این دوتا پیام هم از قدیم.

انسان‌ها، آیا می‌دانید بسیاری از انسان‌های لاغر چربی خون، کبد چرب، فشار خون و مشکلات قلبی دارند؟ آیا می‌دانید که سالم بودن صرفا محدود به لاغری نیست؟ آیا می‌دانید در همین شیراز خودمان باشگاه تخصصی ماهی هشتصدهزار تومان است؟ آیا می‌دانید اگر باشگاه خوبی نروید و مربی‌های باسواد و باتجربه‌ای نداشته باشید می‌توانید بدن و ستون فقرات و کمر و مچ پای خود را نابود کنید و باشگاه‌های خوب همگی به سرسام‌آورترین شکل ممکن گران هستند؟ می‌دانید تغذیه‌ی سالم در این مملکت چه قدر خرج دارد؟ می‌دانید دکتر و دوا و درمان هم چه قدر خرج دارد و هرکسی نمی‌تواند از آن‌ها بهره‌مند شود؟
آیا می‌دانید بعضی انسان‌ها به دلایل مختلف مثل پردازش حسی متفاوت از دیگران نمی‌توانند محیط باشگاه را تحمل کنند؟
آیا می‌دانید همه عاشق ورزش نیستند و برای ورزش کردن نیاز به آمادگی روحی و انگیزه و حمایت دارند و هدف ورزش صرفا کم کردن وزن نیست و ورزش اجباری با اضطراب بدتر چربی‌های ناحیه‌ی شکمی را زیاد‌تر می‌کند و به بدن آسیب می‌زند؟
آیا می‌دانید همانطور که دیگران حق ندارند با یک نگاه به شما برای وضعیت سلامتیتان تصمیم بگیرند شما هم چنین حقی ندارید؟
آیا می‌دانید فت‌فوبیای شما نه تنها کسی را 'سالم' نکرده بلکه بدتر هزار و یک بدبختی دیگر هم به زندگی‌اش اضافه کرده؟ آیا می‌دانید از این مسائل نمی‌توان با 'نظر شخصی منه' گذشت؟

انسان‌ها، یادم رفت که بپرسم آیا می‌دانید در این مملکت آدم حتی امنیت ندارد برود در خیابان جلوی خانه‌اش بدود یا دوچرخه‌سواری کند؟ آیا می‌دانید بعضی روزها چه قدر باید متلک و آزار و اذیت را تحمل کرد؟ آیا می‌دانید بنده به همین دلیل نمی‌توانم صبح‌ها قبل از کلاس تنها بروم در خیابانمان بدوم یا غروب دوچرخه‌سواری کنم چون موتور دنبالم راه می‌افتد و باعث می‌شود از ترس سکته کنم؟ آیا می‌دانستید به همین دلیل ماه‌هاست از دوچرخه‌ام استفاده نکردم؟

به خدا که نمی‌دانید انسان‌ها، نمی‌دانید. مزیت‌های اجتماعیتون چشمتون رو به واقعیت بسته مع الاسف، بد هم بسته.

یه چیزی بگم و دیگه بحث رو تموم کنم.

هشدار محتوا: اختلالات تغذیه‌ای.

همین خود من که الان از صبح نشستم اینجا دارم می‌گم این استانداردها غلطن و این تفکر غلطه، چاق‌هراسی درونی‌شده‌ام و اختلالات تغذیه‌ای‌ام هرروز زندگی‌ام رو تحت تأثیر قرار می‌دن. کاملا آگاهم که این چیزها همه ‌غلطن و شخص خود من اضافه وزنم به خاطر داروهاییه که می‌خورم و ژنتیک و این رو می‌دونم امّا همچنان درست غذا نمی‌خورم و روزهایی هست که کلا غذا نخورم و فقط با آب زندگی کنم که لاغر بشم و اثر داروهام رو "جبران" کنم. این تفکر غلطه، این کارها آسیب‌زننده‌اند، من به این آگاهم امّا همچنان انجامش می‌دم. چرا؟ چون در وجودم ریشه کردن این تفکرات! کل عمرم فکر کردم که لیاقت چیزهای خوب رو ندارم چون لاغر نیستم، از این‌که غذای محبوب دارم خجالت می‌کشم، از این‌که جلوی بقیه غذا بخورم بیزارم و کلی چیز دیگه که اگر بخوام بگم سال‌های سال باید حرف بزنم.

من آدم فعالی‌ام و عاشق دوچرخه‌سواری‌ام، می‌تونم کیلومترها راه برم بدون این‌که خسته بشم، امّا به خاطر بیماری‌های زمینه‌ای‌ام نمی‌تونم اینکارو بکنم و اگر بیشتر از حدی که بدنم می‌تونه راه برم/دوچرخه‌سواری کنم روزها باید توی تخت باشم از شدت درد. این موضوع منو ناراحت می‌کنه، باور کنید که می‌کنه امّا برای "سلامتی" خودم هم که شده باید باهاش راه بیام. بعد فکر کنید خودم چقدر ناراحتم از این‌که نمی‌تونم فعال باشم و از اونور مردم هم میان مسخره می‌کنن که آدم تنبل و کم‌تحرکی هستم. من هرسری دوستی رو از دست می‌دم اولین فکرم اینه که چون چاقم دیگه باهام دوست نیست، همیشه و بدون استثنا، من خودم فرم بدن دوستام ذره‌ای برام اهمیت نداره و اصلا بهش فکر نمی‌دونم وقتی باهاشون دوست می‌شم امّا به دلایل نامعلومی (احتمالا بادی شیمینیگ‌هایی که موقع بچگی هدفشون بودم توسط "دوستام") همیشه فکر می‌کنم فرم بدنم برای دوستام مهمه و به خاطرش قضاوتم می‌کنند.

همه‌ی اینا رو دارم می‌گم که بگم مهم نیست چقدر در تئوری بدونیم که چاق‌هراسی بده، باز هم رومون تأثیر می‌گذاره و زندگیمون رو زهر می‌کنه. پس اگر دارید با این مشکلات دست و پنجه نرم می‌کنید بدونید که تنها نیستید و من خیلی دوستتون دارم و شما فارغ از چیزی که می‌خورید، میزان تحرکی که دارید/ندارید و فرم بدنتون لیاقت دارید که دوست داشته بشید. 🫂

ببخشید اگر سخته خوندن این متن، پرش ذهنی زیادی دارم و همچنین موضوع حساسیه و سخت بود تصمیم بگیرم چی رو بگم و چی رو نگم.

جمعه‌ی سیاه (Black Friday) صرفا اونجاست تا به برده‌داری مدرن سوخت بده، کاش به جای حمایت ازش و توی تله‌ی سرمایه‌داری افتادن از مغازه‌های کوچک و محلی حمایت کنیم؛ حتی تحقیقات هم نشون دادن که بیش از ۹۰٪ کالا‌هایی که در جمعه‌ی سیاه و دوشنبه‌ی بعدش ارائه می‌شن در ۶ ماه اخیر هم همین قیمت و یا حتی کمتر بودن. در کل یادتون باشه که There is no free lunch و اگر چیزی هست که شما براش قیمتی نمی‌پردازید (رایگانه یا تخفیف زیاد داره) یکی دیگه یه جای دیگه‌ی دنیا براش پرداخته. در کِیس فست فشن و بلک فرایدی و این داستانا، کارگرها و کودکانی که نباید کار کنن امّا می‌کنن توی کشورهای در حال توسعه (بنگلادش، هند و غیره) بهای سنگینی براش پرداختن.

این رو هم اضافه کنم که این جمله‌ی There is no free lunch رو راست‌گراها و conservativeها خیلی ازش استفاده می‌کنن خصوصا توی امریکا که بگن سیستم درمان نباید سوسیالیست باشه. فکر می‌کنم واضح باشه امّا تأکید می‌کنم که من با استفاده‌ی اونچنینی از این جمله کاملا مخالفم.

یه مسئله ای که حالا هست اینجاست که black friday خارج از ایران یه چیزیه تو مایه های تخفیف های دم عید خودمون منتها خب خیلی سنگین تر دم سال نوعه جنس ها رو رد میکنن بعضی وقتا حتی با ضرر که بتونن نقدینگیشون رو افزایش بدن
حالا این اوکیش نمیکنه قضیه رو ها، به قول سارا there is no free lunch
ولی تو ایران ما حتی این داستان رو هم نداریم :)))) حتی نزدیک سال نو هم نیست، بازه ی زمانیش بازه ای نیست که بخوان افزایش نقدینگی داشته باشن :))) هیچ دلیل و معنی ای نداره که ترجمه اش میشه اینکه میبینیم در واقع قیمت رو بردن بالا و روش تخفیف کشیدن :)

بابا تو رو به هرچی می‌پرستید سلطنت و پهلوی رو گلوریفای نکنید، زشته واقعا.

چند تا چیز،
یک این‌که لطفاً اگه الان نیاز ندارین از این ترفنده استفاده نکنید و فقط پخشش کنید برسه به دست کسی که نیاز داره، بذارید شلوغ نشه و خوزستانی ها استفاده کنن ازش و اینم یه ترفند دیگه‌ست و کلاً این کانال خیلی به درد بخوره.
دو این‌که اگه می‌تونید پستی برای درمان خانگی یا موقت گلوله یا همچین چیزایی بنویسید (قابل فهم و به دردبخور باشه.) بیاید بات من، اگه جایی دیدین همچین پستی رو برام بفرستید که شیرش کنم. همونطور که آریادنه گفت، الان معترضین ممکنه نتونن برن بیمارستان و به کمک نیاز دارن.

اول اینکه درسته گاز اشک آور اسیدی هست ولی آسیبی که میزنه به دلیل pH پایینش نیست، پس از زدن جوش شیرین یا بازهای دیگه به چشمتون خودداری کنید، امکانش هست که تاثیر عکس بذاره.
بهترین چیز برای شستن «در محل حادثه» اونم قسمت خلوت، آب و یا محلول استریلیزه سالین (آب نمک) هست، حواستون باشه که حتمااا سرد باشه، به هیچ وجه از آب داغ استفاده نکنید. (شیر هم تاثیرش بیشتر از آب نیست)

سرکه سیب محافظت خوبی نداره، این هم جزئی از شایعه‌ها بوده، پرستارهایی که مسئول درمان اعتراض ها بعد مرگ جورج فلوید بودن، هیچ تغییر محسوسی بین کسی که از سرکه سیب استفاده کرده و نکرده ندیدند.

حتما، حتما، حتما اگه میتونید از عینک استفاده کنید (حتی عینک شنا، هرچیزی که از پلاستیک و طلق و غیرشیشه باشه و در چشمتون نشکنه)

اگه در دسترس دارید، قبل اعتراض از ضدآفتاب استفاده کنید، ممکنه چیز بی موردی به نظر بیاد، اما بدونید گاز اشک آور روی پوست آفتاب سوخته می‌تونه تأثیر بسیار وحشتناک تری بذاره.

از لباس‌های پوشیده استفاده کنید، تا جااایی که میتونید پوستتون رو بپوشونید.

برای خنثی شدن هر گاز اشک آور حدود یک سطل آب لازمه! دیده شده توی اعتراض های هنگ کنگ که گاز اشک آور رو توی این مخروط های ترافیکی خنثی کردند، اما بدونید اون فقط برای یک دونه جوابه بهترین روش اینه که لگد بزنید و تا جای ممکن از خودتون دورش کنید

اگه میخواهید به گاز اشک آور دست بزنید از دستکش های ضد حرارت و ضد حریق استفاده‌ کنید، گاز اشک آور به شدت داغه و می‌تونه دستتون رو بسوزونه.

بچه‌ها لطفا مواظب خودتون باشید. :(

این پست از +۱۵۰۰ تصویر راهنمای جامع و مختصری هست برای حفظ امنیت و سلامت در تظاهرات:

https://www.instagram.com/p/CR62wstq6B9/?utm_medium=copy_link

شاید درصد صد بتونم بگم بی‌شرف‌تر از خود جمهوری اسلامی، ماله‌کش‌های جمهوری اسلامین. کاش حداقل خالی خالی نمالن.
https://t.me/vahmesabz/52885

بابا دیگه جدی اگر بعد از آبان ۹۸، هواپیما، علی یونسی و امیرحسین مرادی و کلا دو سال اخیر همچنان ذره‌ای شک در شر مطلق بودن جمهوری اسلامی دارید از خودتون خجالت بکشید. جدی می‌گم، وجودتون متعفنه واقعا.

مطمئن نیستم که اون ترفندا هنوز کار می‌کنن یا نه البته. امیدوارم بکنن.
این کانال هم اطلاعات مفیدی داره.

من مطمئنم توی هوا یه گردی چیزی پاشیدن؛ همه‌ی اطرافیانم به یه نحوی حالشون خوب نیست، هر کانالی رو می‌خونم آدما ناراحتن، خودم هم که هزار تکه بودم تا یکی دو روز پیش و به سختی دارم جمع می‌کنم خودم رو.

۲ تا ۸ دسامبر هفته‌ی ملی آگاهی‌رسانی در رابطه با سوگواری در بریتانیاست، به این مناسبت ‌خواستم بگم که اگر در حال سوگواری هستید تنها نیستید، هرچقدر هم احساس تنهایی کنید. هرچقدر هم کلیشه‌ای به نظر برسه، زمان مرهم خوبی برای دردهای اینچنینیه و بهتون فرصت رشد کردن در کنار سوگی که دارید رو می‌ده، اون سوگ امّا، هیچ‌وقت کوچک نمی‌شه. این شمایید که بزرگ می‌شید و با سوگتون به صلح می‌رسید. حرف زدن راجع به سوگی که دارید نشونه‌ی ضعف شما نیست، بلکه نشونه‌ی قوت شماست و نشون می‌ده چقدر بالغ شده‌اید. راجع به سوگتون حرف بزنید، ازش فرار نکنید و باهاش روبه‌رو بشید، هروقت که آماده بودید. 🤍