خیابان‌های استراسبورگ فرانسه زیر پای ایرانیان✌️
این بار برای گذاشتن سپاه در لیست تروریستی توسط اتحادیه اروپا
#مهسا_امینی


@phys_Q

‏استراسبورگ، ۲۶ دی ۱۴۰۱


@phys_Q

حمل تصاویر کشته‌شده‌های انقلاب ایران و پخش ترانه «برای...» در تجمع امروز ایرانیان مقابل مقر پارلمان اروپا در شهر استراسبورگ.
ایرانیان خواستار تروریستی نامیده شدن سپاه پاسداران جمهوری اسلامی از سوی اتحادیه اروپا هستند.
نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم.

@phys_Q

روبرتا متسولا، رییس پارلمان اروپا در جمع ایرانیان در استراسبورگ برای خواست تروریستی اعلام شدن سپاه گفت: «مقام‌های ایران موفق نخواهند شد مردم را تا ابد در زنجیر نگه دارند و باید پاسخگو باشند» او افزود «شما سمت درست تاریخ ایستادید و تاریخ‌ساز خواهید شد و ما شما را تنها نمی‌گذاریم»

سخنرانی خانم روبرتا متسولا، رئیس پارلمان اروپا: «باید تحریم‌های بیشتری اعمال شود و هیچ معافیتی از مجازات نباید وجود داشته باشد. صدای فریاد زن زندگی آزادی شما در سراسر دنیا شنیده شده. در سمت درست تاریخ ایستاده‌اید و پارلمان ارو‌پا در کنار شما ایستاده‌ است.» #IRGCterroristss 

‍ 💢 AdS/CFT correspondence

📌سیاهچاله ها و هولوگرافی
قسمت یازدهم

استیون هاوکینگ در سال 1975 پیش بینی کرد که سیاهچاله ها به دلیل اثرات کوانتومی تابش گسیل می کنند.
در سال 1975، استیون هاوکینگ محاسباتی را منتشر کرد که نشان می‌داد سیاه‌چاله‌ها کاملاً سیاه نیستند، اما به دلیل تأثیرات کوانتومی در نزدیکی افق رویداد، تابش کم‌تری از خود گسیل می‌کنند.  این کار نتایج قبلی ژاکوب بکنشتاین را که پیشنهاد کرده بود سیاهچاله ها دارای آنتروپی کاملاً مشخصی هستند، گسترش داد.  در ابتدا، به نظر می رسید که نتیجه هاوکینگ با یکی از فرضیه های اصلی مکانیک کوانتومی، یعنی یونیتاریتی تکامل زمان، در تضاد باشد. به طور شهودی، فرض یونیتاریتی می گوید که سیستم های مکانیکی کوانتومی ، اطلاعات را در حین تکامل از حالتی به حالت دیگر از بین نمی برند. به همین دلیل، تضاد ظاهری به پارادوکس اطلاعات سیاهچاله معروف شد.

بعدها، در سال 1993، جرارد تی هوفت مقاله ای حدسی در مورد گرانش کوانتومی نوشت که در آن مقاله هاوکینگ موضوع ترمودینامیک سیاهچاله را بازبینی کرد و به این نتیجه رسید که تعداد کل درجات آزادی در ناحیه ای از فضا-زمان که یک سیاهچاله را احاطه کرده است با سطح ناحیه افق رویداد آن متناسب است.  این ایده توسط لئونارد ساسکیند تعمیم یافت و اکنون به عنوان اصل هولوگرافیک شناخته می شود.

اصل هولوگرافیک و تحقق آن در تئوری ریسمان از طریق هم‌خوانی AdS/CFT به روشن شدن اسرار سیاهچاله ها که توسط کار هاوکینگ پیشنهاد شده کمک کرده است و اعتقاد بر این است که راه حلی برای پارادوکس اطلاعات سیاهچاله  ارائه می دهد. در سال 2004، هاوکینگ پذیرفت که سیاه‌چاله‌ها مکانیک کوانتومی را نقض نمی‌کنند،  و مکانیزم مشخصی را پیشنهاد کرد که توسط آن‌ قادر به حفظ اطلاعات هستند.

@phys_Q

‍ 💢What do physicists mean when they talk about nothing?
P-¹
🔺منظور فیزیکدانان هنگامی که از هیچ nothing می گویند ، چیست ؟

هزاران سال است که فیلسوفان درباره ماهیت «هیچ»Nothing بحث کرده‌اند، اما علم مدرن درباره آن چه می‌گوید؟

مارتین ریس، اخترشناس سلطنتی و استاد بازنشسته کیهان‌شناسی و اخترفیزیک در دانشگاه کمبریج، در مصاحبه‌ای با The Conversation توضیح می‌دهد که وقتی فیزیکدانان در مورد هیچ صحبت می‌کنند، منظورشان فضای خالی (خلاء) است. احتمالا ساده به نظر برسد، اما آزمایش‌ها نشان می‌دهند که فضای خالی واقعاً خالی نیست - یک انرژی اسرار آمیز پنهان در آن وجود دارد که می‌تواند چیز هایی در مورد سرنوشت یونیورس به ما بگوید.

س: آیا فضای خالی واقعاً همان هیچ است؟

پاسخ: به نظر می رسد فضای خالی برای ما  هیچ باشد. در یک آنالوژی ، احتمالا آب  برای یک ماهی هیچ بنظر برسد - اما آب تنها چیزی است که وقتی همه چیزهای شناور در دریا را بردارید، باقی می ماند. به همین ترتیب، فضای خالی یا خلاء  توصیف می شود.

ما می دانیم که یونیورس بسیار خالی است. چگالی متوسط ​​فضا تقریباً یک اتم در هر ده متر مکعب است - بسیار نادرتر از هر خلاءی که می توانیم روی زمین به دست بیلوریم. اما حتی اگر همه مواد را بردارید، فضا نوعی الاستیسیته دارد که (همانطور که اخیراً تأیید شد) به امواج گرانشی - موج‌هایی در خود فضا - اجازه می‌دهد در آن منتشر شوند. علاوه بر این، ما آموخته ایم که نوعی انرژی عجیب و غریب در خود فضای خالی وجود دارد.

س: ما اولین بار در قرن بیستم با ظهور مکانیک کوانتومی که بر دنیای کوچک اتم ها و ذرات حکومت می کند، درباره این انرژی خلاء یاد گرفتیم. که نشان می‌دهد که فضای خالی از میدانی از انرژی  پس‌زمینه در حال نوسان تشکیل شده است که باعث ایجاد امواج و ذرات مجازی می‌شود که به وجود می‌آیند و نابود می‌شوند. آنها حتی می توانند یک نیروی کوچک ایجاد کنند (اثر کاسیمیر). اما فضای خالی در مقیاس های بزرگ چطور؟

پاسخ: این فکت که فضای خالی نیرویی در مقیاس بزرگ وارد می کند 20 سال پیش کشف شد. ستاره شناسان دریافتند که انبساط کیهانی در حال شتاب گرفتن است. این یک سورپرایز بود. این انبساط برای بیش از 50 سال شناخته شده بود، اما همه انتظار داشتند که به دلیل الاستیسیته گرانشی که کهکشان ها و دیگر ساختارها بر یکدیگر اعمال می کنند، سرعت آن کاهش یابد. بنابراین شگفتی بزرگی بود که متوجه شدیم این کاهش شتاب ناشی از گرانش توسط چیزی که انبساط را "می راند push" ، تحت تاثیر قرار گرفته است. همانطور که مشخص شد ، انرژی نهفته در خود فضای خالی وجود دارد، که باعث نوعی دافعه یا رانش repulsion می شود که بر جاذبه یا ربایش attraction گرانش در این مقیاس های بزرگ برتری دارد. این پدیده - که انرژی تاریک نامیده می شود - که دراماتیک ترین جلوه از این حقیقت است که فضای خالی بی خاصیت  نیست. در واقع سرنوشت دراز مدت یونیورس ما را تعیین می کند.


@phys_Q

🟣 What do physicists mean when they talk about nothing?
منظور فیزیکدانان هنگامی که درباره هیچ  صحبت می کنند، چیست؟

قسمت نخست
https://t.me/phys_Q/9119
قسمت دوم
https://t.me/phys_Q/9122
قسمت سوم
https://t.me/phys_Q/9123

Source:
https://www.phys.org/news/2018-08-physicists.amp

‍ 💢What do physicists mean when they talk about nothing?
P-²


س: اما آیا محدودیتی برای آنچه می توانیم بدانیم وجود دارد؟ در مقیاس یک تریلیون تریلیون بار کوچکتر از یک اتم، نوسانات کوانتومی در فضازمان می تواند نه تنها باعث ایجاد ذرات مجازی، بلکه سیاهچاله های مجازی شود. این رنجی ست که ما نمی‌توانیم آن را مشاهده کنیم، و در آن باید نظریه‌های گرانش را با مکانیک کوانتومی ترکیب کنیم تا آنچه را که از نظر تئوری اتفاق می‌افتد بررسی کنیم – کاری که انجام آن بسیار دشوار است.

پاسخ: چندین نظریه وجود دارد که هدفشان درک این موضوع است که مشهورترین آنها نظریه ریسمان است. اما هیچ یک از این تئوری ها هنوز توسط دنیای واقعی تایید نشده اند - و بنابراین هنوز حدس و گمان های آزمایش نشده هستند. اما فکر می‌کنم تقریباً همه می‌پذیرند که فضا خود می‌تواند ساختار پیچیده‌ای در این مقیاس کوچک داشته باشد که در آن اثرات گرانشی و کوانتومی به هم می‌رسند.
ما می دانیم که جهان ما دارای سه بعد در فضا است: شما می توانید به چپ و راست، عقب و جلو، بالا و پایین بروید. زمان مانند بعد چهارم است. اما این یک ظن قوی است که اگر بخواهید نقطه کوچکی از فضا را بزرگ‌نمایی کنید تا این مقیاس کوچک را بررسی کنید... متوجه می‌شوید که این یک اوریگامی محکم در پنج بعد اضافی است که ما نمی‌بینیم. بیشتر شبیه این است که وقتی از راه دور به یک لوله نگاه می کنید، فکر می کنید که فقط یک خط است. اما وقتی دقیق تر نگاه می کنید، می بینید که خط یک بعدی ، در واقع سه بعدی بود. نظریه ریسمان شامل ریاضیات پیچیده است - نظریه های رقیب هم همینطور.‌‌

اما اگر بخواهیم در عمیق‌ترین سطح، نزدیک‌ترین چیز به هیچ nothingness را  تصور و درک کنیم،  همان نظریه‌ای خواهد بود که ما به آن نیاز داریم: یعنی فضای خالی.

س: با درک فعلی ما، چگونه می توانیم کل یونیورس خود را هنگامی که از هیچ منبسط می شود توضیح دهیم؟ آیا عملا می توان با  نوسان انرژی خلاء شروع کرد؟

پاسخ: برخی از جابجایی ها یا نوسانات اسرارآمیز  توانست ناگهان بخشی از فضا را تحریک کند تا انبساط یابد - حداقل این چیزی است که برخی نظریه پردازان فکر می کنند. نوسانات ِ ذاتی ِ نظریه کوانتومی اگر در مقیاس به اندازه کافی کوچک فشرده شوند، می توانند کل یونیورس را تکان دهند. که در زمانی حدود s 10-⁴⁴   ثانیه اتفاق می‌افتد - چیزی که زمان پلانک نامیده می‌شود. این مقیاس زمانی است که زمان و مکان در هم تنیده می شوند، به طوری که ایده تیک تاک ساعت در آن بی معنی بنظر می رسد . ما می‌توانیم یونیورس خود را با دقت بالا تا یک نانوثانیه برون‌یابی کنیم، و با کمی اطمینان به زمان پلانک نزدیک‌تر شویم. اما پس از آن، همه شرط‌ها متوقف می‌شوند، زیرا ... فیزیک در این مقیاس باید توسط برخی نظریه‌های بزرگ و پیچیده‌تر جایگزین شود.

س: اگر   نوسان بخشی تصادفی از فضای خالی باعث به وجود آمدن یونیورس شده باشد، چرا دقیقاً همین اتفاق نمی تواند در قسمت دیگری از فضای خالی رخ دهد - تولد جهان های موازی در یک چندجهانی multiverse بی نهایت؟

پاسخ: این ایده که مهبانگ ما تنها مورد نیست و آنچه ما با تلسکوپ خود می بینیم کسری کوچک از واقعیت فیزیکی است، در میان بسیاری از فیزیکدانان رایج است. و نسخه های زیادی از  یونیورس چرخه ای Cyclic universe وجود دارد. تنها مدت کوتاهی ، یعنی  50 سال پیش بود که برای اولین بار شواهد قوی برای مهبانگ ظاهر شد. اما از آن زمان تاکنون حدس و گمان هایی در مورد اینکه آیا این فقط یک اپیزود در یک یونیورس چرخه ای است وجود داشته است. و این مفهوم که واقعیت فیزیکی به مراتب بیشتر از حجم فضا و زمانی است که ما می توانیم کاوش کنیم - حتی با قوی ترین تلسکوپ ها - جذابیت فزاینده ای دارد.
بنابراین ما نمی‌دانیم که  مهبانگی وجود داشته است یا چه تعداد - سناریو وجود دارند که بیگ بنگ‌های زیادی را پیش‌بینی می‌کنند و برخی هم دیگری را پیش‌بینی می‌کنند. من فکر می کنم ما باید همه آنها را بررسی کنیم.

@phys_Q

‍ 💢What do physicists mean when they talk about nothing?
P-³


س: یونیورس چگونه به پایان می رسد؟

پاسخ: سرراست ترین پیش بینی در رنجی گسترده پیش بینی می کند که یونیورس با سرعتی فزاینده منبسط می شود، خالی تر و سردتر می شود. ذرات موجود در آن ممکن است واپاشی شوند و این باعث می شود فرآیند رقیق سازی تا مدت نامحدود ادامه یابد. ما به یک منظور با حجم گسترده ای از فضا مواجه می‌شویم، که بسیار خالی‌تر از فضای امروزی خواهد بود. این یک سناریو است، اما سناریوهای دیگری نیز وجود دارند که شامل «جهت direction » انرژی تاریک است که از دافعه یا رانش به جاذبه یا ربایش معکوس می‌شود، به طوری که با گذشت زمان چگالی دوباره به سمت بی‌نهایت می‌رود، یک فرورُمبش collapse یا به اصطلاح «big crunch» رخ می‌دهد.
همچنین به‌واسطه فیزیکدان راجر پنروز، این ایده وجود دارد که یونیورس به انبساط ادامه می‌دهد و رقیق‌تر می‌شود، اما به نوعی - وقتی چیزی به جز فوتون‌ها، ذرات نور در آن وجود ندارد - همه چیز را می‌توان «باز مقیاس‌ re-scale» کرد. به طوری که پس از این رقیق شدن dilution ، فضا به نوعی مولد مهبانگ جدیدی می شود. بنابراین این یک نسخه نسبتا عجیب و غریب از یونیورس چرخه ای قدیمی است – اما لطفاً از من نخواهید که ایده های پنروز را توضیح دهم.

س: چقدر مطمئن هستید که علم  در نهایت بتواند  هیچ  nothing شکست دهد؟ حتی اگر بتوانیم ثابت کنیم که یونیورس ما از یک نوسان عجیب یک میدان خلاء شروع شده است، آیا نباید بپرسیم که آن میدان خلاء از کجا آمده است؟

پاسخ: علوم سعی می کنند به سؤالات پاسخ دهند، اما هر بار که به آنها پاسخ می دهیم، موارد جدید مورد توجه قرار می گیرند - ما هرگز تصویر کاملی نخواهیم داشت. وقتی در اواخر دهه 1960 تحقیق را شروع می کردم، بحث برانگیز بود که آیا اصلاً مهبانگی رخ داده است یا خیر. اکنون این دیگر بحث‌برانگیز نیست و می‌توانیم با حدود ۲ درصد دقت بگوییم که جهان در تمام طول مسیر از ۱۳.۸ میلیارد سال کنونی تا یک نانوثانیه چگونه بوده است. این پیشرفت عظیمی است. بنابراین، باور اینکه در 50 سال آینده، مسائل چالش برانگیز در مورد آنچه در دوره کوانتومی یا «تورمی» اتفاق می‌افتد، درک خواهند شد، چندان خوش بینانه نیست.‌‌
اما مطمئناً این سؤال دیگری را ایجاد می کند: چه مقدار از علم قرار است در دسترس مغز انسان باشد؟ برای مثال، می‌توان به این نتیجه رسید که ریاضیات نظریه ریسمان به نوعی توصیف درستی از واقعیت است، اما ما هرگز قادر نخواهیم بود آن را به خوبی درک کنیم تا آن را مانند مشاهدات واقعی بررسی کنیم. یا احتمالا برای درک کاملتر باید منتظر ظهور  پساانسان ها post-humans باشیم.
اما هرکسی که به این اسرار می اندیشد باید بداند که فضای خالی فیزیکدانان - خلاء - با "هیچ" فلاسفه یکی نیست.‌‌

@phys_Q

💢قبل از بیگ بنگ چه بود؟

اینکه سرنوشت یونیورس به چه شکل است به میزان زیادی وابسته به انبساط کیهانی است . و این سوال که قبل از مهبانگ چه بوده است را یکبار هاوکینگ با سوالی مانند اینکه جنوب قطب جنوب چیست مقایسه کرد .

در عصر سلطه انرژی تاریک سرعت انبساط عالم در حال افزایش است . اما سه سناریو برای سرنوشت احتمالی عالم وجود دارد .

سرعت انبساط با همین نرخ افزایش یابد .

سرعت انبساط کاهش یابد و به صفر نزدیک شود (اما هرگز صفر نشود).

سرعت انبساط صفر شود و معکوس شود تا یونیورس دوباره در خودش فرو-رُمبش کند و منقبض شود و آماده مهبانگی تازه شود و این توصیف چرخه ای مداوم از مهبانگ ها را شامل می شود .

هر سه سناریو فرضیه های محتمل هستند .

( سرنوشت حیات و زندگی کنونی در یونیورس بیش از انبساط کیهانی به انتروپی و سوخت ستارگان بستگی دارد ، با هر ثانیه که می گذرد میلیارد ها میلیارد تن هیدروژن با سنتز هسته ای به عناصر سنگین تر تبدیل و انرژی حیات بخش خود را بصورت انرژی حرارتی thermal محیط می تابند ، و ستاره ها رفته رفته کم فروغ تر می شوند . )
@phys_Q

💢Scientists See Quantum Interference between Different Kinds of Particles for First Time

A newly discovered interaction related to quantum entanglement between dissimilar particles opens a new window into the nuclei of atoms‌‌.

¹-https://t.me/phys_Q/9126

²-https://t.me/phys_Q/9127


Ref:https://www.scientificamerican.com/article/scientists-see-quantum-interference-between-different-kinds-of-particles-for-first-time/

💢Scientists See Quantum Interference between Different Kinds of Particles for First Time

A newly discovered interaction related to quantum entanglement between dissimilar particles opens a new window into the nuclei of atoms‌‌

بخش اول


دانشمندان برای اولین بار تداخل کوانتومی بین انواع مختلف ذرات را مشاهده کردند

یک برهمکنش تازه کشف شده مربوط به درهم تنیدگی کوانتومی بین ذرات غیرمشابه dissimilar، پنجره جدیدی را به سمت هسته اتم ها باز می کند.‌‌

برای نخستین بار، دانشمندان تداخل ِ کوانتومی ای را مشاهده کردند -( یک برهمکنش موجی بین ذرات مربوط به پدیده شگفت درهم تنیدگی کوانتومی ) - که بین دو نوع مختلف ذره رخ می دهد. این کشف می تواند به فیزیکدانان کمک کند تا بفهمند درون هسته اتم چه می گذرد.
ذرات هم به عنوان ذره و هم موج رفتار می کنند. و تداخل interference  توانایی کنشی موج سان برای یک ذره جهت کاهش یا افزایش کنش action ، با سایر ذرات کوانتومی است، مانند دو قایقی که از دریاچه عبور می کنند. گاهی اوقات امواج دارای همپوشانی یک موج بزرگتر ایجاد می کنند و گاهی اوقات یکدیگر را خنثی می کنند و موج را محو می کنند. این تداخل به دلیل درهم تنیدگی رخ می‌دهد، یکی از جنبه‌های عجیب‌تر فیزیک کوانتوم، که در دهه 1930 پیش‌بینی شد و از دهه 1970 به صورت تجربی مشاهده شده است. هنگامی که در هم تنیده می‌شوند، حالت‌های کوانتومی چند ذره به هم مرتبط می‌شوند تا اندازه‌گیری‌های یکی با اندازه‌گیری‌های ذرات دیگر مرتبط باشد، حتی اگر یکی در مشتری و دیگری در چمن جلوی خانه شما باشد.‌‌

گاهی اوقات ذرات غیرمشابه ممکن است در هم تنیده entangle  شوند ، اما تا حالا مشخص نبود که این ذرات درهم تنیده با یکدیگر تداخل داشته باشند. به این دلیل که بخشی از اندازه‌گیری تداخل به دو ذره موج مانند متکی است که از یکدیگر قابل تشخیص نیستند. دو فوتون یا ذرات نور را از دو منبع مجزا تصور کنید. اگر بخواهید این فوتون ها را شناسایی کنید، هیچ راهی برای تعیین اینکه هر کدام از کدام منبع آمده اند وجود ندارد.

به لطف قوانین کوانتومی حاکم بر این ذرات بسیار کوچک، این ابهام در واقع قابل اندازه‌گیری است: تمام تاریخچه‌های احتمالی دو فوتون یکسان با یکدیگر تداخل دارند و الگوهای جدیدی   را در کنش موجی نهایی ذرات ایجاد می‌کنند.

این الگوها معمولاً با یک جفت ذره نامشابه اتفاق نمی‌افتند، حتی زمانی که در هم تنیده باشند. از آنجا که می توان این ذرات را از هم تفکیک کرد، هیچ رمز و رازی در مورد تاریخچه آنها وجود ندارد و بنابراین هیچ تداخلی بین این دنیا های متفاوت از احتمالات وجود ندارد - یعنی تا کنون.

در مرحله اول، اکنون فیزیکدانان تداخل بین دو ذره زیر اتمی غیرمشابه را یافته اند. محققان این مشاهدات را در برخورددهنده یون سنگین نسبیتی (RHIC)، یک شتاب دهنده ذرات غول‌پیکر در آزمایشگاه ملی بروکهاون لانگ آیلند انجام دادند. این یافته نحوه درک ما از درهم تنیدگی را گسترش می دهد و فرصت های جدیدی برای استفاده از آن برای مطالعه دنیای زیراتمی ارائه می دهد.‌‌


جیمز دانیل براندنبورگ، فیزیکدان از دانشگاه ایالتی اوهایو می گوید: با این روش جدید، ما می توانیم اندازه و شکل هسته را تا حدود یک دهم فمتومتر، یک دهم اندازه یک پروتون اندازه گیری کنیم . این 10 تا 100 برابر دقیق‌تر از اندازه‌گیری‌های قبلی هسته‌های اتمی با انرژی بالا است.

شتابدهنده RHIC برای برخورد یون های سنگین مانند هسته اتم های طلا طراحی شده است. با این حال، در این مورد، محققان به برخورد علاقه ای نداشتند. همانطور که هسته‌های طلا با سرعت نزدیک به نور از برخورد دهنده عبور می‌کنند، میدان الکترومغناطیسی ایجاد می‌کنند که فوتون‌ها را تولید می‌کند. هنگامی که دو هسته طلا به یکدیگر نزدیک می شوند اما با هم برخورد نمی کنند، احتمال دارد فوتون ها  با هسته های مجاور تنظیم شوند.  Raghav Kunnawalkam Elayavalli، یکی از همکاران  پروژه ، فیزیکدان دانشگاه وندربیلد، می‌گوید که این موارد نزدیک به نویز پس‌زمینه در نظر گرفته می‌شدند.  وی می‌گوید، اما با نگاه کردن به رویدادهای تماس نزدیک، "یک زمینه کاملاً جدید از فیزیک را باز کرد که در ابتدا قابل دسترسی نبود."
هنگامی که یک فوتون از هسته یون طلای همسایه خود بازتابیده می شود، می تواند یک ذره فوق العاده کوتاه مدت به نام rho تولید کند که به سرعت به دو ذره به نام پیون تجزیه می شود، یکی با بار مثبت و دیگری بار منفی.‌‌

@phys_Q

💢Scientists See Quantum Interference between Different Kinds of Particles for First Time

A newly discovered interaction related to quantum entanglement between dissimilar particles opens a new window into the nuclei of atoms‌‌

بخش دوم و پایانی

دانشمندان برای اولین بار تداخل کوانتومی بین انواع مختلف ذرات را مشاهده کردند

یک برهمکنش تازه کشف شده مربوط به درهم تنیدگی کوانتومی بین ذرات غیرمشابه dissimilar، پنجره جدیدی را به سمت هسته اتم ها باز می کند.‌‌



پیون مثبت می تواند با دیگر پیون های مثبت ناشی از پروازهای نزدیک اتم های طلای دیگر تداخل داشته باشد. پیون منفی می تواند با دیگر پیون های منفی تداخل داشته باشد. تا اینجا همه اینها محتوای کتب درسی است. اما در نهایت شگفتی مطالعات در کدام بخش هست: از آنجا که پیون های مثبت و منفی در هم تنیده و  نیز با یکدیگر تداخل می کنند.

* یک راه تولید جفت های درهم تنیده تجزیه یا واپاشی های خاص است . در این مورد پایستگی انرژی و بار الکتریکی و پاریته و دیگر تقارن های فیزیکی برآورده شده و دو پیون در هم تنیده در دو جهت متفاوت با بار های مثبت و منفی از فوتون های پر انرژی تولید شده اند .

جردن کاتلر، محقق فوق دکترا در فیزیک نظری در انجمن یاران دانشگاه هاروارد، که در این تحقیق دخالتی نداشت، می‌گوید: «کاری که آن‌ها انجام می‌دهند کاری است که از نظر سبک به شیوه‌ای جالب متفاوت است. کاتلر می‌گوید که اثر دو مرحله‌ای درهم‌تنیدگی و تداخل هیچ قانون اساسی مکانیک کوانتومی را نقض نمی‌کند، اما روشی هوشمندانه‌تر برای استخراج اطلاعات جدید از این ذرات است.
به ویژه، فوتون‌ها می‌توانند مانند لیزرهای کوچک عمل کنند و هسته‌های یون‌های طلا را که با آنها برخورد می‌کنند اسکن کنند. این برهمکنش ها به محققان اجازه می دهد تا ذرات زیر اتمی مانند کوارک ها را که پروتون ها و نوترون های یک اتم را می سازند و گلوئون ها که کوارک ها را در کنار هم نگه می دارند، بررسی کنند. فیزیکدانان هنوز به طور کامل درک نمی کنند که چگونه پروتون ها خواصی مانند جرم و اسپین- نسخه کوانتومی تکانه زاویه ای، را از این سوپ ذرات درهم تنیده به دست می آورند.

با اندازه‌گیری تکانه پیون‌ها، محققان می‌توانند تصویری از چگالی چیزی که فوتون از آن جهش bounce کرده است به دست آورند - در این مورد، ذرات زیراتمی هسته یون را تشکیل می‌دهند. تلاش‌های قبلی برای انجام این نوع اندازه‌گیری‌ها با استفاده از انواع دیگر ذرات با سرعت‌های بالا منجر به ایجاد یک تصویر ناامیدکننده و تار شده بود.‌‌

با این حال، دانشمندان پروژه STAR اخیراً دریافته‌اند که فوتون‌های این آزمایش‌ها پلاریزه هستند، به این معنی که میدان‌های الکتریکی آنها در جهت خاصی حرکت می‌کنند. یوشیتاکا هاتا، فیزیکدان آزمایشگاه ملی بروکهاون که در این تحقیق شرکت نداشت، می‌گوید: این قطبش به پیون‌ها منتقل می‌شود و با تداخل کوانتومی تقویت می‌شود. با محاسبه دقیق پلاریزاسیون، محققان می توانند اساساً " blur تاری" را از اندازه گیری های هسته کم کنند و تصویر بسیار دقیق تری ارائه دهند. براندنبورگ می‌گوید: «ما عملا می‌توانیم تفاوت بین محل قرارگیری پروتون‌ها و محل قرارگیری نوترون‌ها در داخل هسته را ببینیم. او می‌گوید پروتون‌ها تمایل دارند در مرکز جمع شوند، که توسط "پوست skin" نوترون احاطه شده است.
فراتر از اندازه هسته، جزئیات دیگری نیز وجود دارد که این تکنیک می تواند کشف کند. برای مثال، اسپین یک پروتون از اسپین کوارک‌هایی که یک پروتون را می‌سازند پیشی می‌گیرد، به این معنی که چیزی در پروتون وجود ندارد که بقیه اسپین را توضیح می‌دهد. براندنبورگ می‌گوید گلوئون‌هایی که کوارک‌ها را در کنار هم نگه می‌دارند احتمالاً مقصر تفاوت اسپین ها هستند، اما دانشمندان هنوز راهی مناسب برای دستیابی به  آنچه که می‌خواهند پیدا نکرده‌اند. در آینده، این تکنیک جدید می‌تواند نگاهی واضح‌تر به اسپین گلوئون‌ها و دیگر ویژگی‌های آن داشته باشد.
کاتلر می‌گوید: «آنچه بسیار شگفت‌انگیز است، این است که این آزمایش‌های معاصر همچنان مرزهای درک ما از مکانیک کوانتومی و اندازه‌گیری را پیش می‌برند و افق‌های جدیدی را برای تئوری و آزمایش باز می‌کنند.»‌‌

@phys_Q

آهنگ  سکس گروهی
فریده و شهرام فرشید
@phys_Q