البته شاید وسطاش جمع کردم از فضای مجازی رفتم کلا.

سؤال یک میلیون دلاری امشب: من زودتر تموم می‌شم یا ۲۰۲۱؟

چرا نباید بهزاد چاووشی را فالو کنیم؟

پیج ارگانیک مایندد را مهشید ابارشی اداره می‌کرد. کسی که با شماره نظام قلابی‌اش معروف شد و در نهایت مشخص شد که مدرک کارشناسی ارشد هم ندارد. در حوالی این همین ماجرا بود که ابارشی بهزاد چاووشی را به مخاطبینش معرفی کرد؛ به عنوان روانپزشک! کسی که قرار بود سوالات مخاطبین را که شامل سوالات دارویی هم می‌شد، پاسخ دهد. بعد از آن هم باز معلوم شد که چاووشی روانشناس است نه روانپزشک . مدتی بعد پیج بسته شد و پیج جدید با اسم چاووشی کارش را شروع کرد.
....
بیایید برگردیم به سوال پست.
بهزاد چاووشی و همسرش با چند دروغ بزرگ، کارشان را شروع کردند. این در حالی است که ما به عنوان روانشناس ، موظفیم که با مراجعینمان صادق باشیم و تمام آنچه که آن‌ها نیاز دارند تا به ما اعتماد کنند را در اختیارشان قرار دهیم: مدرک، دوره‌های سپری شده، نوع رویکرد، زمان تقریبی لازم برای درمان و آیا خودمان درمان شده‌ایم یا نه؟
پاسخ‌ دادن چاووشی به سوالات پزشکی و دارویی مخاطبین در کسوت روانپزشکی که نیست و نبود؛ بسیار خطرناک است. یک روانشناس که دکترا دارد؛ درمجموع، تنها ۳ واحد درباره‌ی داروهای روانپزشکی تحصیل می‌کند. این درحالی است که روانپزشک، ۷ سال دوره‌ی عمومی و ۴ سال دوره‌ی تخصص را طی می‌کند تا اجازه‌ پیدا کند همه‌ی داروهای روانپزشکی‌ را تجویز کند. سه واحد کجا و یازده سال کجا؟!
در دوران کرونا، با ابداع جدیدی از طرف گروه ارگانیک مایندد آشنا شدیم به نام «درمان نوشتاری» که اسمی برای رواندرمانی چتی است. این درمان از بیخ و بن غلط است! مراجع و درمانگر «باید» مقابل همدیگر بنشینند و همدیگر را ببینند . صدا و تصویر بیمار یکی از مهم‌ترین راه‌های دریافت اطلاعات برای درمانگر است. این روش برای برخی از بیماران راحت‌تر است ولی تنها مقاومت آن‌ها را افزایش می‌دهد و درمانگر نباید وارد این بازی شود‌.
روال پیج جدید، چندان با پیج قبلی متفاوت نیست. ما با روانشناسی سروکار داریم که سوالات مخاطبین را جواب می‌دهد، گاهی برای مخاطب و گاهی برای دیگری غایب تشخیص می‌گذارد و جدیدا پاسخ دادن به بعضی از سوالات را به عهده‌ی خوانندگان می‌گذارد.
اول بگذارید توضیح دهم برای هر تشخیص‌گذاشتن بالینی‌ای، نیاز به حداقل ۲۰ دقیقه مصاحبه‌ی بالینی است. فرد باید اطلاعات بسیار بیشتری از یک دایرکت اینستاگرامی در اختیار روانشناس بگذارد و بررسی تشخیص‌های افتراقی بخش مهمی از مصاحبه است.
خود را جای پرسش‌کننده بگذارید. شما به متخصصی اعتماد کرده‌اید و مشکلتان را درمیاد گذاشته‌اید. او بدون آنکه با شما مصاحبه‌ی بالینی انجام دهد، برایتان تشخیص می‌گذارد. گاهی سوالتان را در معرض عموم قرار می‌دهد که دیگران درباره‌ی شما قضاوت کنند و شما مورد هجوم هزاران کامنتی قرار می‌گیرید که در بهترین حالت به شما توهین نکرده‌اند.
ما چرا دوست داریم که دیگری، فست‌فودی و مانند پتک حقیقت‌هایی را به صورتمان بکوبد و یا شاهد دیدن کوبیده شدن این پتک به صورت دیگران باشیم ؟
چاووشی به وضوح نسبت به بعضی از سوال‌کنندگان رک، بی‌پرده و توهین‌کننده است و این درحالی است که بخش مورد علاقه‌ی عده‌ی زیادی از فالوئرها همین سخنان کوبنده‌ی چاووشی است که خنده بر لبشان می‌آورد؟
«همسر شما اختلال شخصیت مرزی دارد»، «مشکل شما پوله.» ، «نمیدونم چرا با یارو موندی».
شبیه لذت بردن از دیدن دعواست. دو نفر دعوایشان می‌شود، یکی از دیگری کتک می‌خورد و ما به عنوان شخص سوم، لذت می‌بریم. شاهد خشونتی که ما بخشی از آن نیستیم، اما به ما لذتی سادیستیک می‌دهد؛ گویی ما کوبنده‌ و زننده‌ی صحبتیم ولی مبرا از او نیز هستیم.
اگر روانشناسی کوبنده و فست‌فودی جواب‌دهنده بود که باید هیچ جلسه‌ای تراپی بیشتر از ۱۰ جلسه طول نمی‌کشید. چرا تراپی‌ها گاهی نزدیک به ۱۰ سال هم طول می‌کشد؟ چون که گفتن حقیقت به انسان در همان لحظه‌ی اول، فایده‌ای ندارد هیچ؛ بلکه اگر متوجه نباشیم که ظرفیت روانی فرد مقابل برای شنیدن این مقدار از حقیقت چقدر است، ممکن است آسیب‌های بلندمدتی به او بزنیم.
در تراپی‌ نیاز‌ است که دفاع‌های فرد به مرور شکسته شود و سپس او را با تعارض‌هایش روبه‌رو کنیم.
روانشناس‌ها، جادوگر نیستند. با چند کلمه در دایرکت، «نمی‌توانند» و «حق ندارند» تشخیص دهند یا درمان کنند. چون که با «انسان» سروکار دارند. بنابراین روانشناسی که از هوا درباره‌ی همه چیز، همه‌کس و هرمساله‌ای و به این شکل پاسخ می‌دهد، روانشناس زردی است.
تفاوت بهزاد چاووشی با افرادی مانند پریسا نصری در این است که او فردی آکادمیک است و حرف‌هایش را می‌تواند کادوپیچ شده، در قالب مقاله و کلمات انگلیسی و نه همیشه غلط به مخاطب ارائه دهد.
پس بهزاد چاووشی فرد خطرناکتری برای شماست. چون مخاطب معمولی نمی‌تواند به راحتی تشخیص دهد که او روانشناسی غیرعلمی را با روانشناسی علمی قاتی کرده است و دارد به خوردش می‌دهد.

می‌دونید داشتم فکر می‌کردم اصلا مشکل همین سوالِ «به تو چه ربطی داره» هست. انگار حتما باید وایسیم تا اون مسئله روی زندگی ما هم تأثیر مستقیم بذاره تا بالاخره بهش واکنش نشون بدیم. وقتی در قبال زحمت و کار معلم یا هرکسی که توی آموزش و پرورش کار می‌کنه و سال‌هایی که از عمرشون برای کارشون گذاشتن کسی ارزشی قائل نیست، اون آدم با فلان قدر سال سابقه چطوری دل و دماغ ادامه دادن داشته باشه توی این شرایط وحشتناک مملکت؟ جدا چطوری بخواد تمرکزش رو روی عشقش به اون مبحثی که درس می‌ده یا یاد دادن به دانش‌آموز یا بهتر کردن فضای آموزشی بذاره؟ خیلی از معلم‌ها از وقتی کرونا اومده با سخت‌ترین شرایط مواجه هستن. باید کلی پول اینترنت بدن. خیلی‌هاشون هیچ سیستمی برای آموزش مجازی نداشتن و هنوز هم ندارن. شما کافیه یه سرچ کنید تا قیمت لپ‌تاپ و گوشی توی بازار دستتون بیاد و بعد با حقوق هرماه کارمندان آموزش و پرورش مقایسه کنید. خیلی‌هاشون علاوه بر خودشون باید برای فرزندانشون هم این امکانات رو فراهم می‌کردن. خیلی‌هاشون هیچ تجربه‌ای توی کار با چنین سیستم‌هایی نداشتن. در مناطق مختلف کشور هنوز هم با کلی سختی مطالب رو به دست دانش‌آموزانشون می‌رسونن. خیلی از این معلم‌ها دارن با بچه‌های کنکوری کار می‌کنن و فشاری که از سمت مدرسه و خانواده‌های دانش‌آموزانشون روشونه چندین برابره. خیلی‌هاشون تنها فرد شاغل خانواده‌شون هستن و مسئولیت همه‌چیز با اون‌هاست. ما دوازده سال از عمرمون رو با معلم‌هامون گذروندیم. من اصلا کاری ندارم احساس هرکس به مدرسه و معلمش چی بوده. من خودم با همه‌ی وجودم از مدرسه متنفر بودم. بدترین خاطرات رو از بیشتر معلم‌هام دارم ولی دقیقا مسئله اصلا محدود به شخص من یا تجربه‌ی من نیست که بخوام با توجه به اون تصمیم بگیرم که باید اهمیت بدم یا نباید بدم.

دیدید وقتی انقدر با یه غمی زندگی می‌کنید که دیگه نمی‌تونید زندگیتون بدون اون غم رو تصور کنید؟ همون.

به نظرم برای دوستی‌ها باید احترام و ارزش بیشتری قائل باشیم.

what i’m saying is relationships are massively overrated and friendships are way too underrated.

تولد جیزز پیشاپیش مبارک. ✨

سال نو میلادی هم پیشاپیش مبارک. ✨

وایب‌ها که تا اینجا یکی بوده، بیایید دست به دعا بشیم ۲۰۲۲ sequel سال شوم ۲۰۲۰ نباشه که اگر باشه من یکی انصراف می‌دم.

البته من شخصا معتقدم ۲۰۲۰ هنوز تموم نشده، پس اساسا ۲۰۲۲ نمی‌تونه بهم ضربه بزنه.

it’s all about mindset baby!!

اگه از این چرندیات تو کانال من براتون اومده بدونین بی خبر بودم. اصلاً نمی‌دونم چجوری این اقا که می‌گفت ما تلگرامو کنترل نمی‌کنیم و مانع فری اسپیچ و فلان نمی‌شیم به خودش اجازه میده از کانال بقیه بدون اجازه تبلیغ ارز دیجیتال مسخره‌شو بکنه.

tw // pedophilia

خیلی بامزه و گوگولین اینا، ایمیل می‌زنیم جناب کانال ساختن دارن پورن کودک می‌ذارن، ککشون نمیگزه و می‌گن ما در تلگرام اعضارو رها می‌ذاریم. ازادی دارن. مثل فلان و بیسار نیستیم. بعد این مانع ازادی و رهایی من نیست که به ۲۰۰۰ نفر تو کانال من بی اجازه تبلیغ میکنی؟ اونم تبلیغ چرندیات.

بحث حال حاضر کانال میترا خیلی feels close to home، فوروارد نمی‌کنم چون نمی‌دونم دوست داره فوروارد بشن یا نه، امّا اون حس عذاب‌وجدان رو با تک تک سلول‌های بدنم می‌فهمم و انتظارات بیخودی که والدین بعد از انجام دادن وظیفه‌شون دارن خیلی خیلی بار روانی‌ سنگینی داره.

آها! این سوال جالبیه چون خیلیا فکر می‌کنن چون مامان بابام هزینه مهاجرت رو دادن پس فرشته و خوبن!
نه! شما هیچی از خانواده‌ی من نمی‌دونین. اصلاً نمی‌دونین پدر مادر من چجوری آدمایی بودن و هستن. منم نمی‌خوام این مسئله رو خیلی باز کنم و توضیح بدم چون خیلی شخصیه برام.

این تفکر رو تو مغز ما کردن که اگه پدر و مادر خرج‌تون رو می‌دن یا خرج می‌کنن براتون یه‌ جور لطفه. نه! وظیفه‌شونه! وظیفه‌شونه تا جایی که توانایی دارن کمک کنن زندگی‌ خوبی بسازین. پس نه، بهم لطف نکردن. و این نشونه‌ی خوب بودن‌شون نیست.

پدر من فکر می‌کنه چون پول کلاس زبانم رو داده (کانون می‌رفتم، الان رو نمی‌دونم، امّا اون موقع خیلی ارزون‌تر بود نسبت به تمام موسسات دیگه که خصوصی بودن) من وظیفه دارم مترجم تمام وقتش باشم، اگر نباشم دارم بهش بی‌احترامی می‌کنم و قدرنشناسم. چون "به خاطر من" مهاجرت کرده، باید پزشکی می‌خوندم و الان که نخوندم تمام زحمات ۱۹ سالش رو هدر دادم و بی‌لیاقتم. چون پدرمه و "برام زحمت کشیده" باید جوری که اون می‌خواد لباس بپوشم و و و. می‌تونم تا فردا صبح این لیست رو ادامه بدم، امّا خلاصه‌اش اینه که چون پدرم بوده حق داره شخصیت من رو ازم بگیره و من باید غلام حلقه به گوشش باشم.

بعد اون بخش گیر دادن به پزشکی نخوندنم انقدر زیاده که من با وجود این‌که عاشق رشته‌امم و خوشحالم که براش جنگیدم هفته‌ای حداقل یک بار می‌نشینم به این فکر می‌کنم که شاید باید می‌رفتم پزشکی و الان فرزند بدی بودم که نرفتم.

من برای طبیعی‌ترین حق‌هام مثل بیرون رفتن با دوستام حتی، پاره شدم و جنگیدم و بحث کردم. اون‌وقت این می‌آد این‌طوری می‌گه. :))))

من مامانم هرشب ازم می‌پرسه بیرونی؟ تا این‌وقت شب؟
بابا ولم کن دیگه. =)))))
راجع به دوست مذکر هم باید بگم، same.