپانی مهشید و شرکا، آخر جوئن پرچم رو می‌برن بالا حالا که اینطور شد. 💅
https://t.me/minty_milkshake/1353

بچا من با این سایته چیز کردم:
https://pfp.lgbt/

اگر می‌خواهید بپیوندید. =))

(بخش دوم متن‌های زیر رو با احتیاط بخونید توش از اعدام و جرم‌هایی که علیه افراد کوییر انجام می‌شه صحبت کردم.)

کمتر از ۲۴ ساعت دیگه ماه افتخار در سراسر جهان تموم می‌شه، ماهی که خیلی از جاهای جهان (من جمله ایران) هیچ‌وقت "شروع نشد"، به همین مناسبت، چرا ماه افتخار مهمه، فقط جشن و پایکوبی نیست و به یک ماه محدود نمی‌شه؟

بخش اول.

من خیلی‌ها رو دیدم (توی تلگرام، اینستاگرام، توییتر و دنیای واقعی) که فارغ از گرایش جنسی و هویت جنسیتی خودشون معتقد بودن که ماه افتخار (pride month) غیرضروریه، به درد نمی‌خوره، "مسئله‌ی تخت‌خواب" جاش توی خیابون نیست و رژه‌ی افتخار بیخوده. خیلی‌ها رو دیدم که علی‌رغم کوییر و جزو جامعه‌ی +LGBTQ بودن خودشون این چیزها رو گفتن و نوشتن. گفتن که افتخار نداره چون اینطوری متولد شدیم و دست خودمون نبوده که بهش افتخار کنیم، همین‌که جامعه باهامون عادی برخورد کنه کافیه، نباید "توی بوق و کرنا" بکنیمش، نباید "جار بزنیم" و غیره!

ماه افتخار قبل از این‌که ماه جشن و شادی (در غرب البته) باشه، اعتراض و تظاهرات بود. اولینِ این رژه‌ها ۲۸ ژوئن ۱۹۶۹ بعد از حمله‌ی پلیس به یه گی بار در نیویورک شروع شد و ۶ روز طول کشید، اکثر معترضان درگ کویین، زنان ترنس‌جندر‌ و یا مردهای گی غیروایت بودند. ۵۳ سال از اون روزها می‌گذره و با این حال حقوق افراد این جامعه هنوز هم که هنوزه هرروزه پایمال می‌شه. در فلوریدا استفاده از کلمه‌ی «گی» در مراکز آموزشی ممنوع می‌شه، در اوسلو در کلوب‌ شبانه‌ بهشون شلیک می‌شه، هرگونه گردهمایی‌ای در استانبول و ازمیر سرکوب می‌شه، در دوحه نمایش پرچم در ورزشگاه‌ها ممنوع می‌شه و در باکو، اربیل و تهران هم کنش‌گران و اعضای جامعه دستگیر می‌شن، (توسط خانواده‌هاشون و یا آدم‌های رندوم در خیابان) به قتل می‌رسن و یا اعدام می‌شن.

ماه افتخار، ماه خودشیفتگی نیست، ماه از خودگذشتگیه. ماه زنده نگه داشتن یاد کسانی که جونشون رو دادن و هنوز هم دارن می‌دن تا ما امروز اینجا زنده باشیم، تا اگر حقوق ابتدایی‌مون رو نداریم، حداقل از خودمون متنفر نباشیم، بدونیم که تنها نیستیم، افراد مثل ما وجود دارن و برای خودمون بودن "بیمار" نیستیم. کوییر بودن و زنده موندن، هرروز و هرلحظه جنگیدنه، با افکارت، با خودت، با خانواده‌ و جامعه و کشوری که نه تنها تو رو نمی‌پذیره، بلکه ممکنه طردت کنه، زندانی‌ات کنه و یا حتی جونت رو بگیره.

۱/۲

بخش دوم.

در سال ۲۰۲۱ میلادی ۳۷۵ فرد ترنس‌جندر در آمریکا به قتل رسیدن (جرم نفرت‌محور)، این بیشترین تعداد ثبت شده در حدود ۳۰ سال اخیر بود. زهرا صدیقی همدانی (ساره) فعال حقوق همجنسگرایان ایران ۵ آبان ۱۴۰۰ در نزدیکی مرز ترکیه دستگیر و به اعدام تهدید شد. در بهمن ۱۴۰۰ دو مرد در مراغه به "جرم هم‌جنس‌گرایی" اعدام شدند، مشابه این اتفاق در تیر ۱۴۰۰ هم افتاده بود. بر اساس آمار سازمان حقوق بشر ایران، در بین سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰ میلادی حداقل ۴۰ مرد هم‌جنس‌گرا در ایران اعدام شده‌اند. کانورژن تراپی هنوز در اکثر کشورهای جهان (از شرق تا غرب، از جمله فنلاند، نروژ و دانمارک - این سه رو نام بردم چون همه فکر می‌کنیم بهشتن) قانونیه (مثال از نتیجه‌ی کانورژن تراپی اگر می‌خواهید می‌تونید این پیام از قدیم رو بخونید) و درنهایت، چیزی که بعضی غربی‌ها انقدر توی راحتی خودشون غرقن که باهاش شوخی می‌کنن: هم‌جنس‌گرایی (به طور کلی کوییر بودن) در ۷۱ (از ۱۹۳) کشور جهان غیرقانونیه و در ۱۳ کشور حکم اعدام داره.

کوییر بودن "مسئله‌ی تخت‌خواب" نیست؛ بخشی از هویته و نگاه انسان به مسائل و زندگی‌اش رو تغییر می‌ده! در رابطه با این فکر نمی‌کنم هرچقدر هم تلاش کنم بتونم بهتر از این بگم، پس باز دوباره برمی‌گردیم به این نقل قول از بل هوکس عزیز:

“queer as not about who you're having sex with (that can be a dimension of it); but queer as being about the self that is at odds with everything around it and has to invent and create and find a place to speak and to thrive and to live."

«کوییر، نه در رابطه با این‌که با چه کسی سکس داری (این می‌تونه جنبه‌ای ازش باشه)؛ بلکه کوییر در رابطه با کسی که با همه‌چیز در اطرافش در تضاده و باید جایی برای صحبت کردن، رونق یافتن و زندگی کردن ابداع کنه، بسازه و پیدا کنه.»

همین! سری بعدی که خواستید ماه و رژه‌ی افتخار رو غیرضروری و خودشیفتگی بدونید، به افرادی که جونشون رو به خاطر کوییر بودن از دست دادن و می‌دن، به اهمیت ابراز هویت فردی و به عشق اجتماعی فکر کنید!

sending love and strength to all the LGBTQ+ babes out there, you’re loved all year round, and you should be proud of your daily fights, your strength, and YOURSELF, every minute of every day! <3

۲/۲

پی‌نوشت: در رابطه با "مسئله‌ی تخت‌خواب" بودن، به فرض محال بگیم که هست، این همه ساله افراد سیس‌جندر و هتروسکشوال فیلم و سریال می‌سازن و کتاب می‌نویسن و روابطشون رو "توی چشم ما می‌کنن".

queer relationships are where you draw the line?

اتفاق مشابه، اسکار وایلد.

https://t.me/allsheeverknewwaschaos/13210

https://t.me/allsheeverknewwaschaos/13211

در ادامه‌ی درهم‌تنیدگی مردسالاری و معماری.

my tiny little queer heart can’t take it.

منوتو داشت تیزر مستند جدیدی که راجع به «هواپیمای اوکراینی» ساختن رو نشون می‌داد و اون فیلم از اتاق راستین که پدرش گرفته بود و دو سه روز بعد از زدن هواپیما پخش شده بود هم بخشی ازش بود و باعث شد بنشینم های های گریه کنم دوباره، مثل همون روزهای اولی که هواپیما رو زده بودن. آخه می‌دونید؟ هواپیمای مسافربری رو با موشک زدن، دوبار زدن.

من هفت‌ پشت غریبه‌ هرباری که راجع به هواپیما چیزی می‌خونم یا می‌بینم یه دور از اول دنیا روی سرم خراب می‌شه، نمی‌تونم به این‌که عزیزانشون چه حسی دارن حتی فکر کنم.