شاید درصد صد بتونم بگم بی‌شرف‌تر از خود جمهوری اسلامی، ماله‌کش‌های جمهوری اسلامین. کاش حداقل خالی خالی نمالن.
https://t.me/vahmesabz/52885

بابا دیگه جدی اگر بعد از آبان ۹۸، هواپیما، علی یونسی و امیرحسین مرادی و کلا دو سال اخیر همچنان ذره‌ای شک در شر مطلق بودن جمهوری اسلامی دارید از خودتون خجالت بکشید. جدی می‌گم، وجودتون متعفنه واقعا.

مطمئن نیستم که اون ترفندا هنوز کار می‌کنن یا نه البته. امیدوارم بکنن.
این کانال هم اطلاعات مفیدی داره.

من مطمئنم توی هوا یه گردی چیزی پاشیدن؛ همه‌ی اطرافیانم به یه نحوی حالشون خوب نیست، هر کانالی رو می‌خونم آدما ناراحتن، خودم هم که هزار تکه بودم تا یکی دو روز پیش و به سختی دارم جمع می‌کنم خودم رو.

۲ تا ۸ دسامبر هفته‌ی ملی آگاهی‌رسانی در رابطه با سوگواری در بریتانیاست، به این مناسبت ‌خواستم بگم که اگر در حال سوگواری هستید تنها نیستید، هرچقدر هم احساس تنهایی کنید. هرچقدر هم کلیشه‌ای به نظر برسه، زمان مرهم خوبی برای دردهای اینچنینیه و بهتون فرصت رشد کردن در کنار سوگی که دارید رو می‌ده، اون سوگ امّا، هیچ‌وقت کوچک نمی‌شه. این شمایید که بزرگ می‌شید و با سوگتون به صلح می‌رسید. حرف زدن راجع به سوگی که دارید نشونه‌ی ضعف شما نیست، بلکه نشونه‌ی قوت شماست و نشون می‌ده چقدر بالغ شده‌اید. راجع به سوگتون حرف بزنید، ازش فرار نکنید و باهاش روبه‌رو بشید، هروقت که آماده بودید. 🤍

۲۴ روز دیگه ۲۰۲۲ ئه، شما رو نمی‌دونم ولی من شخصا هنوز دارم توی مارچ ۲۰۲۰ زندگی می‌کنم.

کلا هراتفاقی بعد از ۲۰ مارچ ۲۰۲۰ افتاده توهمی بیش نبوده، یه روزی از خواب بیدار می‌شیم، مطمئنم.

if we wake up, two entire years of suffering would be wasted. i dont want to do it all over again

you’ve got a point, but I’d rather live through some other sort of shit all over again and pretend stuff I went through over the past two years never happened. like never.

حداقل سود بیدار شدن از خواب اینه که یه سری آدم هنوز زنده خواهند بود و یه سری آدم رو هیچ‌وقت ملاقات نخواهم کرد.

یه سری اتفاق خوب هم افتاده توی دو سال اخیر و اینجوری نیست که سراسر فلاکت بوده باشه، امّا انقدر اتفاقات بدش بد بودن که ترجیح می‌دادم هیچ‌وقت اون اتفاقات خوب برام نیفتن که اتفاقات بد هم به دنباله‌شون نیفتن.

و تازه من واقعا آدم خوش‌شانسی بودم که پاندمی برآورده شدن نیاز‌های اولیه‌م رو مختل نکرد و کاملا به این آگاهم و بابتش شاکرم.

یکم بیشتر فکر کردم و دیدم آدمی که الان هستم رو از آدم مارچ ۲۰۲۰ بیشتر دوست دارم، اگر می‌شد اتفاقات بد دو سال اخیر رو پاک کنم از حافظه‌ام (حتی نمی‌خوام جوری بشه که کلا اتفاق نیفتن چون در این‌که آدم "بهتری" بشم نقش داشتن، فقط می‌خوام ترومای حاصل ازشون رو از ذهنم پاک کنم)، یه نفر رو زنده کنم و به یه نفر نزدیک نشم به نظرم دو سال "خوبی" رو داشتم. آسون نبودن اصلا، امّا عملا بزرگ شدم.

#پیام_شناس
https://t.me/allsheeverknewwaschaos/10751
چند وقت پیش یه نفر فهمیده بود دوقطبی دارم. می گفت این که چیزی نیست. هممون گاهی اوقات خوشحال یا غمگین می شیم. :)))))

کلا این trope «این‌که چیزی نیست» یا «همه همینجوری‌اند» خیلی حال‌بهم‌زنه! بی‌ارزش کردن درد آدما جالب نیست، نکنید انسان‌ها. نکنید. حتی اگر دو نفر دو اتفاق دقیقا "یکسان" براشون بیفته، بازم نمی‌شه گفت تجاربشون عینا یکسانه. برای مثال، دو نفر که هردو دچار OCD هستند، ممکنه توی دوتا دنیای کاملا متفاوت زندگی کنند و نمی‌شه بگن که عین همن. یکم هم‌دلی یاد بگیرید، زشته به خدا.

یک بار حوصله کنیم راجع به بی‌ارزش کردن اختلالات روانی صحبت کنیم.

یه مثال دیگه بخوام بزنم، کل گروه دوستی ما پارسال یک دوست رو از دست داد، از بیرون که بهش نگاه کنی یه تجربه‌ی دقیقا یکسان بوده، همه‌مون یک آدم رو در یک روز خاص به یک شکل خاص از دست دادیم امّا از داخل؟ هرکدوممون یه جور بهش واکنش داد، چرا؟ چون فقط اون اتفاق نیست که ما رو تعریف می‌کنه و سال‌های سال زندگی مستقل از اون اتفاق داشتیم و خواهیم داشت که روی نحوه‌ی واکنشمون به اون اتفاق اثر می‌گذاره. پس می‌خوام بگم حتی در چنین شرایطی هم هیچ‌کدوم از ماها به خودش اجازه نداد به اون یکی بگه «وای منم همینطور» یا «وای دقیقا» یا «چرا اینجوری می‌کنی؟ من هم دقیقا همین اتفاق افتاده برام ولی اینجوری واکنش نمی‌دم» و از اینجور حرفا. آره خلاصه که زندگی خیلی پیچیده‌تر از اینه و هیچ دو نفری تجربه‌ی یکسان ندارن، نهایتا مشابه.

#پیام_شناس
دوستان اگر موود سویینگ دارید میتونه دلایل خیلی متفاوتی داشته باشه. صرفا اسم اختلال دوقطبی در رفته اما اختلالاتی مثل سیکلوتایمی هیپومانیا و خیلی چیزای دیگه هم شامل موود سویینگ هستن.... لطفا اگر احساس میکنید موود سویینگ دارید به متخصص مراجعه کنید و از خود تشخیصی شدیدا بپرهیزید. حتی اگه تونستید به متخصص های متعددی مراجعه کنید

فکر کنم این زیادی نگرش کم‌طرفداری باشه ولی من نمی‌فهمم چرا انقدر با خودتشخیصی مشکل دارن ملت؟ خیلی وقتا متخصص‌ها به خاطر بایاسی که آموزش و اطلاعاتشون داره متوجه بیماری‌ها نمی‌شن خصوصا توی چیزهایی مثل اوتیسم/ADHD در زنان، ولی خود آدم می‌تونه بفهمه و بعد با اون فرضیه‌هاش به متخصص مراجعه کنه و بگه ببین من این مشکلات رو دارم و با تحقیقاتی که کردم فکر کنم اختلالم اینه حالا تو بیا ببین چمه. توی دنیای پزشکی‌ای که انقدر بایاس داره نباید انقدر ضدخودتشخیصی باشیم به نظرم، برای خود شخص من خیلی کمک‌کننده بوده و آدمای زیادی رو می‌شناسم که ازش سود بردن.

خودتشخیصی وقتی خطرناک می‌شه که بعدش به متخصص مراجعه نشه و سرخود درمان شروع شه. درواقع به نظر من خودتشخیصی نیست که خطرناکه، خوددرمانیه که خطرناکه، خیلی خیلی خطرناک.

خودتشخیصی‌ای که بعدش متخصص دخیل نشه هم خطرناکه البته، حتی اگر کار به خوددرمانی نرسه.