شاید من چون به یک نوع اقلیت اشاره کردم فکر کردید فقط منظورم ترنس هست. در حالی که این فقط یک نوع اقلیت توی خود زنانه. نژاد یکی دیگه‌اش هست و...

۱) به من جوابی ندادید که بخوام به اشتراک بگذارمش.
۲) بدتر شد که، قراره بگیم زنان اگر سفید (دیفالتمون اینه؟) نباشن به صورت فردی زن نیستن و باید جزو یه جمع باشن اول؟ حرف شما چه بپذیرید، چه نه، مغالطه‌ست و این بحث برای شخص بنده تمام شده‌ست.

اینترنت یه قانونی داره
وقتی اشتباه می‌کنی ، به جای پذیرش اشتباه باید double down کنی روش
دوبرابر شرط ببندی روش
بیشتر پافشاری کنی که نه من درست میگم
طبق دیگر قوانین نانوشته هم حق نداری دو دقیقه بیای عقب تر نگاه کنی شاید جدی جدی من دارم اشتباه میکنم :)

روز جهانی زن ساخته شده که دقیقا درباره ی مشکلاتی که جامعه مرد سالار داره به زنان تحمیل می‌کنه حرف بزنیم. چه چیزی این «زنان»ای که ازش حرف میزنم رو به هم دیگه وصل میکنه؟ این که «زن» هستن فارغ از نژاد و...
نتیجتا نکته اول -» اگه معتقدید گروهی از زنان هستند که کمتر در روز جهانی زن درباره اشون حرف زده شده در چند سال اخیر، الان به جای بحث روز زن یا روز زنان درباره ی اون ها و مشکلاتشون حرف بزنید. مطمئن باشید خیلی کمک بیشتریه براشون
نکته دوم -» تاکید روی اینکه روز زن نباید بگیم و باید بگیم زنان تایید اینه که زن یعنی زن سفید پوست اروپایی طبقه متوسط و بقیه زن ها زنن به اضافه ی یه دنباله ای
حالا تا صبح برا من بگو که نه من میخوام رو تفاوت ها و اینا تاکید کنم و فلان و ... تایید کردی اینو در گام اول

هشت مارس روز تجلیل از زنان موفق نیست
(در دفاع از هشت مارس و آرمان برابری جنسیتی) | سیمین کاظمی


هشت مارس روز جهانی زن است. روز جهانی رهایی زن است. اگر چه رسانه های جریان اصلی سرمایه داری، در این سال ها این روز را به روز چهره های برتر زنان تحریف کرده اند وآن را به صد زن و زن موفق و زن برتر و ... فرو کاسته اند، اما هشت مارس ربطی به موفقیت های فردی ده زن و صد زن ندارد، ربطی به مارگارت تاچر و ایندیرا گاندی و آنگ سان سوچی و گرتا تونبرگ و نظایرشان آن طور که بر جلد تایم نقش می شوند ندارد. هشت مارس ربطی به صد زن برنامه های بی بی سی ندارد.

هشت مارس روز جهانی توده‌های زنان است، روز زنان بی چهره ای است که داستان زندگی شان جذابیت رسانه ای ندارد، چون داستان شان تکرار مکررات ستم دیدگی و محرومیت است. هشت مارس روز زنان کارگر است که در کارگاههای کارآفرینان و نیکوکاران و خیّرها استثمار می شوند. روز زنانی است که در مناسبات سرمایه داری نه انسان به حساب می آیند و نه صاحب حقوق انسانی.

 هشت مارس روز یادآوری ضرورت مبارزه برای احقاق حقوق زنان با حرکت های جمعی و محو ساختارهای سلطه و ستم  است و نه لبخند موفقیت های فردی. روزی است که به یاد بیاوریم «رهایی زنان» با محو تمام اشکال تبعیض و از طریق فروریزاندن ساختارهای بنا شده بر ستم طبقاتی و جنسیتی رقم می خورد، نه با پُزهای حمایتگرانه دولت های نئولیبرال و زیر عنوان رقت آور «توانمندسازی» از آن سان که شخصی مثل ایوانکا ترامپ طلایه دارش است. 

توانمندسازی زنان این عنوان فریبنده و دروغین، اسم رمز فقیر ماندن و جنس دوم بودن زنان برای همیشه است. اسم رمز بی ارزش کردن کار زنان است، اسم رمز استثمار نوین نیروی کار است. ترفندی برای فراموش کردن آرمان رهایی زنان و پذیرش وضع موجود است. حقه ای است برای تن دادن و تسلیم در برابر نابرابری های جنسیتی و طبقاتی. تاریخچه هشت مارس اما به ما می گوید، نابرابری در تمام اشکال آن غیرقابل تحمل است؛ می گوید زنان به خیریه و صدقه توانمندسازان چه دولت باشد، چه سرمایه داران کلان و خرده پا، نیاز ندارند، بلکه سهم واقعی شان را از منابع این جهان غارت شده می خواهند. 

سهم.خواهی زنان و احقاق حقوق پایمال شده شان، کابوس نظام های ستمکار در سراسر گیتی است از این روست که تلاش می شود این حرکت عظیم یک صد ساله، زیر لبخند رضایت آمیز و پیروزمند چهره های مشهور زن پنهان شود و از محتوای اصلی اش تهی شود. آنانکه مبارزه برای آرمان برابری جنسیتی را به اراده فردی زنان برای کسب موفقیت فرومی کاهند، هدف شان آگاهانه یا ناآگاهانه پنهان کردن ساختار اقتصادی و سیاسی است که نابرابری های اجتماعی را بازتولید می کند و فرادستان را بر فرودستان مسلط کرده است. چنین رویکردی که اراده فردی را در برابر اراده جمعی تجلیل می کند، نهایتاً تقصیر ناکامی و محرومیت را به دوش خود زن می گذارد تا پرسشی متوجه ساختارهای مسؤول وضع موجود نشود. 

اما جنبش فمینیستی واقعیِ معطوف به رهایی، مستقیماً همدستی مردسالاری و سرمایه داری را مسؤول فرودستی زنان می داند و مبارزه در این هر دو جبهه را برای حصول برابری جنسیتی ضروری می شمارد. هشت مارس یادآوری ضرورت چنین مبارزه ای است.


#روز_جهانی_زن


@Blackfishvoice

کوکاکولا و مک‌دانلدز و استارباکس یه جوری دارن شعبه‌هاشون توی روسیه رو می‌بندن انگار این سه‌تا نباشن پوتین صبحانه نمی‌تونه بخوره و مجبور می‌شه از جنگ عقب‌نشینی کنه. فقط دارن شرایط رو برای مردم سخت‌تر می‌کنن، احمق‌ها.

تحریم‌های بانکی رو هم که نگم، خانواده‌ی دوستم توی سنت پترزبورگ زندگی می‌کنن و اون روز می‌گفت اساسا پول دیگه توی شهر وجود نداره به خاطر تحریم‌های بانکی و چقدر درگیری فیزیکی شده نزدیک بانک‌ها.

هرکی ندونه فکر می‌کنه پوتین یک رهبر با قدرت و عاشق ملته و تا ذره‌ای فشار روی مردمش باشه عقب‌نشینی می‌کنه.

بعد مردم عزیز هم که دنبال بهونه‌اند عقده‌هاشون رو یکجوری نشون بدن، پس با مهاجرهای روس در کشورهای خارجی بد رفتاری می‌کنن.

انگار توی اروپای شرقی آلردی وضعیت نژادپرستی علیه روس‌ها بد نبود (به خاطر شوروی و این داستانا) و کم slur داشتن، حالا بیا اینم جمع کن.

دلم می‌خواد جیغ بزنم وای.

من بعد از هر نوتیفیکیشنی که راجع به جنگ می‌گیرم.

اقلیت (به لحاظ حقوقی) بودن، تقلیل داده شدن هویتمون به یک چیز رنج‌آور و غم‌انگیز توسط دیگری خارج از اون اقلیت رو به همراه داره تقریبا همیشه. این اشتباه رو من هم قبلا کردم. قبلا تصور می‌کردم زن ترنس بودن، زن سیاه‌پوست بودن، فقط یک بار اضافیه روی دوش کسانی که به خودی خود عضو یک گروه ستم‌دیده (زنان) هستن. درحالی که تمام این چیزها ابعاد زیبای خودشون رو هم دارن و شایسته تجلیل و بهانه هایی برای جشن گرفتن هم هستن.
وقتی افراد خارج از اون گروه اقلیت، تقاطع غنی جوانب مختلف هویت یک گروه «اقلیت اندر اقلیت» رو تقلیل می‌دن به یک تراژدی، انسان بودن این افراد لا‌به‌لای این بازی گم می‌شه. احساس فوریت برای همراهی در برداشتن سنگ‌هایی که جلوی پاشون میندازن هم کمتر می‌شه.
وقتی همیشه بدبختی یک گروه رو می‌بینی اساسا برات کمتر مهم می‌شه که بدبختن. فوریت حل مشکلاتشون کمتر می‌شه چون خب «همیشه همین بودن.»
همیشه باید اون لحظه دیدن انسانیت و روزمرگی باشه، که باعث می‌شه شوک بشیم و بهمون یادآوری بشه که این تصویر تقریبا پورنوگرافیکی که از رنج می‌بینیم، فیلم نیست. رنج رو می‌بینیم ولی انسانی که مجبوره تحملش کنه رو نه.
روز جهانی زن روزیه که باید به مشکلات زنان بپردازیم و برای تبریک گفتن نیست. اما حواسمون به ظرافت رعایت این مرزها باشه. اینکه با نوع بیانمون به این جو «آخی گفتن و عبور کردن» دامن نزنیم. اینکه صرفا از «رنج‌ها» نگیم و از زنانی که این رنج‌ها رو تجربه می‌کنن بگیم. در ترکیب «رنج‌های زنان» رنج‌ها مضافه و زنان مضاف الیه. رنج‌‌ها مال زنان هستند نه زنان مال اونها. زن بودن صرفا یک مدیوم(بستر) برای تحقق یافتن رنجی که بلاتکلیف بوده و دنبال یک خونه می‌گشته نیست!
All i’m saying is, a group of people’s identity and existence shouldn’t become the poster child for misery.
اینکه «کودک افریقایی» شده یک ابزاری برای اینکه مادر سفید پوست بچه‌اش رو قانع کنه که غذاش رو تا قاشق اخر بخوره چون کودکان توی افریقا غذا ندارن خوب نیست.
And when we talk about “women’s suffering” we have to talk about the women who experience it, as much as the suffering. Or else we will end up reducing women’s being to their suffering. We should stop consuming misery porn. Just as porn makes you much less excited when you’re having sex with your partner, misery porn makes you care less when you actually have to interact with the pain of another person and not just watch it in a voyeuristic way.
#feminism

تلگرم قابلیت نشون دادن is typing رو به کانال‌‌ها اضافه کرده یا من اشتباه دیدم؟

اشتباه ندیدی، من هم فکر کردم توهم زدم امّا تونستم اسکرین‌شات بگیرم. 🤝

جمعه ماهگذر وویس‌چت داره با مبحث «اتونازی - Euthanasia»، برید رأی بدید برای ساعتش و بعد هم توی وویس‌چتش شرکت کنید. ✅ وقتی شرکت کردید هم صحبت کنید که مفیدتر بشه وویس‌چت! آفرین و خوش بگذره. 🤝

هشدار محتوا: مشکلات سلامت روان، خیلی عمیق راجع بهشون صحبت نمی‌کنم، فقط نام می‌برم.

توی سال ۲۰۱۷، تعداد آتش‌نشان‌های آمریکایی‌ای که خودکشی کردن از تعداد آتش‌نشان‌هایی که سرکار جونشون رو از دست دادن بیشتر بوده، چرا؟ چون توی اکثر ایالات آمریکا اگر آتش‌نشانی به افسردگی یا اختلال استرسی پس از حادثه (PTSD) دچار بشه حق ادامه‌ی کار نداره و عملا اخراج می‌شه و همین باعث می‌شه آتش‌نشان‌ها کمکی که بهش احتیاج دارن رو دریافت نکنن و در نتیجه نرخ خودکشی بینشون خیلی بالا می‌ره. در صورتی که هم افسردگی و هم اختلال استرسی پس از حادثه درمان و یا کنترل‌پذیر هستن.

توانمندگرایی و غفلت عواقبش خیلی خیلی واقعی‌تر و وحشتناک‌تر از چیزیه که فکر می‌کنیم. دیتای زیادی راجع به ایران پیدا نکردم ولی تقریبا مطمئنم که توی ایران هم همینه وضع.

یکی از چیزهایی که ۲۴/۷ ذهنم رو درگیر می‌کنه تأثیر تصمیمات کوچک و به ظاهر نامهم روی مسیر زندگیمه. مثلا این‌که اگر فلان روز تصمیم نمی‌گرفتم برم خرید چی می‌شد، یا اگر به جای ساعت ۷ صبح، ساعت ۷ شب می‌رفتم حمام و کلا این چیزها. به نظرم تأثیر اینا در طولانی مدت بیشتر از تأثیر تصمیمات بزرگه.