الآن مردهای سیسهت وایت و عرب نشستن یه گوشه غصه می‌خورن که «ای بابا، چرا به ذهن خودمون نرسید؟»

من و دوستام هروقت می‌خواهیم در اماکن عمومی‌ای که به حضور افراد کوییر معروفن حاضر بشیم می‌نشینیم دو ساعت فکر می‌کنیم که آیا اونقدری می‌خواهیم بریم که هدف جرم‌های نفرت‌محور شدن رو ریسک کنیم؟ بعد یکی دوتا از اطرافیان سیسهتمون بهمون می‌خندن همیشه که بابا چقدر پارانوییدید، ولی خنده‌دار نیست، گریه‌داره.

فکر کن بری بار و دیگه برنگردی خونه، چون یه مرد تصمیم گرفته وجود داشتنت هم خطرناکه.

خیلی بامزه‌اید، چهارتا مرد اومدن حق میلیون‌ها انسان برای تصمیم‌گیری برای بدن خودشون رو ازشون گرفتن، بعد هم یه مرد رفته صدها نفر رو به گلوله بسته، بعد می‌آیید به من می‌گید چرا از جرم و جنایاتی که توسط زنان انجام می‌شه حرف نمی‌زنی؟ بامزه‌اید، بامزه.

انگار دارم مقاله منتشر می‌کنم راجع به نرخ جرم و جنایت.

“straight people still don’t understand you can’t cancel pride. people gathered, marched to the bar, and left flowers.”

a reminder of what pride is and why it is needed.

ای‌ول. یه دلیل دیگه برای این که از شاملو بدمون بیاد.
+

حالا بازم هی این مردای انتلکت تخمی که قریب به اتفاقشون هم متحجر بودن رو باد کنید و کسی که اصلا نمی‌شناسید رو رمانتیزه کنید و بگید کاش من آیدای شاملو بودم و ازین چرندیات:))))))
ریدم تو اول و آخر یک یکشون.

پرسیدید چرا ازش بدم می‌آد؛ چون دهنش رو که باز می‌کنه کثافت می‌باره.

گفتم تا بحث داغه یه یادی هم بکنیم از نادر ابراهیمی.

مشکل اصلی من همیشه این بود که مسائل زنان برای عده‌ای به اندازه‌ی کافی سیاسی نیست که ناراحت بشن و بایکوت کنن و نظر بدن و برای عده‌ی دیگه زیادی سیاسیه، به طوری که انگار همه‌ش حاشیه و بحثه و آدم های واقعی این جریانات به کل حذف می‌شن.
نویسنده، بازیگر، شاعر ها و هنرمندان به جرم مزدور بودن یا ارزشی بودن از چشم مردم می‌افتن و نقد می‌شن اما دقیقاً همین افراد برای رفتار و تفکراتشون نسبت به زنان، یک گروه انسان، اگه نقد بشن همیشه طرفدار دارن. یک کارگردان خیلی راحت زیر سوال می‌ره چون تو فیلمش پیامای موافق با حکومت گذاشته ولی اگر یک فردِ نوعی بیاد و فیلم همین ادم رو از نظر برخورد با زنان و اصلاً وجود داشتن یا نداشتن کاراکتر زن نقد کنه، می‌شه یه فمنیستی که بی‌خود دنبال ایراد گرفتنه. ادمی که نمی‌تونه هنر رو و «نظر» های متفاوت رو درک کنه. ادمی که فقط بلده غر بزنه و …
کسی متوجه نیست که مسائل زنان، نگاهی که به مسائل زنان داریم به عنوان یک جامعه باعث به ر‌وی کار اومدن چه حکومت هایی می‌شه و اخرش چی می‌مونه ازمون. وقتی از روز اول صدای یک گروه در رابطه با فقط یک فیلم، یک کارگردان یا شاعر رو خفه می‌کنیم و می‌گیم خب تو نخون! تو نبین! فردای دیگه‌ش اعتراض علیه قوانین کشوری ضد حقوق بشر مثل حجاب اجباری خفه می‌کنیم و ده ها سال زندگی زنان رو سخت و حضورشون در اجتماع رو کمرنگ تر می‌کنیم.

نان‌باینری بودن زیباست.

همه‌ی ما در جهانی متولد شدیم که به هرچیزی‌، کوچک یا بزرگ، فردی یا اجتماعی، بی‌اهمیت یا بیش از حد مهم، از لنز باینری و دوگانه نگاه می‌شه (همین الآن خود من از کلمات دوگانه استفاده کردم برای نشون دادن گستردگی این موضوع). افراد نان‌باینری به عنوان آدم فضایی دیده می‌شن چون وجودشون با ارزش‌های مردسالارانه‌ و درک بسته‌ای که از هویت جنسیتی داریم جور درنمی‌آد، تمام باورها و آموزه‌هایی که از بدو تولد در ذهنمون کردن رو زیر سؤال می‌بره و ما رو می‌ترسونه! در طول تاریخ، به هرچیز یا کسی که "خارج از نرم" بوده به چشم سرگرمی و یا حتی بدتر از اون، خطر، نگاه شده، چرا؟ چون انسان‌ها از هرچیزی که شبیه به خودشون نباشه می‌ترسن.

افراد نان‌باینری داخل هیچ باکسی جا نمی‌شن و هیچ استریوتایپی براشون جواب نمی‌ده، همه‌شون مثل هم نیستن و تلاش برای یکی کردنشون کار نمی‌کنه و این هم برای جهان دگرجنس‌گرامحور، سیس‌نرماتیو، مردسالار و کاپیتالیست ترسناکه! جهانی که سعی می‌کنه همه رو شبیه به هم کنه. فرد نان‌باینری‌ای که برخلاف تمام این انتظارات حرکت می‌کنه و جرأت داره نرم‌ها رو بشکنه، شجاعانه و زیباست!

هرفرد نان‌باینری‌ای به شیوه‌ی خودش با این نرم‌ها و محدودیت‌ها می‌جنگه و برای همینه که تلاش برای تعریف کلی ارائه دادن برای افراد نان‌باینری مثل تلاش برای گرفتن دود با دست می‌مونه: بیهوده و احمقانه! رنگ‌ها رو تصور کنید، جامعه به اشتباه مردان رو آبی، زنان رو قرمز و افراد نان‌باینری رو بنفش می‌بینه! افراد نان‌باینری روی یک طیف پر از رنگ‌های مختلف با پیش‌فرض مرد و زن در دو سرش قرار دارن. یک فرد نان‌باینری می‌تونه ترکیب هرتعداد رنگ روی اون طیف باشه! کل پوینت نان‌باینری بودن همینه، از ما نمی‌خواد که به یک رنگ ثابت محدود باشیم و بهمون اجازه می‌ده تا آزادانه و پویا دنبال رنگ‌هایی بگردیم که باهاشون راحتیم. نان‌باینری بودن ثابت نیست و هیچ انتظارات و شرایط خاصی نداره.

به گل‌های رز فکر کنید! آیا فرض می‌گیرید که همه‌شون یکی هستن؟ بیش از ۲۰۰ گونه رز وجود داره و افراد نان‌باینری هم درست مثل رزها زیبایی‌هایی هستن که باید قدر بدونیم! افراد نان‌باینری و شجاعتشون برای وجود داشتن در دنیایی که همه‌چیزش، از زبان و ادبیات تا فشن و مد، دوگانه‌ست، برای همه‌ی ما خوبه و به همه‌ی ما کمک می‌کنه تا باکس‌ها و مرزها‌ و محدودیت‌ها رو بشکنیم! اگر به جای پذیرفتنش دنبال تعریف کردنشون باشیم حواسمون از این زیبایی و اهمیت کم می‌شه و فرصت یادگیری ازشون رو از دست می‌دیم!

After all, spending so much time trying to ascertain which type of rose is in front of you means that you will miss the beauty of it blooming!

قدر افراد نان‌باینری اطرافتون رو بدونید، ازشون یاد بگیرید، بپذیرینشون و از همه مهم‌تر بهشون گوش کنید!

بخشی از متن برگرفته از کتاب The Book of Non-binary Joy نوشته‌ی Ben Pechey بود.

also, happy questioning pride day!! it’s okay to feel confused and lost, remember, you don’t have to have labels to be valid! 🌈🤍

“We believe in starting a revolution if necessary.”

— Marsha P. Johnson, 1970

Marsha P. Johnson, Christopher St., Liberation Day, NYC, June 1982.
© Dr Ron Simmons

happy homoromantic pride day!

راستی! من از پارسال داشتم چنل آهنگ داشتن رو پشت گوش مینداختم با این‌که تعداد نسبتاً زیادی پیشنهاد داده بودن بهم که داشته باشم و امروز بالاخره صبر رو تمام کردم و این شد نتیجه‌اش، اگر دوست داشتید، فقط آهنگ و شعر و شاید کمی تکه‌ی کتاب:

https://t.me/teasongspoetry

دیروز نزدیک به ۴۰۰ شهروند عادی، عکاس و خبرنگار بعد از درگیری با پلیس در استانبول دستگیر شدن. جرم؟ شرکت در رژه‌ی افتخار.

حاوی تصاویر خشونت‌آمیز.