مرکز مشاوره و آموزش حقوقی دادبان، آماده پشتیبانی حقوقی از معترضان است.
لینک عضویت:
t.me/Daadbaan2021
@Daadbaan2021
@tavaanatech
لینک عضویت:
t.me/Daadbaan2021
@Daadbaan2021
@tavaanatech
💢Something always happens. In quantum mechanics, this simple-sounding statement, called unitarity, severely restricts how particles evolve and interact.
همیشه یک اتفاقی می افتد. در مکانیک کوانتومی، این گزاره ساده به نام یونیتاریتی، نحوه تکامل و برهم کنش ذرات را به شدت در تنگنا قرار می دهد .
https://www.quantamagazine.org/physicists-rewrite-a-quantum-rule-that-clashes-with-our-universe-20220926/
قسمت نخست
https://t.me/higgs_field/7328
قسمت دوم
قسمت سوم
قسمت چهارم
قسمت پنجم
قسمت ششم و پایان
همیشه یک اتفاقی می افتد. در مکانیک کوانتومی، این گزاره ساده به نام یونیتاریتی، نحوه تکامل و برهم کنش ذرات را به شدت در تنگنا قرار می دهد .
https://www.quantamagazine.org/physicists-rewrite-a-quantum-rule-that-clashes-with-our-universe-20220926/
قسمت نخست
https://t.me/higgs_field/7328
قسمت دوم
قسمت سوم
قسمت چهارم
قسمت پنجم
قسمت ششم و پایان
💢فیزیکدانان یک قانون کوانتومی که با یونیورس ما جور در نمی آید را بازنویسی می کنند
توسط چارلی وود
قسمت نخست
گذشته و آینده در مکانیک کوانتومی متعارف پیوند تنگاتنگی دارند . شاید خیلی تنگ تر . یک تلنگر به این تئوری می تواند سبب فزونی احتمالات کوانتومی مانند انبساط فضا ، باشد.
انبساط فضا برای مکانیک کوانتومی دردسر ایجاد میکند، مانند قرار دادن پارتیکل ها در طیفی درحال رشد و فزاینده ای از گزینه های مکانی .
بخشهای ناموزون فیزیک مدرن را دو شَقه کرده است. در یک طرف نظریه کوانتومی قرار دارد که ذرات ساب-اتمیک را به صورت امواج احتمال نشان می دهد. از سوی دیگر، نسبیت عام، نظریه انیشتین است که مکان و زمان می توانند خمیده و سبب گرانش شوند. به مدت 90 سال، فیزیکدانان به دنبال آشتی، توصیفی بنیادینتر از رئالیتی بودهاند که هم مکانیک کوانتومی و هم گرانش را در بر میگیرد. اما این تلاش با پارادوکس های دردسرساز روبرو شده است.
نکاتی آشکار شده اند مبنی بر اینکه حداقل بخشی از مسئله مربوط به یک اصل در قلب مکانیک کوانتومی است، یک فرضیه در مورد نحوه عملکرد یونیورس که آنقدر بدیهی به نظر می رسد که به سختی ارزش بیان کردن را دارد، بسیار کمتر ارزش تر از آنکه سوال ایجاد کند.
وحدت یا “unitarity” ، که اصل principle نامیده می شود، می گوید که همیشه یک اتفاق می افتد. وقتی ذرات برهم کنش می کنند، احتمال تمام نتایج ممکن باید به 100 درصد برسد.
یونیتاریتی به شدت چگونگی تکامل اتم ها و ذرات ساب-اتمیک را لحظه به لحظه به خود محدود می کند. همچنین تضمین می کند که تغییر یک خیابان دوطرفه است: هر رویداد قابل تصور در مقیاس کوانتومی را می توان معکوس کرد ، حداقل بر روی کاغذ . این الزامات مدتهاست که فیزیکدانان را راهنمایی کرده است زیرا فرمولهای کوانتومی معتبری را استخراج میکنند. یوناتان کان، استادیار دانشگاه ایلینویز، میگوید: «این یک شرایط بسیار بازدارنده است، حتی اگر در نگاه اول کمی بیاهمیت به نظر برسد».
اما چیزی که زمانی یک داربست ضروری به نظر می رسید ممکن است تبدیل به یک جلیقه خفه کننده شده باشد که فیزیکدانان را از آشتی دادن مکانیک کوانتومی و گرانش باز می دارد. بیانکا دیتریچ، نظریهپرداز موسسه فیزیک نظری پیرامونی در واترلو، کانادا، میگوید:
وحدت در گرانش کوانتومی یک سؤال باز و بی پاسخ است.
مشکل اصلی این است که جهان در حال انبساط است. این بسط به خوبی توسط نسبیت عام توصیف شده است. اما این بدان معنی است که آینده کیهان کاملاً متفاوت از گذشته آن به نظر می رسد، در حالی که وحدت نیاز به تقارن منظم بین گذشته و آینده در سطح کوانتومی دارد.
استیو گیدینگ، نظریهپرداز گرانش کوانتومی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا، میگوید: «تنشی در این مسئله وجود دارد، که هنگامی به آن فکر کنید ، کاملاً گیجکننده است».
نگرانی از این درگیری سال هاست که در هوا وجود دارد. اما اخیراً، دو نظریهپرداز گرانش کوانتومی ممکن است راهی برای کنار زدن موانع یکپارچگی پیدا کرده باشند تا بهتر با کیهان در حال رشد و انبساط ما سازگاری داشته باشد. اندرو استرومینگر و جردن کاتلر از دانشگاه هاروارد استدلال میکنند که یک اصل ریلکس تر به نام ایزومتریک میتواند یک جهان در حال انبساط را در خود جای دهد و در عین حال الزامات سختگیرانهای را برآورده میکند که اولین بار یکپارچگی (یونیتاری) را به یک چراغ راهنما تبدیل کرد.
استرومینگر گفت: " شما به وحدت یا یونیتاریتی نیاز ندارید. بلکه وحدت یک شرط بسیار قوی است."
در حالی که بسیاری از فیزیکدانان از پروپزال ایزومتریک استقبال می کنند - حتی برخی به طور مستقل به نتایج مشابهی رسیده اند - نظرات در مورد اینکه آیا این به روز رسانی خیلی رادیکال و افراطی است یا خیر ، متفاوت است.
💢@higgs_field
توسط چارلی وود
قسمت نخست
گذشته و آینده در مکانیک کوانتومی متعارف پیوند تنگاتنگی دارند . شاید خیلی تنگ تر . یک تلنگر به این تئوری می تواند سبب فزونی احتمالات کوانتومی مانند انبساط فضا ، باشد.
انبساط فضا برای مکانیک کوانتومی دردسر ایجاد میکند، مانند قرار دادن پارتیکل ها در طیفی درحال رشد و فزاینده ای از گزینه های مکانی .
بخشهای ناموزون فیزیک مدرن را دو شَقه کرده است. در یک طرف نظریه کوانتومی قرار دارد که ذرات ساب-اتمیک را به صورت امواج احتمال نشان می دهد. از سوی دیگر، نسبیت عام، نظریه انیشتین است که مکان و زمان می توانند خمیده و سبب گرانش شوند. به مدت 90 سال، فیزیکدانان به دنبال آشتی، توصیفی بنیادینتر از رئالیتی بودهاند که هم مکانیک کوانتومی و هم گرانش را در بر میگیرد. اما این تلاش با پارادوکس های دردسرساز روبرو شده است.
نکاتی آشکار شده اند مبنی بر اینکه حداقل بخشی از مسئله مربوط به یک اصل در قلب مکانیک کوانتومی است، یک فرضیه در مورد نحوه عملکرد یونیورس که آنقدر بدیهی به نظر می رسد که به سختی ارزش بیان کردن را دارد، بسیار کمتر ارزش تر از آنکه سوال ایجاد کند.
وحدت یا “unitarity” ، که اصل principle نامیده می شود، می گوید که همیشه یک اتفاق می افتد. وقتی ذرات برهم کنش می کنند، احتمال تمام نتایج ممکن باید به 100 درصد برسد.
یونیتاریتی به شدت چگونگی تکامل اتم ها و ذرات ساب-اتمیک را لحظه به لحظه به خود محدود می کند. همچنین تضمین می کند که تغییر یک خیابان دوطرفه است: هر رویداد قابل تصور در مقیاس کوانتومی را می توان معکوس کرد ، حداقل بر روی کاغذ . این الزامات مدتهاست که فیزیکدانان را راهنمایی کرده است زیرا فرمولهای کوانتومی معتبری را استخراج میکنند. یوناتان کان، استادیار دانشگاه ایلینویز، میگوید: «این یک شرایط بسیار بازدارنده است، حتی اگر در نگاه اول کمی بیاهمیت به نظر برسد».
اما چیزی که زمانی یک داربست ضروری به نظر می رسید ممکن است تبدیل به یک جلیقه خفه کننده شده باشد که فیزیکدانان را از آشتی دادن مکانیک کوانتومی و گرانش باز می دارد. بیانکا دیتریچ، نظریهپرداز موسسه فیزیک نظری پیرامونی در واترلو، کانادا، میگوید:
وحدت در گرانش کوانتومی یک سؤال باز و بی پاسخ است.
مشکل اصلی این است که جهان در حال انبساط است. این بسط به خوبی توسط نسبیت عام توصیف شده است. اما این بدان معنی است که آینده کیهان کاملاً متفاوت از گذشته آن به نظر می رسد، در حالی که وحدت نیاز به تقارن منظم بین گذشته و آینده در سطح کوانتومی دارد.
استیو گیدینگ، نظریهپرداز گرانش کوانتومی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا، میگوید: «تنشی در این مسئله وجود دارد، که هنگامی به آن فکر کنید ، کاملاً گیجکننده است».
نگرانی از این درگیری سال هاست که در هوا وجود دارد. اما اخیراً، دو نظریهپرداز گرانش کوانتومی ممکن است راهی برای کنار زدن موانع یکپارچگی پیدا کرده باشند تا بهتر با کیهان در حال رشد و انبساط ما سازگاری داشته باشد. اندرو استرومینگر و جردن کاتلر از دانشگاه هاروارد استدلال میکنند که یک اصل ریلکس تر به نام ایزومتریک میتواند یک جهان در حال انبساط را در خود جای دهد و در عین حال الزامات سختگیرانهای را برآورده میکند که اولین بار یکپارچگی (یونیتاری) را به یک چراغ راهنما تبدیل کرد.
استرومینگر گفت: " شما به وحدت یا یونیتاریتی نیاز ندارید. بلکه وحدت یک شرط بسیار قوی است."
در حالی که بسیاری از فیزیکدانان از پروپزال ایزومتریک استقبال می کنند - حتی برخی به طور مستقل به نتایج مشابهی رسیده اند - نظرات در مورد اینکه آیا این به روز رسانی خیلی رادیکال و افراطی است یا خیر ، متفاوت است.
💢@higgs_field
👍8🥱1
💢فیزیکدانان یک قانون کوانتومی که با یونیورس ما جور در نمی آید را بازنویسی می کنند
توسط چارلی وود
قسمت دوم
📌یک حاصلجمع ثابت
در زندگی روزمره ، رویداد ها نمیتوانند کمک کنند اما در یک روش یونیتار یا واحد عمل می کنند . برای مثال پرتاب سکه دارای شانس 100 درصدی برای بالا ماندن شیر یا خط خواهد بود.
اما در سده قبل ، پیشگامان مکانیک کوانتومی یک کشف سوپرایز کننده داشتند - کشفی که یونیتاریتی را از منطق عمومی به یک اصل مقدس تغییر داد. سورپرایز از این قرار بود که ، از لحاظ ریاضیات ، جهان کوانتومی نه بر اساس احتمالات بلکه بر اساس اعدادی با پیچیدگی بیشتر به نام دامنه عمل می کرد. یک دامنه اساسا درجه ای از یک پارتیکل در حالت معین است . که می تواند مثبت ، منفی یا عدد موهومی imaginary باشد.
برای محاسبه احتمال مشاهده عملی یک پارتیکل در یک حالت معیّن ، فیزیکدانان دامنه را به توان 2 می رسانند که از آنها را از شر بیت های موهومی و منفی خلاص و احتمالات مثبت تولید می کند.
یونیتاریتی بیانگر این است که مجموع احتمالات است (در واقع مجذور همه دامنه ها ) برابر با یکاست.
این پیچش است . مجذور دامنه های پنهان برای نتایجی که در عمل می بینیم . که دندان های یونیتاریتی را به وجود می آورد. همانطور که حالت یک پارتیکل تغییر می کند ( مثلا همانطور که از میدان مغناطیسی عبور می کند به پارتیکل دیگر برخورد کند) دامنه ی آن نیز تغییر می کند.
فیزیکدانان در بررسی چگونگی اجازه تکامل یا برهمکنش یک پارتیکل از این فکت و حقیقت که دامنه ها هرگز بگونه ای که مجموع ثابت شده مجذور شان مختل شود ، تغییر نمی کنند.
به عنوان نمونه در دهه 1920 ، الزام به یونیتاریتی ، فیزیکدان بریتانیایی پل دیراک را برای کشف یک معادله که دلالت بر وجود پادماده میکرد ، راهنمایی کرد.
دیراک با اشاره به یونیتاریتی نوشت :
من علاقه ای به بررسی تئوری های ناسازگار با [استدلال] مورد علاقه ام نداشتم .
فیزیکدانان با ردیابی نحوه جابجایی حالت کوانتومی یک پارتیکل در فضای هیلبرت، احتمالات و دامنه ها را در یک راستا نگه می دارند - فضایی انتزاعی که همه حالات ممکن موجود برای پارتیکل را نشان می دهد. دامنه های پارتیکل با مختصات آن در فضای هیلبرت مطابقت دارد و فیزیکدانان تغییرات پارتیکل را با آبجکت های ریاضیاتی به نام ماتریس ثبت می کنند که مختصات آن را تغییر می دهند.
یونیتاریتی حکم میکند که یک تغییر فیزیکی مجاز باید با یک ماتریس «unitary » ویژه مطابقت داشته باشد که حالت پارتیکل را در فضای هیلبرت بدون تغییر که مجموع مجذور مختصات آن برابر با 1 است، میچرخاند.
این یک وفکت ریاضیاتی با پیامدهای فلسفی است: اگر ماتریس خاص یونیتاری مرتبط به تغییرات در طول زمان را بدانید، هر حالت کوانتومی را می توان به آینده چرخانده یا به گذشته بازگردانید.
و همیشه در یک حالت دوام پذیر دیگر در فضای هیلبرت فرود می آید، و هرگز رشد یا کوچک نمی شود. کاتلر درینباره گفت: «گذشته بطور کامل آینده و آینده بطور کاملا گذشته را تعیین می کند. "این به بیانیه ای مربوط می شود که اطلاعات نه ایجاد می شود و نه از بین می رود."
و با این حال، به نظر می رسد که این فرض پایه با کیهانی که ما را احاطه کرده است، در تضاد است.
💢@higgs_field
توسط چارلی وود
قسمت دوم
📌یک حاصلجمع ثابت
در زندگی روزمره ، رویداد ها نمیتوانند کمک کنند اما در یک روش یونیتار یا واحد عمل می کنند . برای مثال پرتاب سکه دارای شانس 100 درصدی برای بالا ماندن شیر یا خط خواهد بود.
اما در سده قبل ، پیشگامان مکانیک کوانتومی یک کشف سوپرایز کننده داشتند - کشفی که یونیتاریتی را از منطق عمومی به یک اصل مقدس تغییر داد. سورپرایز از این قرار بود که ، از لحاظ ریاضیات ، جهان کوانتومی نه بر اساس احتمالات بلکه بر اساس اعدادی با پیچیدگی بیشتر به نام دامنه عمل می کرد. یک دامنه اساسا درجه ای از یک پارتیکل در حالت معین است . که می تواند مثبت ، منفی یا عدد موهومی imaginary باشد.
برای محاسبه احتمال مشاهده عملی یک پارتیکل در یک حالت معیّن ، فیزیکدانان دامنه را به توان 2 می رسانند که از آنها را از شر بیت های موهومی و منفی خلاص و احتمالات مثبت تولید می کند.
یونیتاریتی بیانگر این است که مجموع احتمالات است (در واقع مجذور همه دامنه ها ) برابر با یکاست.
این پیچش است . مجذور دامنه های پنهان برای نتایجی که در عمل می بینیم . که دندان های یونیتاریتی را به وجود می آورد. همانطور که حالت یک پارتیکل تغییر می کند ( مثلا همانطور که از میدان مغناطیسی عبور می کند به پارتیکل دیگر برخورد کند) دامنه ی آن نیز تغییر می کند.
فیزیکدانان در بررسی چگونگی اجازه تکامل یا برهمکنش یک پارتیکل از این فکت و حقیقت که دامنه ها هرگز بگونه ای که مجموع ثابت شده مجذور شان مختل شود ، تغییر نمی کنند.
به عنوان نمونه در دهه 1920 ، الزام به یونیتاریتی ، فیزیکدان بریتانیایی پل دیراک را برای کشف یک معادله که دلالت بر وجود پادماده میکرد ، راهنمایی کرد.
دیراک با اشاره به یونیتاریتی نوشت :
من علاقه ای به بررسی تئوری های ناسازگار با [استدلال] مورد علاقه ام نداشتم .
فیزیکدانان با ردیابی نحوه جابجایی حالت کوانتومی یک پارتیکل در فضای هیلبرت، احتمالات و دامنه ها را در یک راستا نگه می دارند - فضایی انتزاعی که همه حالات ممکن موجود برای پارتیکل را نشان می دهد. دامنه های پارتیکل با مختصات آن در فضای هیلبرت مطابقت دارد و فیزیکدانان تغییرات پارتیکل را با آبجکت های ریاضیاتی به نام ماتریس ثبت می کنند که مختصات آن را تغییر می دهند.
یونیتاریتی حکم میکند که یک تغییر فیزیکی مجاز باید با یک ماتریس «unitary » ویژه مطابقت داشته باشد که حالت پارتیکل را در فضای هیلبرت بدون تغییر که مجموع مجذور مختصات آن برابر با 1 است، میچرخاند.
این یک وفکت ریاضیاتی با پیامدهای فلسفی است: اگر ماتریس خاص یونیتاری مرتبط به تغییرات در طول زمان را بدانید، هر حالت کوانتومی را می توان به آینده چرخانده یا به گذشته بازگردانید.
و همیشه در یک حالت دوام پذیر دیگر در فضای هیلبرت فرود می آید، و هرگز رشد یا کوچک نمی شود. کاتلر درینباره گفت: «گذشته بطور کامل آینده و آینده بطور کاملا گذشته را تعیین می کند. "این به بیانیه ای مربوط می شود که اطلاعات نه ایجاد می شود و نه از بین می رود."
و با این حال، به نظر می رسد که این فرض پایه با کیهانی که ما را احاطه کرده است، در تضاد است.
💢@higgs_field
Telegram
attach 📎
👍6🥱2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شروین حاجی پور، خواننده و آهنگساز، با استفاده از توییتهای کاربران در توییتر که در آن هشتگ مهسا امینی وجود دارد، ترانهای اعتراضی ساخته و منتشر کرده است
🆔 @phys_Q
🆔 @phys_Q
❤32👍3👎3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
👍12👎5❤1😁1
💢فیزیکدانان یک قانون کوانتومی که با یونیورس ما جور در نمی آید را بازنویسی می کنند
توسط چارلی وود
قسمت سوم
📌یک تقابل کیهانی
کهکشان ها از هم دورتر می شوند . در حالی که یونیورس در حال انبساط ما یک راه حل کاملاً معتبر برای معادلات نسبیت عام است، فیزیکدانان به طور فزاینده ای دریافته اند که گسترش و انبساط آن برای مکانیک کوانتومی دردسر ایجاد می کند، با قرار دادن پارتیکل ها با طیف گسترده ای از گزینه ها برای اینکه کجا باشند و چگونه رفتار کنند. همانطور که فضا رشد می کند و گسترش می یابد، چگونه فضای احتمالات هیلبرت با آن رشد نمی کند؟
نیما ارکانی حامد، فیزیکدان نظری در مؤسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون، نیوجرسی، میگوید:
قطعاً درست است که اکنون درجات آزادی در یونیورس نسبت به یونیورس اولیه بیشتر است.
استرومینگر گفت:
من سالها احساس میکردم که این فیل ِ در اتاق[تاریک] است.
گیدینگ مسئله را با یک آزمایش فکری پارادوکسیکال تنظیم شده در یونیورسی که هم یونیتاری و هم در حال انبساط است، تشدید میکند. گیدینگ گفت: - حالت state کنونی یونیورس را تصور کنید و "یک فوتون ساده" را به آن اضافه کنید - شاید در فضای تازه ایجاد شده در نیمه راه بین اینجا و کهکشان آندرومدا بیتوته کرده باشد(ساکن شده باشد). یونیتاریتی اصرار دارد که ما باید بتوانیم محاسبه کنیم که این یونیورس در گذشته چه شکلی بوده است و حالت کوانتومی آن را تا آنجا که می خواهیم باز می کنیم.
اما به عقب برگرداندن حالت state یونیورس بعلاوه یک فوتون اضافی، یک مشکل ایجاد می کند. با رفتن به گذشته، یونیورس کوچکتر می شود و طول موج فوتون ها نیز کوچک می شود. در یونیورس واقعی ما، این یک مشکل نیست: یک فوتون فقط تا لحظه ایجادش از طریق فرآیند ساب-اتمیک منقبض میشود. معکوس شدن این روند باعث ناپدید شدن آن می شود. اما فوتون اضافی توسط این فرآیند خاص ایجاد نشده است، بنابراین به جای ناپدید شدن هنگامی که زمان را به عقب برگردانید، طول موج آن در نهایت به طرز غیرممکنی کوچک میشود و انرژی خود را آنقدر متمرکز میکند که فوتون به یک سیاهچاله فرو میریزد. این یک پارادوکس ایجاد می کند که به طور خنثی به این معنی است که - در این یونیورس تخیّلی و در حال انبساط - سیاهچاله های میکروسکوپی به فوتون تبدیل می شوند. آزمایش فکری نشان میدهد که ترکیب سادهای از یونیتاریتی و انبساط کیهانی کار نمیکند.
دیتریچ فکر میکند که یونیتاری برای نتایج کلیتر بوی بدی میدهد. مکانیک کوانتومی زمان را مطلق تلقی می کند، اما نسبیت عام با تیک تاک ساعت ها به هم می ریزد و مفهوم تغییر را از لحظه ای به لحظه دیگر پیچیده می کند. وی گفت:
من شخصاً هرگز آنقدر بر یونیتاری تکیه نکردم.
سوال این است: چه نوع چارچوب جایگزینی می تواند هم انبساط کیهانی و هم ریاضیات مستحکم و سخت نظریه کوانتومی را در خود جای دهد؟
💢@higgs_field
توسط چارلی وود
قسمت سوم
📌یک تقابل کیهانی
کهکشان ها از هم دورتر می شوند . در حالی که یونیورس در حال انبساط ما یک راه حل کاملاً معتبر برای معادلات نسبیت عام است، فیزیکدانان به طور فزاینده ای دریافته اند که گسترش و انبساط آن برای مکانیک کوانتومی دردسر ایجاد می کند، با قرار دادن پارتیکل ها با طیف گسترده ای از گزینه ها برای اینکه کجا باشند و چگونه رفتار کنند. همانطور که فضا رشد می کند و گسترش می یابد، چگونه فضای احتمالات هیلبرت با آن رشد نمی کند؟
نیما ارکانی حامد، فیزیکدان نظری در مؤسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون، نیوجرسی، میگوید:
قطعاً درست است که اکنون درجات آزادی در یونیورس نسبت به یونیورس اولیه بیشتر است.
استرومینگر گفت:
من سالها احساس میکردم که این فیل ِ در اتاق[تاریک] است.
گیدینگ مسئله را با یک آزمایش فکری پارادوکسیکال تنظیم شده در یونیورسی که هم یونیتاری و هم در حال انبساط است، تشدید میکند. گیدینگ گفت: - حالت state کنونی یونیورس را تصور کنید و "یک فوتون ساده" را به آن اضافه کنید - شاید در فضای تازه ایجاد شده در نیمه راه بین اینجا و کهکشان آندرومدا بیتوته کرده باشد(ساکن شده باشد). یونیتاریتی اصرار دارد که ما باید بتوانیم محاسبه کنیم که این یونیورس در گذشته چه شکلی بوده است و حالت کوانتومی آن را تا آنجا که می خواهیم باز می کنیم.
اما به عقب برگرداندن حالت state یونیورس بعلاوه یک فوتون اضافی، یک مشکل ایجاد می کند. با رفتن به گذشته، یونیورس کوچکتر می شود و طول موج فوتون ها نیز کوچک می شود. در یونیورس واقعی ما، این یک مشکل نیست: یک فوتون فقط تا لحظه ایجادش از طریق فرآیند ساب-اتمیک منقبض میشود. معکوس شدن این روند باعث ناپدید شدن آن می شود. اما فوتون اضافی توسط این فرآیند خاص ایجاد نشده است، بنابراین به جای ناپدید شدن هنگامی که زمان را به عقب برگردانید، طول موج آن در نهایت به طرز غیرممکنی کوچک میشود و انرژی خود را آنقدر متمرکز میکند که فوتون به یک سیاهچاله فرو میریزد. این یک پارادوکس ایجاد می کند که به طور خنثی به این معنی است که - در این یونیورس تخیّلی و در حال انبساط - سیاهچاله های میکروسکوپی به فوتون تبدیل می شوند. آزمایش فکری نشان میدهد که ترکیب سادهای از یونیتاریتی و انبساط کیهانی کار نمیکند.
دیتریچ فکر میکند که یونیتاری برای نتایج کلیتر بوی بدی میدهد. مکانیک کوانتومی زمان را مطلق تلقی می کند، اما نسبیت عام با تیک تاک ساعت ها به هم می ریزد و مفهوم تغییر را از لحظه ای به لحظه دیگر پیچیده می کند. وی گفت:
من شخصاً هرگز آنقدر بر یونیتاری تکیه نکردم.
سوال این است: چه نوع چارچوب جایگزینی می تواند هم انبساط کیهانی و هم ریاضیات مستحکم و سخت نظریه کوانتومی را در خود جای دهد؟
💢@higgs_field
💋2👎1
▪︎ Physicist Albert Einstein and the Dutch mathematician and astronomer Willem de Sitter in 1932, discussing cosmology, the science of the universe:
▫️ فیزیکدان آلبرت انیشتین و ریاضیدان و آسترونومر هلندی ویلم دی سیتر در سال 1932، در مورد کیهان شناسی، ساینس یونیورس بحث می کنند:
https://history.aip.org/history/exhibits/einstein/ae65.htm
💢@phys_Q
▫️ فیزیکدان آلبرت انیشتین و ریاضیدان و آسترونومر هلندی ویلم دی سیتر در سال 1932، در مورد کیهان شناسی، ساینس یونیورس بحث می کنند:
https://history.aip.org/history/exhibits/einstein/ae65.htm
💢@phys_Q
🔥7👍1
کوانتوم مکانیک🕊
شروین حاجی پور، خواننده و آهنگساز، با استفاده از توییتهای کاربران در توییتر که در آن هشتگ مهسا امینی وجود دارد، ترانهای اعتراضی ساخته و منتشر کرده است 🆔 @phys_Q
#شروین_حاجیپور کجاست؟
دوستان شروین می گویند ترانه "برای" با صدای او که ۴۰ میلیون بازدید در صفحه اینستاگرامش داشته پاک شده و تلفنش در دسترس نیست.
جمهوری اسلامی شدیدترین نوع خشونت و ربایش مخالفان و هنرمندان را آغاز کرده است.
#مهسا_امینی
💢@higgs_field
دوستان شروین می گویند ترانه "برای" با صدای او که ۴۰ میلیون بازدید در صفحه اینستاگرامش داشته پاک شده و تلفنش در دسترس نیست.
جمهوری اسلامی شدیدترین نوع خشونت و ربایش مخالفان و هنرمندان را آغاز کرده است.
#مهسا_امینی
💢@higgs_field
👍15🕊5❤4👏2
💢فیزیکدانان یک قانون کوانتومی که با یونیورس ما جور در نمی آید را بازنویسی می کنند
توسط چارلی وود
قسمت چهارم
📌Unitarity 2.0
سال گذشته، استرومینگر با کاتلر همکاری کرد، که زمان خود را بین تحقیقات گرانش کوانتومی و نظریه اطلاعات کوانتومی - مطالعه اطلاعات ذخیره شده در حالتهای کوانتومی - تقسیم کرد. این دو متوجه شدند که یک طرح خوب مطالعاتی در نظریه اطلاعات کوانتومی وجود دارد که شبیه یونیورس در حال انبساط است: تصحیح خطای کوانتومی، طرحی که در آن پیام کوچکی که از حالتهای کوانتومی ساخته شده است بصورت اضافه در یک سیستم بزرگتر کدگذاری میشود. شاید آنها فکر می کردند که محتویات یونیورس جوان به طور مشابه به فرم کیهان مدرن متورم امروزی شبیه سازی شده است.
استرومینگر گفت: در گذشته، پاسخ واضح این بود که این ، دقیقاً همان کاری است که کدگذاران کوانتومی (افراد) انجام میدهند.
در مقالهای که در اوایل سال جاری منتشر شد، این تبدیلات دو کلاسی را که کدهای تصحیح خطای کوانتومی به آنها تعلق دارند، به نام ایزومتریک معرفی کردند. تغییر ایزومتریک شبیه تغییر یونیتاری اما با انعطاف پذیری بیشتر است.
به الکترونی فکر کنید که می تواند دو مکان احتمالی را اشغال کند. فضای هیلبرت آن از تمام ترکیبات احتمالی دامنه در دو مکان تشکیل شده است. این احتمالات را می توان به عنوان نقاط روی یک دایره تصور کرد - هر نقطه در هر دو جهت افقی و عمودی مقداری ارزش دارد. تغییرات یونیتاری حالت ها را به دور دایره می چرخاند اما مجموعه احتمالات را گسترش یا کوچک نمی کند.
با این حال، برای تجسم یک تغییر ایزومتریک، اجازه دهید یونیورس این الکترون به اندازه ای متورم شود که امکان مکان location سوم را فراهم کند. فضای هیلبرت الکترون گسترش می یابد اما به شیوه ای خاص: بعد دیگری می یابد.
دایره به یک کره تبدیل می شود که حالت کوانتومی ذره می تواند روی آن بچرخد تا مخلوطی از هر سه مکان را در خود جای دهد. فاصله بین هر دو حالت روی دایره تحت تغییر ثابت می ماند - یکی دیگر از نیازهای یونیتاریتی. به طور خلاصه، گزینه ها افزایش می یابد، اما بدون پیامد های غیر فیزیکی.
گیدینگ گفت: " کار با ایزومتریک ها نوعی تعمیم» یونیتاریتی است. این مقداری از ذات را حفظ می کند."
یونیورس ما فضای هیلبرتی با تعداد زیادی ابعاد دارد که با انبساط فضای واقعی به طور مداوم تکثیر می شود. به عنوان اثبات سادهتر مفهوم، استرومینگر و کاتلر انبساط یونیورس اسباببازی شامل خطی منتهی به یک آیینه در حال عقب نشینی را مطالعه کردند ، آنها احتمال گسترش یونیورس از یک طول به طول دیگر را محاسبه کردند.
برای چنین محاسباتی، آزمون کنندگان کوانتومی اغلب از معادله شرودینگر استفاده میکنند که چگونگی تکامل یک سیستم کوانتومی در زمان را پیشبینی میکند. اما تغییرات دیکته شده توسط معادله شرودینگر کاملا قابل برگشت هستند.
نیما ارکانی حامد گفت: "هدف واقعی آن(معادله شرودینگر) در زندگی، تحکیم یونیتاریتی است." بنابراین به جای آن، استرومینگر و کاتلر از یک نسخه جایگزین مکانیک کوانتومی استفاده کردند که توسط ریچارد فاینمن مطرح شده بود، به نام مسیر انتگرال path integral . این روش، که شامل جمعآوری تمام مسیرهایی است که یک سیستم کوانتومی میتواند از نقطه شروع تا یک نقطه پایانی طی کند، برای ایجاد حالتهای جدید (که به عنوان مسیرهای انشعاب منتهی به چندین نقطه پایانی ظاهر میشوند) مشکلی ندارد. در پایان، انتگرال مسیر استرومینگر و کاتلر، ماتریسی را استخراج می کند که رشد یونیورس اسباببازی را در بر میگیرد، و در واقع حاصل یک ماتریس ایزومتریک بود تا یک ماتریس یونیتاری.
کاتلر گفت: «اگر میخواهید یک یونیورس در حال انبساط را توصیف کنید، معادله شرودینگر آنطور که هست کار نخواهد کرد. اما در فرمول فاینمن، به اراده خود به کار ادامه می دهد. کاتلر نتیجه می گیرد که این روش جایگزین برای انجام مکانیک کوانتومی بر اساس ایزومتریک "در درک یونیورس در حال انبساط برای ما مفیدتر خواهد بود."
💢@higgs_field
💢فیزیکدانان یک قانون کوانتومی که با یونیورس ما جور در نمی آید را بازنویسی می کنند
توسط چارلی وود
قسمت چهارم
📌Unitarity 2.0
سال گذشته، استرومینگر با کاتلر همکاری کرد، که زمان خود را بین تحقیقات گرانش کوانتومی و نظریه اطلاعات کوانتومی - مطالعه اطلاعات ذخیره شده در حالتهای کوانتومی - تقسیم کرد. این دو متوجه شدند که یک طرح خوب مطالعاتی در نظریه اطلاعات کوانتومی وجود دارد که شبیه یونیورس در حال انبساط است: تصحیح خطای کوانتومی، طرحی که در آن پیام کوچکی که از حالتهای کوانتومی ساخته شده است بصورت اضافه در یک سیستم بزرگتر کدگذاری میشود. شاید آنها فکر می کردند که محتویات یونیورس جوان به طور مشابه به فرم کیهان مدرن متورم امروزی شبیه سازی شده است.
استرومینگر گفت: در گذشته، پاسخ واضح این بود که این ، دقیقاً همان کاری است که کدگذاران کوانتومی (افراد) انجام میدهند.
در مقالهای که در اوایل سال جاری منتشر شد، این تبدیلات دو کلاسی را که کدهای تصحیح خطای کوانتومی به آنها تعلق دارند، به نام ایزومتریک معرفی کردند. تغییر ایزومتریک شبیه تغییر یونیتاری اما با انعطاف پذیری بیشتر است.
به الکترونی فکر کنید که می تواند دو مکان احتمالی را اشغال کند. فضای هیلبرت آن از تمام ترکیبات احتمالی دامنه در دو مکان تشکیل شده است. این احتمالات را می توان به عنوان نقاط روی یک دایره تصور کرد - هر نقطه در هر دو جهت افقی و عمودی مقداری ارزش دارد. تغییرات یونیتاری حالت ها را به دور دایره می چرخاند اما مجموعه احتمالات را گسترش یا کوچک نمی کند.
با این حال، برای تجسم یک تغییر ایزومتریک، اجازه دهید یونیورس این الکترون به اندازه ای متورم شود که امکان مکان location سوم را فراهم کند. فضای هیلبرت الکترون گسترش می یابد اما به شیوه ای خاص: بعد دیگری می یابد.
دایره به یک کره تبدیل می شود که حالت کوانتومی ذره می تواند روی آن بچرخد تا مخلوطی از هر سه مکان را در خود جای دهد. فاصله بین هر دو حالت روی دایره تحت تغییر ثابت می ماند - یکی دیگر از نیازهای یونیتاریتی. به طور خلاصه، گزینه ها افزایش می یابد، اما بدون پیامد های غیر فیزیکی.
گیدینگ گفت: " کار با ایزومتریک ها نوعی تعمیم» یونیتاریتی است. این مقداری از ذات را حفظ می کند."
یونیورس ما فضای هیلبرتی با تعداد زیادی ابعاد دارد که با انبساط فضای واقعی به طور مداوم تکثیر می شود. به عنوان اثبات سادهتر مفهوم، استرومینگر و کاتلر انبساط یونیورس اسباببازی شامل خطی منتهی به یک آیینه در حال عقب نشینی را مطالعه کردند ، آنها احتمال گسترش یونیورس از یک طول به طول دیگر را محاسبه کردند.
برای چنین محاسباتی، آزمون کنندگان کوانتومی اغلب از معادله شرودینگر استفاده میکنند که چگونگی تکامل یک سیستم کوانتومی در زمان را پیشبینی میکند. اما تغییرات دیکته شده توسط معادله شرودینگر کاملا قابل برگشت هستند.
نیما ارکانی حامد گفت: "هدف واقعی آن(معادله شرودینگر) در زندگی، تحکیم یونیتاریتی است." بنابراین به جای آن، استرومینگر و کاتلر از یک نسخه جایگزین مکانیک کوانتومی استفاده کردند که توسط ریچارد فاینمن مطرح شده بود، به نام مسیر انتگرال path integral . این روش، که شامل جمعآوری تمام مسیرهایی است که یک سیستم کوانتومی میتواند از نقطه شروع تا یک نقطه پایانی طی کند، برای ایجاد حالتهای جدید (که به عنوان مسیرهای انشعاب منتهی به چندین نقطه پایانی ظاهر میشوند) مشکلی ندارد. در پایان، انتگرال مسیر استرومینگر و کاتلر، ماتریسی را استخراج می کند که رشد یونیورس اسباببازی را در بر میگیرد، و در واقع حاصل یک ماتریس ایزومتریک بود تا یک ماتریس یونیتاری.
کاتلر گفت: «اگر میخواهید یک یونیورس در حال انبساط را توصیف کنید، معادله شرودینگر آنطور که هست کار نخواهد کرد. اما در فرمول فاینمن، به اراده خود به کار ادامه می دهد. کاتلر نتیجه می گیرد که این روش جایگزین برای انجام مکانیک کوانتومی بر اساس ایزومتریک "در درک یونیورس در حال انبساط برای ما مفیدتر خواهد بود."
💢@higgs_field
Telegram
attach 📎
👍6
رای دادگاه بین المللی آبان :
علی خامنه ای و همراهان به جنایت علیه بشریت محکوم شدند .
علی خامنه ای و همراهان به جنایت علیه بشریت محکوم شدند .
👍61👎4👏3🕊3❤2🤔2😁1🤩1
جمعی از طلاب و مدرسین حوزههای علمیه قم، مشهد و تهران با صدور بیانیهای اعلام کردند که بر فرض پذیرش ولایت ابتدایی خامنهای، او با توجه به جنایات و تقصیرات متعدد در طول حکومتش، از ولایت منعزل است و رجوع به احکام صادره از او و منصوبانش «مصداق رجوع به طاغوت» است.
#مهسا_امینی
#مهسا_امینی
👍29🕊3
" فضایی حاصل از سطحی 2D با کورویچر منفی که توسط تئوری ریسمان AdS کنترل می شود و در مرز آن تئوری پارتیکلی که با نوعی تئوری میدان کوانتومی CFT کنترل شده است " کانسپت اساسی تئوری هولوگرافیک است .
درین تئوری فیزیکالیسم روزمره یا کلیه آبجکت های کلاسیک (نظیر پارتیکل ها و حتی فریم ها) نهایتا با تئوری اطلاعات کوانتومی - بنیادین ترین تئوری که میتوانیم برای یونیورس مطرح کنیم که در همان سطح 2D بعدی کار می کند .
💢@higgs_field
درین تئوری فیزیکالیسم روزمره یا کلیه آبجکت های کلاسیک (نظیر پارتیکل ها و حتی فریم ها) نهایتا با تئوری اطلاعات کوانتومی - بنیادین ترین تئوری که میتوانیم برای یونیورس مطرح کنیم که در همان سطح 2D بعدی کار می کند .
💢@higgs_field
👍1🤔1
آثار هنری که با شرایط کنونی مردم و میهن ❤️ مان درهمتنیده و پیوند دارد را بنام خودتان در مجموعه منتشر خواهیم کرد .
هنر و تلاش هنری خود را در گروه ارسال کنید.
هنر و تلاش هنری خود را در گروه ارسال کنید.
❤7👍2🤯1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
"ژن، ژیان، آزادی" کاری از خانه هنر ولات در کردستان سوریه (روژاوا) کە بە یاد مهسا امینی به زنان انقلابی ایران تقدیم شدە است.
ترجمه: «زن زندگی، آزادی، مرگ بر دیکتاتور. در کوچه و شهر و روستا، عروسی و رقص و پایکوبی است. زن، زندگی آزادی، شعار خیزش است. صدای ساز و دهول؛ رقص دستهجمعی در جریان است. کف و هلهلهها، در حال گرفتن یک انتقام هزار ساله هستند»
#مهسا_امینی
💢@higgs_field
ترجمه: «زن زندگی، آزادی، مرگ بر دیکتاتور. در کوچه و شهر و روستا، عروسی و رقص و پایکوبی است. زن، زندگی آزادی، شعار خیزش است. صدای ساز و دهول؛ رقص دستهجمعی در جریان است. کف و هلهلهها، در حال گرفتن یک انتقام هزار ساله هستند»
#مهسا_امینی
💢@higgs_field
❤14👍1
💢پوزیترون-الکترون - ¹
هر جا بهتون از جزمیّات فیزیک گفتن از کولمب و قرار دادش برای تعیین و نامگذاری بارها با " مثبت و منفی " و ترسیم خطوط شار و نیرو از مثبت به منفی یاد کنید .
شارژ یا بار الکتریکی ویژگی ماده است که دارای دو طعم هست که با مثبت و منفی نامگذاری شده . حتما تا کنون دفع و رانش همنام ها و جذب و ربایش ناهمنام ها را شنیده اید .
بار الکتریکی پایسته است یعنی در یک سیستم ایزوله بدون تغییر خواهد بود . در بیان کلی پروتون ها نماینده بار مثبت و الکترونها نماینده بار منفی هستند اگر در قطعه ای تعداد الکترون ها به پروتون ها فزونی داشته باشد اون قطعه بار منفی دارد و عکس این ماجرا صادق است .
الکترون اما بار e- و پروتون دارای بار e+ هستند ضمن اینکه از نظری جرمی پروتون تقریبا ۱۸۳۰ بار سنگین تر از الکترون هست .
حالا تصور کنید پارتیکلی با بار e+ و جرم الکترون و عدد لیپتونی مخالف الکترون - پوزیترون نام بگیرد که در ساختار اتم مشارکتی ندارد . الکترون و پوزیترون نیروی ربایشی تجربه می کنند و حاصل اختلاط این دو ، پدیده نابودی annihilation است که فوتون های پرانرژی تولید می کند.
💢@higgs_field
هر جا بهتون از جزمیّات فیزیک گفتن از کولمب و قرار دادش برای تعیین و نامگذاری بارها با " مثبت و منفی " و ترسیم خطوط شار و نیرو از مثبت به منفی یاد کنید .
شارژ یا بار الکتریکی ویژگی ماده است که دارای دو طعم هست که با مثبت و منفی نامگذاری شده . حتما تا کنون دفع و رانش همنام ها و جذب و ربایش ناهمنام ها را شنیده اید .
بار الکتریکی پایسته است یعنی در یک سیستم ایزوله بدون تغییر خواهد بود . در بیان کلی پروتون ها نماینده بار مثبت و الکترونها نماینده بار منفی هستند اگر در قطعه ای تعداد الکترون ها به پروتون ها فزونی داشته باشد اون قطعه بار منفی دارد و عکس این ماجرا صادق است .
الکترون اما بار e- و پروتون دارای بار e+ هستند ضمن اینکه از نظری جرمی پروتون تقریبا ۱۸۳۰ بار سنگین تر از الکترون هست .
حالا تصور کنید پارتیکلی با بار e+ و جرم الکترون و عدد لیپتونی مخالف الکترون - پوزیترون نام بگیرد که در ساختار اتم مشارکتی ندارد . الکترون و پوزیترون نیروی ربایشی تجربه می کنند و حاصل اختلاط این دو ، پدیده نابودی annihilation است که فوتون های پرانرژی تولید می کند.
💢@higgs_field
👍2
💢این خوش هیبت طلایی المپوس ، بلندترین کوه مارس یا بهرام هست .
با بلندایی برابر با 27 کیلومتر (ارتفاع بلندترین قله زمین در اورست بیش از 8400 متر است) و پهنایی برابر با 600 کیلومتر که در تصویر مشاهده می کنید .
ضمنا آن غشای نازک چسبیده به سطح ، اتمسفر رقیق مریخ است .
💢 @higgs_field
با بلندایی برابر با 27 کیلومتر (ارتفاع بلندترین قله زمین در اورست بیش از 8400 متر است) و پهنایی برابر با 600 کیلومتر که در تصویر مشاهده می کنید .
ضمنا آن غشای نازک چسبیده به سطح ، اتمسفر رقیق مریخ است .
💢 @higgs_field
👍8🥰1