هرکی ندونه فکر می‌کنه پوتین یک رهبر با قدرت و عاشق ملته و تا ذره‌ای فشار روی مردمش باشه عقب‌نشینی می‌کنه.

بعد مردم عزیز هم که دنبال بهونه‌اند عقده‌هاشون رو یکجوری نشون بدن، پس با مهاجرهای روس در کشورهای خارجی بد رفتاری می‌کنن.

انگار توی اروپای شرقی آلردی وضعیت نژادپرستی علیه روس‌ها بد نبود (به خاطر شوروی و این داستانا) و کم slur داشتن، حالا بیا اینم جمع کن.

دلم می‌خواد جیغ بزنم وای.

من بعد از هر نوتیفیکیشنی که راجع به جنگ می‌گیرم.

اقلیت (به لحاظ حقوقی) بودن، تقلیل داده شدن هویتمون به یک چیز رنج‌آور و غم‌انگیز توسط دیگری خارج از اون اقلیت رو به همراه داره تقریبا همیشه. این اشتباه رو من هم قبلا کردم. قبلا تصور می‌کردم زن ترنس بودن، زن سیاه‌پوست بودن، فقط یک بار اضافیه روی دوش کسانی که به خودی خود عضو یک گروه ستم‌دیده (زنان) هستن. درحالی که تمام این چیزها ابعاد زیبای خودشون رو هم دارن و شایسته تجلیل و بهانه هایی برای جشن گرفتن هم هستن.
وقتی افراد خارج از اون گروه اقلیت، تقاطع غنی جوانب مختلف هویت یک گروه «اقلیت اندر اقلیت» رو تقلیل می‌دن به یک تراژدی، انسان بودن این افراد لا‌به‌لای این بازی گم می‌شه. احساس فوریت برای همراهی در برداشتن سنگ‌هایی که جلوی پاشون میندازن هم کمتر می‌شه.
وقتی همیشه بدبختی یک گروه رو می‌بینی اساسا برات کمتر مهم می‌شه که بدبختن. فوریت حل مشکلاتشون کمتر می‌شه چون خب «همیشه همین بودن.»
همیشه باید اون لحظه دیدن انسانیت و روزمرگی باشه، که باعث می‌شه شوک بشیم و بهمون یادآوری بشه که این تصویر تقریبا پورنوگرافیکی که از رنج می‌بینیم، فیلم نیست. رنج رو می‌بینیم ولی انسانی که مجبوره تحملش کنه رو نه.
روز جهانی زن روزیه که باید به مشکلات زنان بپردازیم و برای تبریک گفتن نیست. اما حواسمون به ظرافت رعایت این مرزها باشه. اینکه با نوع بیانمون به این جو «آخی گفتن و عبور کردن» دامن نزنیم. اینکه صرفا از «رنج‌ها» نگیم و از زنانی که این رنج‌ها رو تجربه می‌کنن بگیم. در ترکیب «رنج‌های زنان» رنج‌ها مضافه و زنان مضاف الیه. رنج‌‌ها مال زنان هستند نه زنان مال اونها. زن بودن صرفا یک مدیوم(بستر) برای تحقق یافتن رنجی که بلاتکلیف بوده و دنبال یک خونه می‌گشته نیست!
All i’m saying is, a group of people’s identity and existence shouldn’t become the poster child for misery.
اینکه «کودک افریقایی» شده یک ابزاری برای اینکه مادر سفید پوست بچه‌اش رو قانع کنه که غذاش رو تا قاشق اخر بخوره چون کودکان توی افریقا غذا ندارن خوب نیست.
And when we talk about “women’s suffering” we have to talk about the women who experience it, as much as the suffering. Or else we will end up reducing women’s being to their suffering. We should stop consuming misery porn. Just as porn makes you much less excited when you’re having sex with your partner, misery porn makes you care less when you actually have to interact with the pain of another person and not just watch it in a voyeuristic way.
#feminism

تلگرم قابلیت نشون دادن is typing رو به کانال‌‌ها اضافه کرده یا من اشتباه دیدم؟

اشتباه ندیدی، من هم فکر کردم توهم زدم امّا تونستم اسکرین‌شات بگیرم. 🤝

جمعه ماهگذر وویس‌چت داره با مبحث «اتونازی - Euthanasia»، برید رأی بدید برای ساعتش و بعد هم توی وویس‌چتش شرکت کنید. ✅ وقتی شرکت کردید هم صحبت کنید که مفیدتر بشه وویس‌چت! آفرین و خوش بگذره. 🤝

هشدار محتوا: مشکلات سلامت روان، خیلی عمیق راجع بهشون صحبت نمی‌کنم، فقط نام می‌برم.

توی سال ۲۰۱۷، تعداد آتش‌نشان‌های آمریکایی‌ای که خودکشی کردن از تعداد آتش‌نشان‌هایی که سرکار جونشون رو از دست دادن بیشتر بوده، چرا؟ چون توی اکثر ایالات آمریکا اگر آتش‌نشانی به افسردگی یا اختلال استرسی پس از حادثه (PTSD) دچار بشه حق ادامه‌ی کار نداره و عملا اخراج می‌شه و همین باعث می‌شه آتش‌نشان‌ها کمکی که بهش احتیاج دارن رو دریافت نکنن و در نتیجه نرخ خودکشی بینشون خیلی بالا می‌ره. در صورتی که هم افسردگی و هم اختلال استرسی پس از حادثه درمان و یا کنترل‌پذیر هستن.

توانمندگرایی و غفلت عواقبش خیلی خیلی واقعی‌تر و وحشتناک‌تر از چیزیه که فکر می‌کنیم. دیتای زیادی راجع به ایران پیدا نکردم ولی تقریبا مطمئنم که توی ایران هم همینه وضع.

یکی از چیزهایی که ۲۴/۷ ذهنم رو درگیر می‌کنه تأثیر تصمیمات کوچک و به ظاهر نامهم روی مسیر زندگیمه. مثلا این‌که اگر فلان روز تصمیم نمی‌گرفتم برم خرید چی می‌شد، یا اگر به جای ساعت ۷ صبح، ساعت ۷ شب می‌رفتم حمام و کلا این چیزها. به نظرم تأثیر اینا در طولانی مدت بیشتر از تأثیر تصمیمات بزرگه.

باورم نمی‌شه بهار شده، زمستون امسال شبیه یه تب طولانی بود.

من ۳ سالم که بود برای این‌که با مرگ مامان‌بزرگم کنار بیام خاله‌ام برام اردک خریده بود، بعد خب چون توی آپارتمان بودیم و حیاطمون مشترک بود مجبور بودیم سریع بدیمش بره و فقط ۱ ماه داشتمش و بعدش دادیمش به بخش باغ وحش پارک ساعی که پیش بقیه‌ی اردک‌ها باشه. وقتی داشتیم می‌بریدمش گردنش روبان بستیم و مراسم خداحافظی گرفتیم براش. بعد هم تا سه چهار ماه هرروز صبح که بیدار می‌شدم به سمت پارک ساعی (یا حداقل سمتی که فکر می‌کردم پارک ساعیه) سلام می‌کردم و باهاش حرف می‌زدم. یهو یادش افتادم گفتم باهاتون به اشتراک بگذارم.

بعد یادمه می‌نشستم وسط حیاط و باهاش نقاشی می‌کشیدم و پاستیل می‌خوردم. 🤡

People who are 20 years old have lived 10% of their life through COVlD

هیچ‌کس:
من: کلمه‌ی بد از فارسی رفته به انگلیسی یا از انگلیسی به فارسی؟

پاسخش رو هم گشتم و پیدا نکردم، اگر می‌دونید بگید.

یادمه نهم توی فارسی تکمیلی ریشه کلمات رو داشتیم و راجع به جهانی بودن کلمه‌ی مامان و مام و اینا صحبت کردیم. کاش این موضوع رو در نطفه خفه کنم چون اگر نه، تم نوستالژی امروز می‌شه درس‌های راهنمایی.