اپیزود اولشون پیشنهاد کتاب برای کتاب‌نخون‌هاست و من قبلا خیلی پیام گرفتم با چنین سؤالی، پس مطمئنم که اگر گوش بدید خوشتون میاد!

اره افرین. وقتی نظراتتون زشت و آسیب زننده ست و بعد اینکه کلی آدم براتون محترمانه و مفصل توضیح می‌دن چرا نظرتون غلطه باز مقاومت می‌کنید، چه بهتر که یاد بگیرید حداقل دیگه ازین به بعد، این نظرای درخشانتون رو جلوی ۸۰۰ نفر بیان نکنید و برای خودتون نگه دارید.

https://t.me/repairyourunivers/2354

فقط یه چیزی دوست دارم به بحث اضافه کنم. و بنظرم خوش به حالِ ادمین این چنل که احتمالا انقدر پریویلجد هست که این قضیه حتی به ذهنشم خطور نکرده. توی تهران یک سری ساندویچی هست که معروفشون یکی هست به نام «بمب مهران» ساندویچ های ارزون که عملا فقط پنیر پیتزا تووشونه و نون، با یکم شاید کالباس خیلی بی کیفیت که جلوی گربه گشنه هم بندازی ممکنه نخوره. اینا چرا انقدر محبوبن؟ چون ارزونن ‌و شکم سیر کن. ایرانی ها هر روز دارن فقیرتر می‌شن. هر روز فقیر تر می‌شن و به جای خوردن غذاهای واقعا مقوی، باید به چیزهای ارزونی که شکم ادم رو تا یه مدت خوبی سیر نگه دارن اکتفا کرد. اینکه گوشه کنار تهران پر شده ازین ساندویچی ها نشونه چیزی نیست جز یک اپیدمی فقر.
ساندویچ ها و غذاهای اینجوری، رژیم غذایی سالمی نیستن و آدم رو چاق می‌کنن. بله. فقر می‌تونه آدما رو چاق کنه. علاوه بر اون ببخشید که مردم دارن شبانه روز کار می‌کنن که یه لقمه نون بگذارن سر سفره خانوادشون و وقت ندارن برن باشگاه ورزش کنن بلکه تو و رفیقات بهشون نگی تنبل. هیچکس به شما «زیبایی» یا «لاغری» بدهکار نیست.
امیدوارم بزرگ بشی و چشاتو باز کنی و ببینی دور و ورت چه خبره، مردم کشورت دارن توی چه وضعی زندگی می‌کنن و یکم شرمنده بشی بابت اینجور بی مهابا قضاوت کردن‌ها. امیدوارم.

جدی بعضیا مثل اینکه متوجه نیستن که همه نمی‌تونن کیلویی خدا تومن بدن آواکادو بخرن بعنوان ناهار بخورن و آب پرتقال بگیرن که رژیم ✨سالم✨ داشته باشن و بعد هم برن در یک جیم در نواحی شمال شهر تهران روی تردمیل بدوون:))))))

منم به حرف سارا و کم‌فسفر یه چیزی بیفزایم و برم دنبال زندگیم:
تعداد مرگ و میر و رخ‌داد سکته و بیماری‌های قلبی و فشار و چربی خون و دیابت غیرارثی کنترل ناشده بین آدم‌های لاغر بسیار زیاده. چرا؟ چون طرف فکر می‌کنه لاغره بی‌محابا چربی و شکر مصنوعی و نمک مصرف می‌کنه و تا وقتی که بیفته بمیره از بیماری‌های ذکر شده یا سکته کنه و هزاربلا سرش بیاد پنهان باقی می‌مونه. چون یسری آدم بی‌مصرف در جهان بیماری‌های کشنده رو منحصر به آدم‌های چاق می‌دونن.

از طرفی چاقی همیشه معلول پرخوری و ناسالم‌خوری و عدم تحرک نیست. ده‌ها بیماری ارثی داریم که درصورت کنترل نکردنش فرد درگیر اضافه وزن می‌شه.

و بدتر از اون، نسبت دادن چاقی به آدم‌هاییه که صرفا استخوان‌بندی ظریفی ندارن.

اصلا همین‌که فکر کنی با غذای سالم خوردن و ورزش کردن می‌تونی وزن کم کنی یا اضافه کنی باز خودش خیلی مسخره‌اس. شما عملا تیروئید، سلامت روان و ژن و این‌چیزارو به فلانتون گرفتین.

شما با نظرپراکنی‌های مثلا خیرخواهانه باعث نمی‌‌شید که طرفی که سایز مدنظر و سلیقه‌ی شما اربابان سلامتی رو نداره به خودش بیاد بگه وای برم ورزش کنم برم غذای سالم بخورم. فقط باعث اینسکیور شدن آدم‌ها و تنهایی بیشترشون می‌شید.

من کلا راجب این بایاس های پزشکی اولین بار هایی که بایاس های عجیب غریب رو شنیدم وقتی بود که بچه ها داشتن زنان نامرئی رو بحث میکردن
بعد اخیرا هی هرروز بیشتر داره به چشمم میخوره که دارن هشدار میدن اقا حواستون باشه مثلا بیماری عروقی خانوما رو نسبت ندید به اعصاب و روان و اینا
یا مثلا استاد آداب پزشکیمون میگفت ارد ناشتا ندید به ملت که برو ورزش کن
شرایط طرف رو بسنج اول ببین چیکار میتونه بکنه واقعا

در مورد بایاس‌های پزشکی حرف برای گفتن زیاد هست، ولی فقط یه مثال کوچک می‌زنم در رابطه با چاق‌‌هراسی برای این‌که عمق فاجعه دستتون بیاد: سال ۲۰۲۱ ئه و برخی مردم بریتانیا هنوز خیلی جدی کارزار امضا می‌کنن که درمان برای افرادی که شاخص توده‌ی بدنیشون بالاتر از یه حدیه رایگان نباشه چون نمی‌خوان مالیاتشون خرج افراد چاق بشه!!! همین.

بعد حالا همین شاخص توده‌ی بدنی (BMI) خودش چقدر مشکل داره و ناقصه رو نادیده می‌گیریم.

برای اونایی که نمی‌دونن: سیستم درمان بریتانیا سوسیالیسته و درمان برای همه فارغ از ملیت، نژاد و غیره رایگانه. حالا این‌که کیفیت درمان هم آیا برای همه فارغ از همه‌چیز یکیه جای بحث داره که واردش نمی‌شیم.

جامعه به سادگی این موضوع رو که افرادی وجود دارن که هرچقدر هم غذا بخورن جرمشون زیاد نمی‌شه و "چاق" نمی‌شن پذیرفته، امّا نمی‌خواد بپذیره که افرادی هم قطعا وجود دارن که بدون بیش از حد غذا خوردن جرمشون زیاد می‌شه و اکثر مردم چاق بودن رو مساوی با کم اراده بودن در نظر می‌گیرن و به نظرشون هرکسی چاقه (با استانداردهای اونا) حتما خیلی غذا می‌خوره، پس تا بهش می‌رسن توصیه‌های فوق تخصصی!! در باب رژیم می‌کنن. دلیلش؟ چاق هراسی.

من یه شفاف‌سازی بکنم؛ من نگفتم افراد لاغر رو جامعه پذیرفته، جامعه کلا هرچی با استانداردش جور نباشه رو نمی‌پذیره، ولی این موضوع که "فلانی هرچی بخوره چاق نمی‌شه" یه چیز پذیرفته شده‌ست و کسی نمی‌گه دروغ می‌گی و کم غذا می‌خوری. ولی برای افراد چاق اینجوری نیست و افراد کمی هستن که این موضوع رو پذیرفتن/بهش آگاهن و به افراد چاق به خاطر "بی‌ارادگی"شون توهین نمی‌کنن. همچنین، استیگمای حول محور چاق بودن بیشتر از لاغر بودنه. برای مثال، خیلی از بیماری‌ها هستن که افراد underweight رو بیشتر از افراد overweight تحت تأثیر قرار می‌دن، امّا ما اکثرا راجع بهشون نشنیدیم. چرا؟ چون جامعه فقط دوست داره بزنه توی سر افراد چاق و بهشون حس بی‌ارزش بودن بده و حتی کلی debate هست که آیا سیستم‌های پزشکی سوسیالیست (اکثر کشورهای اروپایی) باید افراد چاق رو درمان کنن یا نه؟! چون چاقی تقصیر خودشونه و نباید پول دولت خرجشون بشه!!! امّا چنین بحثی هیچ‌وقت سر افراد لاغر نبوده. شاید افراد لاغر بیشتر اذیت بشن و جامعه بیشتر بهشون گیر بده (که تا جایی که من می‌دونم اینطور نیست)، امّا حداقل سیستم‌های درمان و سلامت سر این‌که درمانشون کنن یا نه بحث نمی‌کنن!

در نهایت، مسابقه‌ی کی بدبخت‌تره نگذاشتیم. جامعه باید یاد بگیره همه رو فارغ از شکل بدنشون بپذیره.

این دوتا پیام هم از قدیم.

انسان‌ها، آیا می‌دانید بسیاری از انسان‌های لاغر چربی خون، کبد چرب، فشار خون و مشکلات قلبی دارند؟ آیا می‌دانید که سالم بودن صرفا محدود به لاغری نیست؟ آیا می‌دانید در همین شیراز خودمان باشگاه تخصصی ماهی هشتصدهزار تومان است؟ آیا می‌دانید اگر باشگاه خوبی نروید و مربی‌های باسواد و باتجربه‌ای نداشته باشید می‌توانید بدن و ستون فقرات و کمر و مچ پای خود را نابود کنید و باشگاه‌های خوب همگی به سرسام‌آورترین شکل ممکن گران هستند؟ می‌دانید تغذیه‌ی سالم در این مملکت چه قدر خرج دارد؟ می‌دانید دکتر و دوا و درمان هم چه قدر خرج دارد و هرکسی نمی‌تواند از آن‌ها بهره‌مند شود؟
آیا می‌دانید بعضی انسان‌ها به دلایل مختلف مثل پردازش حسی متفاوت از دیگران نمی‌توانند محیط باشگاه را تحمل کنند؟
آیا می‌دانید همه عاشق ورزش نیستند و برای ورزش کردن نیاز به آمادگی روحی و انگیزه و حمایت دارند و هدف ورزش صرفا کم کردن وزن نیست و ورزش اجباری با اضطراب بدتر چربی‌های ناحیه‌ی شکمی را زیاد‌تر می‌کند و به بدن آسیب می‌زند؟
آیا می‌دانید همانطور که دیگران حق ندارند با یک نگاه به شما برای وضعیت سلامتیتان تصمیم بگیرند شما هم چنین حقی ندارید؟
آیا می‌دانید فت‌فوبیای شما نه تنها کسی را 'سالم' نکرده بلکه بدتر هزار و یک بدبختی دیگر هم به زندگی‌اش اضافه کرده؟ آیا می‌دانید از این مسائل نمی‌توان با 'نظر شخصی منه' گذشت؟

انسان‌ها، یادم رفت که بپرسم آیا می‌دانید در این مملکت آدم حتی امنیت ندارد برود در خیابان جلوی خانه‌اش بدود یا دوچرخه‌سواری کند؟ آیا می‌دانید بعضی روزها چه قدر باید متلک و آزار و اذیت را تحمل کرد؟ آیا می‌دانید بنده به همین دلیل نمی‌توانم صبح‌ها قبل از کلاس تنها بروم در خیابانمان بدوم یا غروب دوچرخه‌سواری کنم چون موتور دنبالم راه می‌افتد و باعث می‌شود از ترس سکته کنم؟ آیا می‌دانستید به همین دلیل ماه‌هاست از دوچرخه‌ام استفاده نکردم؟

به خدا که نمی‌دانید انسان‌ها، نمی‌دانید. مزیت‌های اجتماعیتون چشمتون رو به واقعیت بسته مع الاسف، بد هم بسته.

یه چیزی بگم و دیگه بحث رو تموم کنم.

هشدار محتوا: اختلالات تغذیه‌ای.

همین خود من که الان از صبح نشستم اینجا دارم می‌گم این استانداردها غلطن و این تفکر غلطه، چاق‌هراسی درونی‌شده‌ام و اختلالات تغذیه‌ای‌ام هرروز زندگی‌ام رو تحت تأثیر قرار می‌دن. کاملا آگاهم که این چیزها همه ‌غلطن و شخص خود من اضافه وزنم به خاطر داروهاییه که می‌خورم و ژنتیک و این رو می‌دونم امّا همچنان درست غذا نمی‌خورم و روزهایی هست که کلا غذا نخورم و فقط با آب زندگی کنم که لاغر بشم و اثر داروهام رو "جبران" کنم. این تفکر غلطه، این کارها آسیب‌زننده‌اند، من به این آگاهم امّا همچنان انجامش می‌دم. چرا؟ چون در وجودم ریشه کردن این تفکرات! کل عمرم فکر کردم که لیاقت چیزهای خوب رو ندارم چون لاغر نیستم، از این‌که غذای محبوب دارم خجالت می‌کشم، از این‌که جلوی بقیه غذا بخورم بیزارم و کلی چیز دیگه که اگر بخوام بگم سال‌های سال باید حرف بزنم.

من آدم فعالی‌ام و عاشق دوچرخه‌سواری‌ام، می‌تونم کیلومترها راه برم بدون این‌که خسته بشم، امّا به خاطر بیماری‌های زمینه‌ای‌ام نمی‌تونم اینکارو بکنم و اگر بیشتر از حدی که بدنم می‌تونه راه برم/دوچرخه‌سواری کنم روزها باید توی تخت باشم از شدت درد. این موضوع منو ناراحت می‌کنه، باور کنید که می‌کنه امّا برای "سلامتی" خودم هم که شده باید باهاش راه بیام. بعد فکر کنید خودم چقدر ناراحتم از این‌که نمی‌تونم فعال باشم و از اونور مردم هم میان مسخره می‌کنن که آدم تنبل و کم‌تحرکی هستم. من هرسری دوستی رو از دست می‌دم اولین فکرم اینه که چون چاقم دیگه باهام دوست نیست، همیشه و بدون استثنا، من خودم فرم بدن دوستام ذره‌ای برام اهمیت نداره و اصلا بهش فکر نمی‌دونم وقتی باهاشون دوست می‌شم امّا به دلایل نامعلومی (احتمالا بادی شیمینیگ‌هایی که موقع بچگی هدفشون بودم توسط "دوستام") همیشه فکر می‌کنم فرم بدنم برای دوستام مهمه و به خاطرش قضاوتم می‌کنند.

همه‌ی اینا رو دارم می‌گم که بگم مهم نیست چقدر در تئوری بدونیم که چاق‌هراسی بده، باز هم رومون تأثیر می‌گذاره و زندگیمون رو زهر می‌کنه. پس اگر دارید با این مشکلات دست و پنجه نرم می‌کنید بدونید که تنها نیستید و من خیلی دوستتون دارم و شما فارغ از چیزی که می‌خورید، میزان تحرکی که دارید/ندارید و فرم بدنتون لیاقت دارید که دوست داشته بشید. 🫂

ببخشید اگر سخته خوندن این متن، پرش ذهنی زیادی دارم و همچنین موضوع حساسیه و سخت بود تصمیم بگیرم چی رو بگم و چی رو نگم.