دیگری سازی از اقلیت‌ها (othering و ستیز با اونها) یک پاندمیه.
دیو شاپل و مارگات اتوود یک سرفه ساده می‌کنن، ولی یهو به خودمون میایم می‌بینیم BBC تب و لرز کرده.
اقلیت ها نشونه های اولیه ی تعصب رو می‌شناسن. به محض اینکه می‌بیننش alert می‌شن و می‌دونن که این قراره دومینو وار ادامه پیدا کنه و توی یک سیکل فیدبک مثبت هی خودشو تشویق کنه تا جایی که آسیب‌ها و اثرات منفیش دیگه جبران‌پذیر نباشه. برای همین براشون همین حرف‌های فقط کمی سکسیستی، فقط کمی نژادپرستانه، فقط کمی فاشیستی، فقط کمی ترنسفوبیک، مهمه و سعی می‌کنن همونجا چرخه رو قطع کنن. برای همینه که تذکر می‌دن و به ادم‌ها توی ادبیاتی که درباره اقلیت‌ها به کار می‌برن، سخت‌گیرن، و انتظار مسئولیت پذیری از سازمان ها، سلبریتی ها و شبکه های خبری دارن. اینها کنسل کالچر نیست. اینها خاموش کردن آتیشه قبل از اینکه دامن هممون رو بگیره. شاید اگر سلبریتی های خوب و ولی «فقط کمی متعصب» مثل شاپل و اتوود، و مهم تر از اونها طرفدارای این ادما، واکنش های اقلیت ها رو مسخره نکنن و بهشون انگ بزرگنمایی نزنن و وارد حالت تدافعی محافظت از سلبریتی موردعلاقه/افکارشون نشن، هی از کنسل کالچر شکوه نکنن و به جاش تلاش کنن گوش بدن، عذرخواهی کنن، از طرز فکر خطرناکشون عقب نشینی کنن، کار به اینجا نکشه. چون وقتی یک سلبریتی یک حرف فقط کمی فاشیستی و مبهم می‌زنه، و بعد عذرخواهی نمی‌کنه، جایگاه و دیدگاهش رو صد درصد مشخص نمی‌کنه، و به جاش شروع می‌کنه به لج‌بازی و دعواهای توییتری، این برای افراطی ها و ادم‌هایی مثل lily cade ، اینطور ترجمه می‌شه: «من یک حامیِ قدرتمند دارم. یک سلبریتی معروف و ادم پذیرفته شده در جامعه، مثل من فکر می‌کنه. پس شاید وقتشه که بقیه نظر من رو هم بشنون». وقتی public figure ها فعالانه از فاشیست‌ها و راست افراطی فاصله نمی‌گیرن، درواقع دارن میدون رو خالی می‌کنن برای اونها. چون «سکوت نشانه رضایت است». وقتی هم که دیگه بدتر، یک حمایت کوچیکی هم می‌کنن و نشانه هایی از همفکر بودن باهاشون ابراز می‌کنن، حتی در غالب یک شوخی ساده در استند اپ کمدی و یک توییت ساده، بهشون دل و جرئت و اون تایید لازم رو هم می‌دن. باید آگاهی نسبت به مکانیزم های انتشار نفرت بالاتر بره. همین مکانیزم ها در روابط شخصی و در ابعاد فردی هم صادقه. ممکنه شما یک پسر خوب و مهربان و «جنتلمن» که هیچوقت هیچ دختری را آزار نخواهد داد باشید. فقط خیلی علاقه داشته باشید به «طنز سیاه» و توی یک جمع از مشتی پسران خوب و مهربان، دخترها رو «کص» صدا کنید و به آلت تناسلی تقلیلشون بدین. و کافیه فقط یک نفر از جمع پسرهای «خوب»، خیلی م خوب نباشه، سکسیسمش سطحی و برای جوک و خنده نباشه، یک متعرض باشه و با شوخی های سکسیستی شما، زیر زیری اون تاییدی که لازمه رو بگیره. برای همین دفعه بعدی که کسی بهتون گفت حرفتون یا رفتارتون اقلیت ستیزانه است، ناراحت نشید. گارد نگیرید و تاسف نخورید که آزادی بیان داره از بین می‌ره و دوره زمونه ی بدی شده. فکر نکنید کل هویت شما داره می‌ره زیر سوال و داره به شما تهمت اینکه ادم بدی هستید، زده می‌شه. فقط اون رفتار رو تغییر بدید و سعی کنید دیگه تکرار نکنید، و اجازه بدید ماجرا به فرصتی برای یادگیری و شناخت بیشتر از طرف مقابل تبدیل بشه.
مسخره کردن واکنش های «دراماتیک» اقلیت‌ها، حداکثر بی رحمیه. چون زندگی بعنوان اقلیت، مثل زندگی با یک پارتنرِ آزارگره. وقتی آزارگر خسته از سر کار بعد یک بحث جزئی با همکاراش، میاد خونه و در رو می‌کوبه و یکم قدم هاش رو محکم تر برمیداره و نفس عمیق می‌کشه، «هنوز» اتفاقی نیفتاده و شاید اگه یکی از بیرون ببینه که در واکنش به همچین چیزی، پارتنر قربانی، از خونه فرار می‌کنه یا گریه اش بگیره، براش مسخره و واکنش گنده ای باشه. ولی این بخاطر اینه که فقط فرد خشونت دیده می‌دونه که ازارگر، اول لیوان رو می‌شکنه بعد میاد فَکِ تو رو میشکنه. اول گلدون رو پرت می‌کنه به دیوار بعد پرتش می‌کنه سمت سر تو. اول فقط داد می‌زنه، بعد به قصد کشت می‌زنتت. برای اقلیت‌ها، این پارتنر آزارگر، جامعه ایه که تووش زندگی می‌کنن و خودشون هم قربانی این آزار، در یک رابطه ی سمی ای که نمی‌تونن ازش خارج شن چون هیچ کس دیگه ای رو ندارن. چون اگه از همین جامعه ازارگر جدا شی، انگار از ذات و نیاز انسان برای برقراری ارتباط، فاصله گرفتی.
Living as a part of a marginalized group in a bigoted society is like experiencing domestic violence. Expect everywhere is home, and not in a good way.
ادمهای امنی باشیم. اجازه بدیم اکتیویست های اقلیت‌ها کارشون رو انجام بدن، و به خطرهایی که ما شاید نبینیم ولی اونها می‌بینن، قبل ازینکه دیر بشه، واکنش نشون بدن.

بچه‌ها، خواهش می‌کنم حوصله کنید و وقت بگذارید و این مطلبی که کم‌فسفر در رابطه با جملات و نظراتی مثل «تو دیگه زیادی حساسی» و «آدمایی مثل تو دارن آزادی بیان رو از بقیه می‌گیرن» که فمینیست‌ها، کنش‌گرهای فعال در حوزه‌ی نژادپرستی، کنش‌گرهای کوییر و غیره رو هدف قرار می‌دن بخونید!

یادآوری روزانه: با موضوعات حساس شوخی نکنید، اولا که اصلا بامزه نیستن شوخی‌هاتون و دوما که شوخی کردن باهاشون ارزش و اهمیت موضوع رو از بین می‌بره. رئیسی گفته پزشکان زن شیفت شب کار نکنن و راجع بهش جوک می‌سازید؟ اگر این نظرش اجرایی بشه بعید نیست مرحله‌ی بعدی این باشه که پزشکان زن حق نداشته باشن تخصص‌های خاصی رو بخونن. بعدی هم زنان اصلا نرن رشته‌ی پزشکی. بعد شما به ایگنورنت‌ترین حالت ممکن می‌آیید و می‌گید وای این باعث شد خوشم بیاد از رئیسی؟ شیفت‌ شب همه‌ش مال مردها؟ سطح طنزتون یه کوچولو حال‌بهم‌زنه راستش رو بخواهید.

کم هویت زنان رو ازشون می‌گرفتن حالا برداشتن رسما قانون گذاشتن که نوشتن اسم زن روی آگهی ترحیمش پیگرد قانونی داره. دلم می‌خواد بیشتر حرف بزنم راجع بهش امّا هیچی ندارم بگم.

The morning after
my death
we will sit in cafés
but I will not
be there
I will not be.

— Etel Adnan

من دیگه ادامه تحصیل نمت.

به همین برکت قسم ایرانی‌ها White (سفیدپوست) نیستن.

و البته که آسیایی‌ (Asian) هستند، چون کشور لیترالی وسط آسیاست اگر اربابان ناراحت نمی‌شن.

یه مدتی بود یادم رفته بود یه بنده‌خدایی اصلا وجود داره و واقعا روزگار خوشی بود؛ حالا دوباره باید هفته‌ها تلاش کنم وجود نحسش در این کره‌ی خاکی رو از یاد ببرم.

لازم دونستم که این استوریم از پست کتایون کشاورزیِ عزیز رو اینجا هم بگذارم
#feminism

خب، خب، خب.
ویدیوی این هفته در مورد مورد علاقه‌ترینمه، سرکار خانم لانا دل ری.
می‌تونید روی لینک پایین کلیک کنید و نظرم رو در مورد کتاب شعر لانا دل ری که یکی دو سال پیش منتشر شد بدونین.
(راز ویدیو: ازش انتظار نداشتم این رو!!)

یادتون نره که لایک و سابسکرایب کنید و برای اینکه به عنوان ربات شناخته نشید کامنت انگلیسی معنادار بذارید. حتما حتما زیر ویدیو هم بگید چه کتاب یا نویسنده‌ای رو دوست دارین ویدیو ازش ببینین، من همه‌ی کامنت‌هاتون رو می‌خونم و جواب می‌دم.

-لینک خرید کتاب توی ایران رو هم براتون می‌ذارم همین امروز. من خودم ایران بودم خریدمش و کیفیت و قیمتش خیلی خوب بود اما آف‌سته و کتاب اصل نیست.

لطفا مثل همیشه حمایتم کنید و شر کنید ویدیو رو با کسایی که فکر می‌کنید نسبت به این موضوعات علاقه‌مندن که هم من خوشحال بشم هم اونا.
بوس به همتون💛
ممنون که کنارمید.🥰

https://youtu.be/LCtrHzytBPo

شدت ignorance این پیام انقدر زیاده که قلبم رو به صورت فیزیکی به درد آورده. همه‌ی آدم‌ها نباید "لاغر" باشن تا سالم باشن، خیلی‌ها می‌تونن داخل استانداردها و چهارچوب‌های بسته‌ی ذهن شما جا نشن و همچنان سالم باشن. سال‌های ساله که جامعه پشت افرادی که فرم بدن و اندامشون با استانداردهاش جور درنمیومده رو خالی کرده. از سیستم درمان تا برندهای لباس‌، همه و همه به افرادی که ذره‌ای خارج از چهارچوب جامعه بودن خیانت کردن و بعد ما هنوز اینجا نشستیم و داریم مغالطه‌ی بیخود می‌کنیم تا چاق‌هراسیمون (فتفوبیا) رو توجیه کنیم؟ مشمئزکننده‌ست.

https://t.me/repairyourunivers/2350

استانداردهای زیبایی جامعه‌ی جهانی (و جوامع کوچک‌تر محلی) همه و همه اروپامحور هستند و برای تفاوت‌هایی که نژاد و قومیت در فرم بدن ایجاد می‌کنه کوچکترین احترامی قائل نیستند. ما کسانی رو زیبا می‌بینیم که جامعه‌ی استعمارگر و سرمایه‌دار ازمون خواسته تا زیبا ببینیم. اگر دقت کرده باشید توی صنعت مدلینگ سیاه‌پوست‌هایی انتخاب می‌شن که پوست روشن‌تری دارن، فیچرهای صورتشون به سفیدپوست‌ها شباهت بیشتری داره، اسکینی و فلت هستند (چیزی که توی سفیدپوست‌ها بیشتر دیده می‌شه) و غیره. درکل جامعه می‌خواد تا ما بپذیریم که زیبایی چیزیه که فقط توی سفیدپوست‌ها دیده می‌شه و هرچه بیشتر به اون استاندارد نزدیک باشیم بهتره. در صورتی که اصلا اینطور نیست. پس، همه‌مون خیلی کار داریم تا چیزهایی که جامعه یادمون داده رو از یاد ببریم و به خودباوری بیشتری برسیم. یه بار که حوصله داشتم بیشتر راجع به این موضوع صحبت می‌کنم.

هشدار محتوا: اختلالات تغذیه‌ای

درنهایت برای جمع‌بندی بگم که مراقب حرف‌هاتون باشید، ممکنه برای شما فقط "دغدغه‌ی سلامتی" باشه امّا برای برخی‌ها ممکنه به قیمت جونشون تموم شه. همین استانداردها و انتظاراته که در افراد اختلالات تغذیه‌ای (eating disorder) به وجود می‌آره و به جایی می‌رسونه کار رو که دیگه روزها به جز آب چیزی نمی‌خورن چون می‌ترسن چاق شن و دیگه دوست داشته نشن، یا به خودشون آسیب فیزیکی می‌زنن تا لاغر شن و دوست داشته بشن و مطمئن باشید که این اختلالات خیلی بیشتر از هرروز باشگاه نرفتن به سلامت جسم و روان آدم‌ها آسیب می‌زنن.

کاش قبل از نظرات گهربارتون در مورد استانداردهای زیبایی یه تریگر وارنینگ بزنین که وقتی وارد می‌شیم و دو خط می‌خونیم اذیت نشیم.
اهان شاید فکر نمی‌کردی ما اذیت بشیم. ما انسان‌هایی که سال‌ها از اختلال غذاخوردن رنج بردیم و یه کلمه ما رو تا مرز جنون می‌بره و برمی‌گردونه. ما کسانی که روزی پنج بار دستمون رو حلقه می‌کنیم دور مچ دستمون که مطمئن بشیم "چاق" نشدیم‌. ما که گاها هفته‌ای دوبار می‌ریم تراپی برای اینکه یه نفر چهارچوب‌های ذهنمون رو بشکنه و اذیت می‌شیم. ما که وقتی توی آینه نگاه می‌کنیم جز تنفر شما چیزی نمی‌بینیم.
یه تریگر وارنینگ بزن برای ما که نه "چاق" نیستیم، از لاغری مفرط رنج می‌بریم.

#eating_disorder

بچه‌ها من آدم پادکست‌گوش‌کنی نیستم امّا این پادکست رو جدی برید گوش بدید، چه کتاب دوست دارید چه نه! حال آدم رو خوب می‌کنه، توی بایوی اینستاگرامشون لینک دارن به جاهایی که می‌تونید پادکست رو داخلش گوش کنید:

https://instagram.com/chaibanafshpodcast

آها راستی بچه‌ها اگر توی چنل تبلیغ می‌بینید من هیچ کنترلی روشون ندارم و تلگرام همینجوری سرخود پستشون می‌کنه، معذرت می‌خوام اگر اذیتتون می‌کنه.

آها تأکید کنم که فارسیه پادکست و برای همه قابل دسترسیه.

اپیزود اولشون پیشنهاد کتاب برای کتاب‌نخون‌هاست و من قبلا خیلی پیام گرفتم با چنین سؤالی، پس مطمئنم که اگر گوش بدید خوشتون میاد!

اره افرین. وقتی نظراتتون زشت و آسیب زننده ست و بعد اینکه کلی آدم براتون محترمانه و مفصل توضیح می‌دن چرا نظرتون غلطه باز مقاومت می‌کنید، چه بهتر که یاد بگیرید حداقل دیگه ازین به بعد، این نظرای درخشانتون رو جلوی ۸۰۰ نفر بیان نکنید و برای خودتون نگه دارید.

https://t.me/repairyourunivers/2354

فقط یه چیزی دوست دارم به بحث اضافه کنم. و بنظرم خوش به حالِ ادمین این چنل که احتمالا انقدر پریویلجد هست که این قضیه حتی به ذهنشم خطور نکرده. توی تهران یک سری ساندویچی هست که معروفشون یکی هست به نام «بمب مهران» ساندویچ های ارزون که عملا فقط پنیر پیتزا تووشونه و نون، با یکم شاید کالباس خیلی بی کیفیت که جلوی گربه گشنه هم بندازی ممکنه نخوره. اینا چرا انقدر محبوبن؟ چون ارزونن ‌و شکم سیر کن. ایرانی ها هر روز دارن فقیرتر می‌شن. هر روز فقیر تر می‌شن و به جای خوردن غذاهای واقعا مقوی، باید به چیزهای ارزونی که شکم ادم رو تا یه مدت خوبی سیر نگه دارن اکتفا کرد. اینکه گوشه کنار تهران پر شده ازین ساندویچی ها نشونه چیزی نیست جز یک اپیدمی فقر.
ساندویچ ها و غذاهای اینجوری، رژیم غذایی سالمی نیستن و آدم رو چاق می‌کنن. بله. فقر می‌تونه آدما رو چاق کنه. علاوه بر اون ببخشید که مردم دارن شبانه روز کار می‌کنن که یه لقمه نون بگذارن سر سفره خانوادشون و وقت ندارن برن باشگاه ورزش کنن بلکه تو و رفیقات بهشون نگی تنبل. هیچکس به شما «زیبایی» یا «لاغری» بدهکار نیست.
امیدوارم بزرگ بشی و چشاتو باز کنی و ببینی دور و ورت چه خبره، مردم کشورت دارن توی چه وضعی زندگی می‌کنن و یکم شرمنده بشی بابت اینجور بی مهابا قضاوت کردن‌ها. امیدوارم.