دختر ماری کوری
.
ایرن ژولیو-#کوری (به فرانسوی: Irène Joliot-Curie) ‏(۱۸۹۷–۱۹۵۶ میلادی) فیزیک‌دان و شیمی‌دان فرانسوی که به خاطر کشف رادیواکتیویتهٔ مصنوعی در سال ۱۹۳۵جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد.
ایرن کوری در پاریس به دنیا آمد و در همان شهر هم دیده از جهان فروبست. مادرش ماری کوری و پدرش پیر کوری هر دو فیزیک‌دان برجسته‌ای بودند. در ۴ اکتبر ۱۹۲۶ بافردریک ژولیو که در انستیتو رادیوم زیر نظر ماری کوری کار می‌کرد ازدواج کرد. فردریک پسر هانری ژولیو از انقلابیون کمون پاریس بود.

@physics_ir
آرنولد یوهانس ویلهلم #زومرفلد (۵ دسامبر ۱۸۶۸–۲۶ آوریل ۱۹۵۱) #فیزیکدان نظری آلمانی بود که در توسعه فیزیک اتمی و #کوانتومی پیشرو بود
🔷بیشترین برنده جایزه #نوبل را در فیزیک تربیت کرده‌است.

آرنولد یوهانس ویلهلم #زومرفلد (۵ دسامبر ۱۸۶۸–۲۶ آوریل ۱۹۵۱) #فیزیکدان نظری آلمانی بود که در توسعه فیزیک اتمی و #کوانتومی پیشرو بود و تعداد زیادی دانشجو را برای عصر جدید فیزیک نظری پرورش داد. او بارها برای دریافت جایزه نوبل نامزد شد و بیشترین برنده جایزه #نوبل را در فیزیک تربیت کرده‌است. او عدد کوانتومی دوم (عدد کوانتومی سمتی) و عدد کوانتومی چهارم (عدد کوانتومی #اسپین) را معرفی کرد. همچنین ثابت ساختار ریز را معرفی نمود و در نظریه موجی پرتو ایکس پیشتاز بود.
.
.
#پیج_علمی_فیزیک_ایران #کوانتوم #زومرفلد
#quantum #sommerfeld

اولین کسی که با رساله ب دکتری اش جایزه نوبل گرفت!
آیوتا:لویی دوبروی (1982-1987) در فرانسه چشم به جهان گشود. ابتدا در رشته تاریخ درس خواند و بعد از خدمت در ارتش فرانسه که وی را به عنوان افسر مهندسی رادیو در برج ایفل به کار گمارده بود، به کمک برادر فیزیک پیشه اش، موریس، به کارهای علمی علاقه مند شد. موضوع پایان نامه دکتری دوبروی به آن دلیل مورد توجه خاص قرار گرفت که استادش، پاول لانژون (کاشف اصل لانژون که مبنای کارکرد سونار است)، آن را به اطلاع اینشتین رساند و اینشتین هم چنان تحت تاثیر قرار گرفت که فرضیه ی دوبروی را برای لورنتس توصیف کرد. وی به خاطر همین کارش در سال 1929 به جایزه ی نوبل دست یافت و نخستین کسی بود که با رساله ی دکتری اش به چنین افتخاری رسید.آیوتا
@iotaph
@physics_ir

The great #physics foursome :-

From left to right, physicists #Albert_Einstein, #Hideki_Yukawa, #John_Wheeler, and #Homi_J_Bhabha in conversation as they walk through Marquand Park in Princeton, New Jersey (1954).

چهار نفره بزرگ #فیزیک :-

از چپ به راست, فیزیکدانان #آلبرت _ اینشتین, #هیدکی _ یوکوا, #جان _ ویلر, و #homi _ j _ بابا در گفتگو در حالی که آنها در پارک مارکوند در پرینستون, نیوجرسی (1954) قدم می زنند.
.
@physics_ir

@physics_ir
✳️فلزات در منظومه شمسی

✅مدل الکترون آزاد به همراه تابع احتمال فرمی دیراک و تابع چگالی
@iotaph
.

مایکل فارادی (به انگلیسی: Michael Faraday) ‏ (۲۲ سپتامبر ۱۷۹۱ - ۲۲ اوت ۱۸۶۷)، فیزیکدان و شیمیدان انگلیسی بود که بیشتر به سبب نوآوری‌هایش درالکترومغناطیس و الکتروشیمی مشهور است. کشف بنزن و قوانین مربوط به القای الکترومغناطیسی و تهیه کلر مایع از مهم‌ترین دستاوردهای او برشمرده می‌شوند.
در سال ۱۸۲۱م، کمی بعد از اینکه شیمیدان و فیزیکداندانمارکی، هانس کریستین اورستد، الکترومغناطیس را کشف کرد، همفری دیوی و دانشمند بریتانیایی ویلیام هید ولاستون William Hyde Wollaston سعی کردند تا یکموتور الکتریکی را طراحی کنند، اما نتوانستند.[۲] فارادی پس از صحبت با این دو نفر، تصمیم به ساخت دو وسیله برای تولید آنچه که او گردش الکترومغناطیسی (یک حرکت چرخشی پیوسته ناشی از نیروی مغناطیسی اطراف یک سیم) می‌نامید، گرفت. اگر یک سیم غوطه‌ور در یک حمامجیوه با یک آهنربا که در وسط آن قرار داده شده، باالکتریسیته تولید شده توسط یک باتری شیمیایی شارژمی‌شد، در اطراف آهنربا می‌چرخید. وسیله اخیر یک موتور هم قطبی (homopolar motor) نامیده می‌شود. این اکتشافات و آزمایشات پایه فناوری الکترومغناطیس نوین را بنا نهاد. فارادی نتایج تحقیقات خود را منتشر کرد بدون این که از والستون و داوی (Wollaston و Davy) در ابتدای کتاب قدردانی کند و این امر ستیزه‌ای را به وجود آورد که باعث شد که فارادی برای چند سال از تحقیقات الکترومغناطیس کناره‌گیری کند.

✅زنجیره‌ای از کیوبیت‌های (qubits)ابررسانا دو ویژگی اصلی عایق‌های توپولوژیکی را باز تولید می‌کند.
محاسبات کوانتومی قابل اعتماد به دستگاه‌هایی نیاز دارد که می‌توانند از حالت‌های ضعیف کوانتومی(fragile quantum states) در برابر اختلالات محیطی محافظت کنند. برای این منظور، برخی از محققان امیدهای خود را در مورد عایق‌های توپولوژیکی، موادی که به طور ذاتی از رفتارهای الکتریکی بی‌سابقه خود در مواجهه با آشفتگی‌های خارجی محافظت می کنند، برآوردند. با این حال، هیچ کس هنوز یک عایق توپولوژیکی را در یک مجموعه از کیوبیت‌ها، معادل کوانتومی از بیت‌های دیجیتالی، طراحی نکرده است.

به تازگی لویان سان (Luyan Sun) از دانشگاه چینهوا(Tsinghua) در پکن و همکارانش همین کار را با ساخت دستی رشته‌ای از کیوبیت‌ها به طریقی که محفاظت (پایش) حالت توپولوژیکی را بتوان در صورت تمایل به فعال و غیر فعال تغییر داد، انجام داده اند.
این تیم زنجیره‌ای ازکیو بیت‌ها را از مدارهای ابررسانایی ساختند. در حالت پیش فرض دستگاه، یک برانگیختگی-اسپینی(مگنون) که در یک کیوبیت تولید می شود، در امتداد زنجیره به عقب و جلو پخش می شود. بااین حال با تنظیم شارهای مغناطیسی جایگزیده برای تطبیق قدرت جفت‌شدگی نسبی بین کیوبیت‌ها، این تیم یک عایق مگنونی توپولوژیکی را طراحی کردند که برانگیختگی را حفظ ، و آن را به یک کیوبیت واحد مقید می‌کرد.
با مشاهده دینامیک‌ مگنون به مرور زمان، این تیم توانست دو مشخصه از هر عایق توپولوژیکی را توصیف کند: عدد چرخش(winding number)، که یک پارامتر در فضای اندازه حرکت است که در صورت تغییر شکل سیستم تغییر نمی کند، و حالت‌های لبه‌ای، که در در آن برانگیختگی‌های کیوبیت در مرزهای سیستم باهم جمع می شوند. قبلا هر کدام هرگز به صورت همزمان در سایر سیستم‌های کیوبیتی دیده نشده بودند.
این تیم می گوید که این نتایج نشان می دهد که زنجیره‌های کیوبیتی ابررسانایی نه تنها به راحتی می توانند برای محافظت حالت‌های توپولوژیکی طراحی شوند بلکه می توانند بستری انعطاف پذیر برای بررسی انواع رفتارهای توپولوژیکی نیز فراهم کنند.

این تحقیق در Physical Review Letters منتشر شده است.
- کریستوفر کراکت (Christopher Crockett) نویسنده مستقل مستقر در آرلینگتون ویرجینا است.

@Drmechanics
✅حل کنکور دکترای مکانیک
🔵تبدیل انرژی
@hampaketab

الفبای کوانتوم
🆔 @physics_ir

@physics_ir
برگی از #تاریخ_علم
.
در چنین روزی #متر تعریف شد.
.

برگی از #تاریخ_علم
.
در چنین روزی #متر تعریف شد.
.
متر (به فرانسوی: mètre)، یکای طول متریک و برابر با ۳۹٫۳۷ اینچ و ۱۰۰ سانتیمتر و یک هزارم کیلومتر و ۱۰۰۰میلی‌متر است. لغت متر از واژه یونانی μέτρον به معنی اندازه‌گیری آمده‌است. متر یکای اصلی طول در دستگاه SIبا نماد m است.[۱] تعریف آن به صورت مسافتی است که نور در کسری از ثانیه (یک بر روی ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸) می‌پیماید به عبارت دیگر نور هر ثانیه ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ متر می‌پیماید.
.
در گذشته به صورت فاصله دو نشانه بر روی میلهٔ پلاتین-ایریدیوم (که در ابتدا به صورت یک ده میلیونیم فاصلهٔ میان قطب شمال جغرافیایی زمین و خط استوای در دمای صفر مطلق گذرنده از پاریس محاسبه گردید) این نمونه هم اکنون در اداره بین‌المللی اوزان و ابعاد در سور در حومهپاریس نگهداری می‌شود و اینک با مراجعه به ثانیه و سرعت نور که در خلاء برابر ۲۹۹٬۷۹۲٬۴۵۸ متر بر ثانیه‌است تعریف می‌شود.

@physics_ir
دیراک و فاینمن

🆔 @physics_ir
einstein explain special theory of relativity
.
اینشتین تئوری نسبیت خاص را توضیح می دهد.

انفجارهای رادیویی سریع (Fast radio burst) علائم (سیگنال‌های) اخترفیزیکی مرموزی هستند که از عمق فضای میان‌کهکشانی می‌آیند. رصدهای آرایه رادیوتلسکوپی، یک کهکشان احتمالی را برای میزبانی این علائم مشخص کرده است.


اخترشناسان در سال ۲۰۰۷ درخشش آنی امواج رادیویی‌ای را آشکارسازی کردند که زمان آن بسیار کوتاه‌تر از زمان پلک‌زدن۱ بود. اکنون چنین علائمی را انفجارهای رادیویی سریع (FRBها) می‌نامند و تصور می‌شود که میلیاردها سال پیش در کهکشان‌های دوردست۲ تولید شده‌اند. اگر این‌طور باشد، منابع FRBها باید به‌میزان غیرعادی‌ای پرانرژی باشد، کاملا محتمل است که برخلاف هر چیزی که تاکنون در کهکشان خودی رصد شده است، باشد. پیدا کردن محل دقیق کهکشان‌هایی که میزبان FRBها هستند، کلید رمزگشایی از منشاء این علائم است. همان‌طور که در نشریه نیچر آمده، راوی و همکاران۳ کشف کهکشانی احتمالی برای میزبانی FRBها را گزارش کرده‌اند که پیش از رسیدن به زمین، شش میلیارد سال در سفر بودند. ویژگی‌های این کهکشان نشان می‌دهد که ویژگی تشکیل ستاره‌ای فعال برای ایجاد منبع FRB ضروری نیست. بیشینه دقیق برای تعیین «موقعیت» FRBها اعمال می‌شود: دانستن منشاء این علائم برای فهمیدن چگونگی ایجاد و تولید آنها ضروری است. همچنین اخترشناسان تاکنون ۱۰۰ منبع FRB۲ را شناسایی کرده‌اند، موقعیت‌های تعیین‌شده برای این منابع در آسمان به‌طور معمول برای شناسایی کهکشان میزبان آنها بسیار نادرست است. تنها استثناء، اولین منبع FRB رصدشده برای تولید انفجارهای تکرارشونده است۴. این منابع در ناحیه تشکیل ستاره‌ای در یک کهکشان کوتوله‌ی کوچک۵ متمرکز شده‌‌ بودند. یافته‌ها، نظریه‌هایی را که منشاء FRBها را به بقایای بسیار متراکم انفجارهای ستاره‌ای قدرتمند، موسوم به ابرنواختر، نسبت می‌دهند، تایید می‌کنند. مثلا منشاء FRBهای تکرارشونده می‌تواند ستاره‌های نوترونی جوان و ابَرمغناطیده باشد، بقایای ناشی از رمبش ستاره‌های پرجرم۶.

بااین‌حال، دیده نشده است که در بیشتر منابع FRB، انفجارهای تکرارشونده تولید شود. بنابراین اخترفیزیک‌دان‌ها این پرسش را مطرح کرده‌اند که آیا این رخدادهایی که فقط یک بار دیده شده‌اند منشاء متفاوتی از FRBهای تکرارشونده دارند یا خیر۲. از دیدگاه کاربردی، بررسی FRBهایی که فقط یک بار دیده می‌شوند چالش بسیار بیشتری از FRBهای تکرارشونده دارد. رصدگر صبور درمورد FRBتکرارشونده، می‌تواند منتظر انفجارهای بیشتر بماند و موقعیت تعیین‌شده‌ی منبع را تصحیح کند. اما برای یافتن محل دقیق FRBهایی که یک بار رخ می‌دهند، به اطلاعاتی با دقت بالا هم‌زمان با رصد انفجار نیاز است. راوی و همکارنش بااستفاده‌از آرایه‌ای از ده بشقاب رادیویی نسبتاً کوچک (با قطر ۴.۵ متر) که در ناحیه‌ای به مساحت حدودی یک کیلومترمربع در دره اوینز (Owens) در کالیفرنیا قرار دارد، این شاهکار را به‌دست آوردند. این شبکه تلسکوپی توزیع‌شده، معروف به نمونه ۱۰ آنتی آرایه‌ی مختصر عمیق (Deep Synoptic Array 10-antenna prototype (DSA-10)) می‌تواند نوار گسترده‌ای از آسمان را برای یافتن FRBها بپیماید (شکل 1a). همچنین این آرایه می‌تواند وضوح تصویرفضایی کافی برای تعیین موقعیت یک انفجار با دقت بالا در آسمان فراهم کند۷. درواقع این دقت باید بسیار بالا باشد: اگر این دقت تا هزارم درجه مشخص نباشد، تعیین موقعیت مربوط به یک FRB با یک کهکشان میزبان خاص غیرممکن است۸. با این‌ که راوی و همکارنش، موقعیت FRB خود را تا این سطح از دقت تعیین کردند (شکل 1b)، همچنان تردیدهایی وجود دارد که آیا کهکشان شناسایی‌شده کهکشان میزبان است یا خیر.


نویسندگان مقاله نشان دادند که این کهکشانِ میزبانِ۵ احتمالی به‌طور محسوسی با میزبان منبع خوب‌مشخص‌شده‌ی FRBی تکرارشونده فرق دارد. این کهکشان ۱۰۰۰برابر بزرگ‌تر است و هیچ ناحیه‌ی تشکیل ستاره‌ای شگفت‌انگیزی که به محیط منبع FRB تکرارشونده مربوط باشد، نشان نمی‌دهد. یک هفته پیش از آن که راوی و همکارن نتایج کار خود را منتشر کنند، موفقیت مشابهی، بااستفاده‌از تلسکوپ مسیریاب آرایه کیلومترمربعی استرالیا (Australian Square Kilometre Array Pathfinder (ASKAP)) گزارش شد۹. نویسندگان آن مقاله موقعیت بسیار دقیق‌تر یک FRB غیرتکرارشونده را به‌دست آورده بودند و نیز نشان دادند که منشاء آن مربوط به یک کهکشان عظیم است که نشانه‌های اندکی از فعالیت تشکیل ستاره‌ای از خود نشان می‌‌دهد.

بنابراین آیا این نتایج به این مفهوم است که FRBهای تکرارشونده و غیرتکرارشونده از انواع مختلف کهکشان‌ها می‌آیند و آیا منشاء فیزیکی متفاوتی دارند؟ آیا اخترفیزیک‌دان‌ها با دو معما مواجه‌اند؟ شاید، اما فقط با سه کهکشان میزبان FRB که تاکنون شناسایی شده، گزینه‌های زیاد دیگری باز مانده است. مثلا ممکن است همه FRBها از ستاره‌های نوترونی ابَرمغناطیده تولید شوند،‌ اما راه‌های مختلفی برای تولید این ستاره‌ه

ای نوترونی وجود دارد۱۰. برخی از آنها ممکن است به‌طور مستقیم از رمبش یک ستاره عظیم تشکیل شوند، درحالی‌که ممکن است برخی دیگر از ستاره‌های نوترونی پیر در یک سیستم دوتایی تشکیل شده باشد که با کاهش فاصله مداری بین دو ستاره به یکدیگر برخورد کرده‌اند. این تفاوت می‌تواند توضیح دهد که چرا به‌نظر می‌رسد که برخی FRBها از نواحی تشکیل ستاره‌ای نشأت می‌گیرند و برخی دیگر خیر۱۰.

هیجان‌انگیز است که به زودی چیزهای بسیار بیشتری خواهیم دانست. کشف راز FRBها گروه‌های بسیاری را از سراسر جهان به این سمت سوق داده که رادیوتلسکوپ‌ها را برای کشف و تعیین موقعیت دقیق این علائم تنظیم کنند و تصور می‌شود که هر روز۲ چندین هزار FRB در آسمان رخ می‌دهد. واقعیت این است که منابع کمتر از ۱۰۰ FRB شناسایی شده است و این واقعیت بازتابی از میدان دید کوچک رادیوتلسکوپ‌های کنونی است. اگر رادیوتلسکوپ حساسی ساخته شود که دید پیوسته‌ای به کل آسمان داشته باشد، FRBها مثل یک آتش‌بازی به‌نظر می‌رسند. بااین‌حال، تلسکوپ‌های با میدان وسیع مثل آزمایش کانادایی نقشه‌برداری شدت هیدروژن۱۱ (Canadian Hydrogen Intensity Mapping Experiment (CHIME)) شروع به تغییر بازی کرده‌اند. طولی نمی‌کشد که اخترشناسان فهرستی از هزاران FRB تهیه کنند و دست‌کم موقعیت ده‌ها مورد از آنها را با دقت تعیین می‌کنند.

تعیین دقیق موقعیت توسط DSA-10 و ASKAP منشاء FRBها را مشخص می‌کند، اما همچنین درباره استفاده بالقوه از این علائم به‌عنوان کاوشگرهای نجومی چیزهایی می‌آموزیم. رسیدن FRBها به زمین تحت تاثیر مواد نامرئی بین‌کهکشانی به تاخیر می‌افتد. اخترشناسان با اندازه‌گیری بزرگی زمان این تاخیر و مقایسه آن با فاصله کهکشان میزبان می‌توانند نقشه چگالی مواد یونیزه در فضای میان‌کهکشانی را ترسیم کنند و به‌این‌ترتیب جهان را به‌شیوه‌ای منحصربه‌فرد بسنجند. تعیین موقعیت FRBهای غیرتکرارشونده نشان می‌دهد که کهکشان‌های میزبان FRB فقط اندکی از این اندازه‌گیری‌ها انحراف خواهند داشت. علاوه‌براین نتایج نشان می‌دهد که با آشکارسازی و تعیین موقعیت هزاران FRB می‌توان نقشه‌ای سه‌بعدی از مواد میان کهکشان‌ها تهیه کرد.



منبع:


Nature 572, 320-321 (2019)

doi: 10.1038/d41586-019-02400-2



نویسنده:

جان هسلز. جان هسلز در موسسه هلندی اخترفیزیک رادیویی (ASTRON) و موسسه اخترشناسی Anton Pannekoek در دانشگاه آمستردامِ هلند حضور دارد.