هشدار محتوا: اختلالات تغذیه‌ای

درنهایت برای جمع‌بندی بگم که مراقب حرف‌هاتون باشید، ممکنه برای شما فقط "دغدغه‌ی سلامتی" باشه امّا برای برخی‌ها ممکنه به قیمت جونشون تموم شه. همین استانداردها و انتظاراته که در افراد اختلالات تغذیه‌ای (eating disorder) به وجود می‌آره و به جایی می‌رسونه کار رو که دیگه روزها به جز آب چیزی نمی‌خورن چون می‌ترسن چاق شن و دیگه دوست داشته نشن، یا به خودشون آسیب فیزیکی می‌زنن تا لاغر شن و دوست داشته بشن و مطمئن باشید که این اختلالات خیلی بیشتر از هرروز باشگاه نرفتن به سلامت جسم و روان آدم‌ها آسیب می‌زنن.

کاش قبل از نظرات گهربارتون در مورد استانداردهای زیبایی یه تریگر وارنینگ بزنین که وقتی وارد می‌شیم و دو خط می‌خونیم اذیت نشیم.
اهان شاید فکر نمی‌کردی ما اذیت بشیم. ما انسان‌هایی که سال‌ها از اختلال غذاخوردن رنج بردیم و یه کلمه ما رو تا مرز جنون می‌بره و برمی‌گردونه. ما کسانی که روزی پنج بار دستمون رو حلقه می‌کنیم دور مچ دستمون که مطمئن بشیم "چاق" نشدیم‌. ما که گاها هفته‌ای دوبار می‌ریم تراپی برای اینکه یه نفر چهارچوب‌های ذهنمون رو بشکنه و اذیت می‌شیم. ما که وقتی توی آینه نگاه می‌کنیم جز تنفر شما چیزی نمی‌بینیم.
یه تریگر وارنینگ بزن برای ما که نه "چاق" نیستیم، از لاغری مفرط رنج می‌بریم.

#eating_disorder

بچه‌ها من آدم پادکست‌گوش‌کنی نیستم امّا این پادکست رو جدی برید گوش بدید، چه کتاب دوست دارید چه نه! حال آدم رو خوب می‌کنه، توی بایوی اینستاگرامشون لینک دارن به جاهایی که می‌تونید پادکست رو داخلش گوش کنید:

https://instagram.com/chaibanafshpodcast

آها راستی بچه‌ها اگر توی چنل تبلیغ می‌بینید من هیچ کنترلی روشون ندارم و تلگرام همینجوری سرخود پستشون می‌کنه، معذرت می‌خوام اگر اذیتتون می‌کنه.

آها تأکید کنم که فارسیه پادکست و برای همه قابل دسترسیه.

اپیزود اولشون پیشنهاد کتاب برای کتاب‌نخون‌هاست و من قبلا خیلی پیام گرفتم با چنین سؤالی، پس مطمئنم که اگر گوش بدید خوشتون میاد!

اره افرین. وقتی نظراتتون زشت و آسیب زننده ست و بعد اینکه کلی آدم براتون محترمانه و مفصل توضیح می‌دن چرا نظرتون غلطه باز مقاومت می‌کنید، چه بهتر که یاد بگیرید حداقل دیگه ازین به بعد، این نظرای درخشانتون رو جلوی ۸۰۰ نفر بیان نکنید و برای خودتون نگه دارید.

https://t.me/repairyourunivers/2354

فقط یه چیزی دوست دارم به بحث اضافه کنم. و بنظرم خوش به حالِ ادمین این چنل که احتمالا انقدر پریویلجد هست که این قضیه حتی به ذهنشم خطور نکرده. توی تهران یک سری ساندویچی هست که معروفشون یکی هست به نام «بمب مهران» ساندویچ های ارزون که عملا فقط پنیر پیتزا تووشونه و نون، با یکم شاید کالباس خیلی بی کیفیت که جلوی گربه گشنه هم بندازی ممکنه نخوره. اینا چرا انقدر محبوبن؟ چون ارزونن ‌و شکم سیر کن. ایرانی ها هر روز دارن فقیرتر می‌شن. هر روز فقیر تر می‌شن و به جای خوردن غذاهای واقعا مقوی، باید به چیزهای ارزونی که شکم ادم رو تا یه مدت خوبی سیر نگه دارن اکتفا کرد. اینکه گوشه کنار تهران پر شده ازین ساندویچی ها نشونه چیزی نیست جز یک اپیدمی فقر.
ساندویچ ها و غذاهای اینجوری، رژیم غذایی سالمی نیستن و آدم رو چاق می‌کنن. بله. فقر می‌تونه آدما رو چاق کنه. علاوه بر اون ببخشید که مردم دارن شبانه روز کار می‌کنن که یه لقمه نون بگذارن سر سفره خانوادشون و وقت ندارن برن باشگاه ورزش کنن بلکه تو و رفیقات بهشون نگی تنبل. هیچکس به شما «زیبایی» یا «لاغری» بدهکار نیست.
امیدوارم بزرگ بشی و چشاتو باز کنی و ببینی دور و ورت چه خبره، مردم کشورت دارن توی چه وضعی زندگی می‌کنن و یکم شرمنده بشی بابت اینجور بی مهابا قضاوت کردن‌ها. امیدوارم.

جدی بعضیا مثل اینکه متوجه نیستن که همه نمی‌تونن کیلویی خدا تومن بدن آواکادو بخرن بعنوان ناهار بخورن و آب پرتقال بگیرن که رژیم ✨سالم✨ داشته باشن و بعد هم برن در یک جیم در نواحی شمال شهر تهران روی تردمیل بدوون:))))))

منم به حرف سارا و کم‌فسفر یه چیزی بیفزایم و برم دنبال زندگیم:
تعداد مرگ و میر و رخ‌داد سکته و بیماری‌های قلبی و فشار و چربی خون و دیابت غیرارثی کنترل ناشده بین آدم‌های لاغر بسیار زیاده. چرا؟ چون طرف فکر می‌کنه لاغره بی‌محابا چربی و شکر مصنوعی و نمک مصرف می‌کنه و تا وقتی که بیفته بمیره از بیماری‌های ذکر شده یا سکته کنه و هزاربلا سرش بیاد پنهان باقی می‌مونه. چون یسری آدم بی‌مصرف در جهان بیماری‌های کشنده رو منحصر به آدم‌های چاق می‌دونن.

از طرفی چاقی همیشه معلول پرخوری و ناسالم‌خوری و عدم تحرک نیست. ده‌ها بیماری ارثی داریم که درصورت کنترل نکردنش فرد درگیر اضافه وزن می‌شه.

و بدتر از اون، نسبت دادن چاقی به آدم‌هاییه که صرفا استخوان‌بندی ظریفی ندارن.

اصلا همین‌که فکر کنی با غذای سالم خوردن و ورزش کردن می‌تونی وزن کم کنی یا اضافه کنی باز خودش خیلی مسخره‌اس. شما عملا تیروئید، سلامت روان و ژن و این‌چیزارو به فلانتون گرفتین.

شما با نظرپراکنی‌های مثلا خیرخواهانه باعث نمی‌‌شید که طرفی که سایز مدنظر و سلیقه‌ی شما اربابان سلامتی رو نداره به خودش بیاد بگه وای برم ورزش کنم برم غذای سالم بخورم. فقط باعث اینسکیور شدن آدم‌ها و تنهایی بیشترشون می‌شید.

من کلا راجب این بایاس های پزشکی اولین بار هایی که بایاس های عجیب غریب رو شنیدم وقتی بود که بچه ها داشتن زنان نامرئی رو بحث میکردن
بعد اخیرا هی هرروز بیشتر داره به چشمم میخوره که دارن هشدار میدن اقا حواستون باشه مثلا بیماری عروقی خانوما رو نسبت ندید به اعصاب و روان و اینا
یا مثلا استاد آداب پزشکیمون میگفت ارد ناشتا ندید به ملت که برو ورزش کن
شرایط طرف رو بسنج اول ببین چیکار میتونه بکنه واقعا

در مورد بایاس‌های پزشکی حرف برای گفتن زیاد هست، ولی فقط یه مثال کوچک می‌زنم در رابطه با چاق‌‌هراسی برای این‌که عمق فاجعه دستتون بیاد: سال ۲۰۲۱ ئه و برخی مردم بریتانیا هنوز خیلی جدی کارزار امضا می‌کنن که درمان برای افرادی که شاخص توده‌ی بدنیشون بالاتر از یه حدیه رایگان نباشه چون نمی‌خوان مالیاتشون خرج افراد چاق بشه!!! همین.

بعد حالا همین شاخص توده‌ی بدنی (BMI) خودش چقدر مشکل داره و ناقصه رو نادیده می‌گیریم.

برای اونایی که نمی‌دونن: سیستم درمان بریتانیا سوسیالیسته و درمان برای همه فارغ از ملیت، نژاد و غیره رایگانه. حالا این‌که کیفیت درمان هم آیا برای همه فارغ از همه‌چیز یکیه جای بحث داره که واردش نمی‌شیم.

جامعه به سادگی این موضوع رو که افرادی وجود دارن که هرچقدر هم غذا بخورن جرمشون زیاد نمی‌شه و "چاق" نمی‌شن پذیرفته، امّا نمی‌خواد بپذیره که افرادی هم قطعا وجود دارن که بدون بیش از حد غذا خوردن جرمشون زیاد می‌شه و اکثر مردم چاق بودن رو مساوی با کم اراده بودن در نظر می‌گیرن و به نظرشون هرکسی چاقه (با استانداردهای اونا) حتما خیلی غذا می‌خوره، پس تا بهش می‌رسن توصیه‌های فوق تخصصی!! در باب رژیم می‌کنن. دلیلش؟ چاق هراسی.

من یه شفاف‌سازی بکنم؛ من نگفتم افراد لاغر رو جامعه پذیرفته، جامعه کلا هرچی با استانداردش جور نباشه رو نمی‌پذیره، ولی این موضوع که "فلانی هرچی بخوره چاق نمی‌شه" یه چیز پذیرفته شده‌ست و کسی نمی‌گه دروغ می‌گی و کم غذا می‌خوری. ولی برای افراد چاق اینجوری نیست و افراد کمی هستن که این موضوع رو پذیرفتن/بهش آگاهن و به افراد چاق به خاطر "بی‌ارادگی"شون توهین نمی‌کنن. همچنین، استیگمای حول محور چاق بودن بیشتر از لاغر بودنه. برای مثال، خیلی از بیماری‌ها هستن که افراد underweight رو بیشتر از افراد overweight تحت تأثیر قرار می‌دن، امّا ما اکثرا راجع بهشون نشنیدیم. چرا؟ چون جامعه فقط دوست داره بزنه توی سر افراد چاق و بهشون حس بی‌ارزش بودن بده و حتی کلی debate هست که آیا سیستم‌های پزشکی سوسیالیست (اکثر کشورهای اروپایی) باید افراد چاق رو درمان کنن یا نه؟! چون چاقی تقصیر خودشونه و نباید پول دولت خرجشون بشه!!! امّا چنین بحثی هیچ‌وقت سر افراد لاغر نبوده. شاید افراد لاغر بیشتر اذیت بشن و جامعه بیشتر بهشون گیر بده (که تا جایی که من می‌دونم اینطور نیست)، امّا حداقل سیستم‌های درمان و سلامت سر این‌که درمانشون کنن یا نه بحث نمی‌کنن!

در نهایت، مسابقه‌ی کی بدبخت‌تره نگذاشتیم. جامعه باید یاد بگیره همه رو فارغ از شکل بدنشون بپذیره.

این دوتا پیام هم از قدیم.