.

💢 آشفتگی در پس موتور پیشران جنگنده ناشی از چیست؟
جریان گاز داغ خروجی از موتور سبب آشفتگی چگالی گازهای اتمسفر شده و چنین چشم اندازی را ایجاد می کند .

💢@higgs_field

.

💢با نزدیک شدن به نقطه اوج در چرخه فعالیت 11 ساله خورشید که تابش حداکثری خورشیدی نام دارد در سال 2025، فوران های عظیم خورشیدی به نام پرتاب جرم تاجی (CMEs) coronal mass ejections احتمالاً بیشتر خواهند شد.

این ویدئو چند CME را بلافاصله پس از آخرین حداکثر خورشیدی نشان می دهد.

https://blogs.nasa.gov/solarcycle25/


💢@higgs_field

💢هولوگرافیک یونیورس
قسمت نخست

آلبرت انیشتین در دهه‌های آخر زندگی خود امیدوار بود که توصیف خود از گرانش را با مدل‌های موجود الکترومغناطیس تحت یک نظریه اصلی یکپارچه کند.

این تلاشی است که تا به امروز فیزیکدانان نظری را آزار می دهد. دو تا از بهترین مدل‌های واقعیت ما - نظریه نسبیت عام اینشتین و قوانین مکانیک کوانتومی - به اندازه نفت و آب غیرقابل اختلاط هستند.‌‌

ترکیبی از این دو به هر شکلی که به نظر می رسد، تقریباً به طور قطع مفاهیم پایه ای را برای یونیورس آشکار می کند که کاملاً متفاوت از هر چیزی که ما می توانیم تصور کنیم.

یک کشف ریاضی تازه منتشر شده، ظهور گرانش را در یک مدل به اصطلاح "هولوگرافیک" از کیهان توصیف می کند. توسط تیمی از محققان دانشگاه فناوری چالمرز در سوئد و MIT در ایالات متحده کشف شد.

هر چند عجیب به نظر برسد، این بهترین مکان برای شروع جستجوی ما برای درک کامل چگونگی پدیدار شدن مکان، زمان و ماده از قوانین ژرف تر است.

دانیل پرسون، ریاضیدان دانشگاه چالمرز، می‌گوید: «وقتی به دنبال پاسخ به سؤالات فیزیک هستیم، اغلب به اکتشافات جدید در ریاضیات نیز سوق داده می‌شویم».

تعامل ریاضیات و فیزیک به ویژه در جستجوی گرانش کوانتومی پر رنگ است - جایی که انجام آزمایش‌ها بسیار دشوار است.

فیزیک کوانتومی و نسبیت عام علیرغم توانایی آنها در پیش بینی درست رفتار همه چیز از پرش الکترون گرفته تا ظهور سیاهچاله با دقتی عجیب، از دو سیستم فکری بسیار متفاوت ناشی می شوند.

کیهان کوانتومی بلوک بلوک ( پارتیکل بینادین) است ، اما وقتی از نزدیک به آن نگاه می‌شود، مه‌آلود است، مانند پیکسل‌هایی که وقتی صورت خود را به صفحه نمایش آن نزدیک می کنید، رنگ‌هایی گیج‌کننده و تار می‌ بینید.‌‌ این توصیفی است که می توانید در مقیاس بسیار کوچکتر از ساب اتمیک (مقیاس مدل استاندارد ) برای پارتیکل های بنیادین تصور کنید ، در نهایت این پارتیکل ها به تئوری اطلاعات در فضازمانی با سطح دو بعدی - منحنی ، متشکل از پیکسل های اطلاعات متصل می شود.

نسبیت عام بر یک پیوستار یکپارچه از فضا و زمان تکیه دارد که در پاسخ به جرم بطور قطع منحنی curves می شود، حتی زمانی که در کوچکترین مقیاس در نظر گرفته شود.

استعاره‌های دیگری نیز وجود دارد که می‌توانیم از آنها برای توصیف نحوه عملکرد کیهان استفاده کنیم، که هر کدام چارچوب‌های ریاضی خاص خود را دارند، که هر کدام کمی مبهم‌تر از قبلی است.

برخی شامل اضافه کردن ابعاد نادیده‌ای هستند که در هندسه‌های با تصور دشوار قرار گرفته اند. اصل هولوگرافیک مورد استفاده محققان در اینجا مثال عجیبی است که شامل حذف ابعاد است.


💢@higgs_field

💢هولوگرافیک یونیورس
قسمت دوم


می‌توانید به این شکل فکر کنید: تمام اطلاعاتی که می‌گوید چگونه ذرات به هم فشار push می‌آورند و هم را می‌کشند pull ، روی چیزی شبیه به یک سطح صاف تر از فضای سه‌بعدی که فکر می‌کنیم در آن زندگی می‌کنیم، رمزگذاری می‌شوند.

مقایسه کنید با: وقتی به هولوگرام نگاه می‌کنید حس عمق یا ژرفنای در تصویر سه بعدی که امرجنتال است و بعد سوم به هولوگرام دو بعدی می دهد ، جز این هیچ شباهتی به یکدیگر ندارند.

دلیل خوبی برای فکر کردن به اینگونه فیزیک وجود دارد. نسخه‌های کوانتومی گرانش که در فضازمان 4 بعدی تعبیه شده‌اند، به سرعت بسیار ، پیچیده و اجرا ناپذیر می شوند.

اگر فضازمان ما به اندازه کافی به پشت منحنی می‌شد تا نوعی استوانه (سیلندر) ایجاد کند در نتیجه الزاما دارای یک مرز «تخت» خواهد شد.


از عوارض دیگر این تئوری ، وجود تئوری‌های گرانش کوانتومی و تئوری‌های متناظری در این مرز است ، نظریه‌هایی که کار کردن با آنها بسیار ساده‌تر است و پارتیکل های مدل استاندارد را بخوبی توصیف می کنند.

این تئوری جدید به طور موثر مدل‌های مختلف حاکم بر ذرات و امواج آنها و نحوه تبدیل آنها در میدان‌های درون یک محیط هولوگرافیک را با هم ترکیب می‌کند تا بر روی معادل ریاضی گرانش که به عنوان نتیجه طبیعی این برهم‌کنش‌ها کار می‌کند، فرود آید.

"چالش این است که توضیح دهیم چگونه گرانش به عنوان یک پدیده "امرجنتال" ، ظهور می یابد. همانطور که پدیده های هر روزه - مانند جریان یک مایع - از حرکات بی نظم قطرات منفرد پدیدار می شوند، توضیح خواهیم داد که چگونه گرانش از یک سیستم مکانیکی کوانتومی از یک سطح میکروسکوپیک ظهور (امرجنت) می یابد.

🔺 رابرت برمن، ریاضیدان، همچنین دانشگاه چالمرز، می‌گوید:

به عنوان یک امتیاز، این کار جدید همچنین می‌تواند راه حلی را برای توضیح در مورد سایر پدیده‌های بزرگ مقیاس مانند :

انبساط سراسر یونیورس که در حال حاضر از آن به عنوان انرژی تاریک یاد می‌کنیم، نشان دهد.

نظریه پردازان هر چقدر هم که در ریاضیات ظریف و دقیق باشند، این امتیاز لوکس و زیبا را دارند که کار خود را با احتیاط با فرضیات پر کنند تا الگوهای جدید جذابی پیدا کنند. برای مثال، این که آیا جهان ما به اندازه کافی به سمت پشت منحنی می‌شود که مرز لازم برای اصل هولوگرافیک را داشته باشد، به خودی خود یک سؤال باز است، و چند کیهان‌ شناس به آن متقاعد شده‌اند.

با این حال، وقتی سعی می‌کنید مشکلی را حل کنید که حتی اینشتین هم نتوانست آن را حل کند، شروع کردن با چیزهای غیرقابل تصور راه بدی برای شروع نیست.‌‌

پایان

💢@higgs_field

.

💢هولوگرافیک یونیورس

قسمت نخست
https://t.me/phys_Q/7003
قسمت دوم
https://t.me/phys_Q/7004


💢درهم تنیدن entangle شبکه های تنسور با گرانش کوانتومی


https://t.me/phys_Q/7012

💢Sometimes, moving a stubborn mathematical problem to a different number system can help construct scaffolding for a solution.

گاهی ، انتقال یک مسئله ریاضی سرسخت به یک سیستم عددی متفاوت می‌تواند به ساخت چارچوبی برای حل کمک کند.

https://www.quantamagazine.org/new-number-systems-point-geometry-problem-toward-a-real-solution-20220726/


💢@higgs_field

‍ 💢 فیزیک مدرن و هولوگرافیک

تصوّر ما فضا-زمان spacetime به لطف تئوری های نسبیت عام GR و مکانیک کوانتومیQM دچار دو تحول بزرگ شد. هر دو تئوری نقش اساسی در توصیف یک یونیورس طبیعی دارند، هرچند در مقیاس های متفاوت! با این حال، ناسازگاری بین آنها به وضوح به عنوان محدودیت فیزیک قرن بیستم ظاهر شد ، در نتیجه توصیف کاملتر طبیعت باید نسبیت عام و مکانیک کوانتومی را نیز در بر گیرد.

مسئله وجود یک مشکل مطلق برای نظریه پردازان است. آزمایش تجربی سرنخ های بسیار کمی را ارائه می دهند و ناسازگاری ذکر شده در بالا مشکل مهمی است که به وضوح آمیختگی اندیشه های فلسفی، ریاضی و فیزیکی را نشان می دهد. در واقع، برای یکپارچه سازی نسبیت عام با نظریه میدان کوانتومیQFT ، به نظر می رسد که ابداع چارچوب ریاضی جدیدی که هندسه ریمانی و در نتیجه تصور کنونی ما از فضا و فضا-زمان را تعمیم دهد، ضروری به نظر می رسد( چیزی که در تئوری هولوگرافیک شاهد آن هستیم).

تحولات معاصر در فیزیک نظری نشان می دهد که انقلاب دیگری ممکن است در حال وقوع باشد، که از طریق آن نوع جدیدی از هندسه ممکن است وارد فیزیک شود، و خود فضا-زمان را می توان به عنوان یک مفهوم تقریبی و ظهور یافته و امرجنتال باز-تفسیر کرد.

در تئوری هولوگرافیک هدف اصلی نشان دادن اهمیت زیاد هندسه فضا-زمان در تعیین از پیش قوانینی است که قرار است بر رفتار ماده حاکم باشند، و همچنین حمایت از این نظریه که خود ماده می تواند از هندسه ایجاد شود، به این معنا که ذرات ماده و سایر نیروهای طبیعت به همان شکلی پدیدار می شوند که گرانش از هندسه ظهور می یابد.

• پژوهش علمی فرآیندی از انباشت دائمی فکت های مطلق که در نظریه‌های کنونی به اوج خود رسیده است، نیست - بلکه فرآیندی بسیار پویاتر است که شامل مفاهیم تئوریک نهایی معتبر در حوزه‌های بسیار گسترده است . (دیوید بوهم)

• هر چه بیشتر در مورد جهان فیزیکی درک کنیم و قوانین طبیعت را عمیق تر بررسی کنیم، بیشتر به دنیای ریاضیات و مفاهیم ریاضی سوق داده می شویم. (راجر پنروز)‌‌

💢 با در نظر داشتن تک تک مطالب و بستر های فیزیکی ، فلسفی ، علمی و ریاضیاتی و هم چنین تاریخچه فعالیت های علمی و فیزیکی ، فیزیکدانان برجسته ، تئوری هولوگرافیک یک تئوری کاملا ریاضیاتی است که در نگاه ساده انگارانه، دارای نقاط ضعف و قوت مبتنی بر تفسیر است ، و در تفسیر دیگر حتی نقاط ضعف آن بیانگر نقاط قوت رویکرد علمی است تا این تئوری را در تاریخ علم ، اولین از نوع خود و شاهکاری بی بدیل و نقطه آغاز برای آینده ای بنام - فیزیک مدرن است .
💢@higgs_field

💢قبل از بیگ بنگ چه بود؟

اینکه سرنوشت یونیورس به چه شکل است به میزان زیادی وابسته به انبساط کیهانی است . و این سوال که قبل از مهبانگ چه بوده است را یکبار هاوکینگ با سوالی مانند اینکه جنوب قطب جنوب چیست مقایسه کرد .

در عصر سلطه انرژی تاریک سرعت انبساط عالم در حال افزایش است . اما سه سناریو برای سرنوشت احتمالی عالم وجود دارد .

سرعت انبساط با همین نرخ افزایش یابد .

سرعت انبساط کاهش یابد و به صفر نزدیک شود (اما هرگز صفر نشود).

سرعت انبساط صفر شود و معکوس شود تا یونیورس دوباره در خودش فرو-رُمبش کند و منقبض شود و آماده مهبانگی تازه شود و این توصیف چرخه ای مداوم از مهبانگ ها را شامل می شود .

هر سه سناریو فرضیه های محتمل هستند .

( سرنوشت حیات و زندگی کنونی در یونیورس بیش از انبساط کیهانی به انتروپی و سوخت ستارگان بستگی دارد ، با هر ثانیه که می گذرد میلیارد ها میلیارد تن هیدروژن با سنتز هسته ای به عناصر سنگین تر تبدیل و انرژی حیات بخش خود را بصورت انرژی حرارتی thermal محیط می تابند ، و ستاره ها رفته رفته کم فروغ تر می شوند . )
💢@higgs_field

💢انرژی نقطه صفر Zero-point energy
قسمت نهم



وقتی از فیزیکدانان سده قبل خواسته می شد توضیحی فیزیکی برای گسیل خود به خودی ارائه بدهند، عموماً انرژی نقطه صفر میدان الکترومغناطیسی را بازگو می کردند.

این دیدگاه توسط ویکتور ویسکوف که در سال 1935 بیان شد:

میدانیم از پیامد های نظریه کوانتومی وجود نوسانات نقطه صفر است. مانند نوسانگری که در پایین ترین حالت خود کاملاً در حالت سکون نیست، و همیشه در موقعیت تعادل خود جنبش دارد . در نتیجه نوسانات الکترومغناطیسی نیز هرگز نمی توانند به طور کامل متوقف شوند.

بنابراین ماهیت کوانتومی میدان الکترومغناطیسی ، نتیجه نوسانات نقطه صفر مقدار میدان در کمترین حالت انرژی است که در آن هیچ کوانتوم نوری در فضا وجود ندارد...

نوسانات نقطه صفر بر روی یک الکترون نیز به همین شیوه ، یعنی نوسانات الکتریکی معمولی عمل می کنند . آنها می توانند حالت انرژیک الکترون را تغییر دهند، اما فقط در وضعیت انتقال به حالتی با کمترین انرژی، زیرا فضای خالی تنها می تواند انرژی را از دریافت کند و آنرا و بازنگرداند.

به این ترتیب تابش خود به خودی در نتیجه وجود این مقدار میدان منحصر به فرد مربوط به نوسانات نقطه صفر ایجاد می شود. بنابراین تابش خود به خود ، تابش کوانتوم های نوری است که توسط نوسانات نقطه صفر فضای خالی ایجاد می شود.‌‌

این دیدگاه بعداً توسط تئودور ولتون (1948) نیز پشتیبانی شد، او استدلال کرد که گسیل خود به خودی «می‌تواند به عنوان گسیل اجباری در نظر گرفت که تحت عمل میدان نوسانی رخ می‌دهد».

این تئوری جدید، که دیراک از الکترودینامیک کوانتومی (QED) ابداع کرد، یک میدان نقطه صفر یا «خلاء» در حال نوسان ، را پیش‌بینی کرد که حتی در غیاب منابع( تابشگر) وجود دارد.

در طول دهه 1940، پیشرفت‌ها در فناوری مایکروویو امکان اندازه‌گیری دقیق‌تر انتقال سطوح یک اتم هیدروژن، که اکنون به نام شیفت لمب (Lamb shift) شناخته می‌شود، و اندازه‌گیری گشتاور مغناطیسی الکترون را ممکن کرد.

اختلاف بین این آزمایش‌ها و نظریه دیراک منجر به ایده ترکیب باز بهنجارسازی در کوانتوم الکتروداینامیک QED برای مقابله با بی‌نهایت‌های نقطه صفر شد.

بازبهنجار سازی در ابتدا توسط هانس کرامرز و همچنین ویکتور ویسکوپف (1936)، توسعه یافت و اولین بار با موفقیت برای محاسبه یک مقدار متناهی برای شیفت لمب توسط هانس بته (1947) به کار رفت. طبق گسیل خود به خودی، این اثرات تا حدی با برهمکنش با میدان نقطه صفر قابل درک است. اما با توجه به اینکه بازبهنجار سازی می‌تواند برخی از بی‌نهایت‌های نقطه صفر را از محاسبات حذف کند، همه فیزیکدانان ، با این ایده که انرژی نقطه صفر را به معنای فیزیکی نسبت دهند ، راحت نبودند.
در عوض آن را به عنوان یک مصنوع ریاضی می‌دانستند که ممکن است روزی به طور کامل حذف شود. در سخنرانی نوبل ۱۹۴۵ ولفگانگ پائولی، مخالفت خود را با ایده انرژی نقطه صفر به وضوح بیان کرد و گفت: «روشن است که این انرژی نقطه صفر فکت فیزیکی نیست».‌‌

💢@higgs_field

💢انرژی نقطه صفر Zero-point energy
قسمت دهم



‍ در سال 1948، هندریک کازیمیر نشان داد که یکی از پیامدهای میدان نقطه صفر، نیروی ربایشی بین دو صفحه موازی بدون بار و کاملا رسانا است که به اصطلاح اثر کازیمیر نامیده می‌شود. در آن زمان، کازیمیر در حال مطالعه خواص "محلول های کلوئیدی" بود. این محلول ها مواد چسبناکی مانند رنگ و مایونز هستند که حاوی ذرات میکرون-سایز در یک ماتریکس مایع هستند.

ویژگی‌های چنین محلول‌هایی توسط نیروهای واندروالس تعیین می‌شود - نیروهای ربایشی و کوتاه بردی که بین اتم‌ها و مولکول‌های خنثی وجود دارد. یکی از همکاران کازیمیر، تئو اوربیک، متوجه شد که نظریه ای که در آن زمان برای توضیح نیروهای واندروالس استفاده می شد، که توسط فریتز لندن در سال 1930 توسعه داده شده بود، اندازه گیری های تجربی روی کلوئیدها را به درستی توضیح نمی داد. . بنابراین اوربیک از کازیمیر خواست تا مشکل را بررسی کند. هندریک کازیمیر طی کار با دیرک پولدر کشف کرد که برهمکنش بین دو مولکول خنثی تنها در صورتی می‌تواند به درستی توصیف شود که این واقعیت که نور با سرعت محدودی حرکت می‌کند در نظر گرفته شود. بلافاصله پس از گفتگو با بور درباره انرژی نقطه صفر، کازیمیر متوجه شد که این نتیجه را می‌توان بر حسب نوسانات خلاء تفسیر کرد. وی بلافاصله این پرسش را مطرح ساخت که:

• اگر دو آینه – به جای دو مولکول – در خلاء روبروی یکدیگر قرار گیرند، چه اتفاقی می‌افتد؟

این کار منجر به پیش بینی معروف او در مورد نیروی ربایشی بین صفحات بازتابشی شد. کار کازیمیر و پولدر راه را برای تئوری یکپارچه نیروهای واندروالس van der waals و کازیمیر casimir و پیوستگی هموار smooth continumm بین این دو پدیده باز کرد. این کار توسط لیفشیتز (1956) در مورد صفحات دی الکتریک موازی انجام شد. نام عمومی نیروهای واندروالس و کازیمیر نیروهای پراکنشی dispersion force است، زیرا هر دوی این نیروها ناشی از پراکنش عملگر ممان دوقطبی هستند. نقش نیروهای نسبیتی در تنظیمات صد نانومتر غالب است .
در سال 1951، هربرت کالن و تئودور ولتون قضیه theorem اتلاف نوسانات کوانتومی (FDT) را که در ابتدا در کلاسیک به عنوان توضیحی برای نویز جانسون مشاهده شده در مدارهای الکتریکی فرموله شد، اثبات کردند.

تئورم fluctuation-dissipation theorem یا FDT نشان داد که وقتی چیزی انرژی را به روشی غیرقابل برگشت از بین می‌برد، یک حمام گرمایی مرتبط نیز باید در حال نوسان ، جود داشته باشد. نوسانات و اتلاف دست به دست هم می دهند: و داشتن یکی بدون دیگری غیرممکن است. مفهوم و انگارش از FDT این است که خلاء را می توان به عنوان یک حمام گرمایی جفت شده (coupled) با یک نیروی اتلاف گر در نظر گرفت .

این کانسپت وجود اتلافی مرتبط با یک حمام گرمایی در خلا را توصیف می کند که برای کاربرد های مفید میتوان آنرا دارای پتانسیل استخراج از خلا در نظر داشت.


💢@higgs_field

-تصویر هندریک کازیمیر

💢انرژی نقطه صفر Zero-point energy


قسمت نخست
https://t.me/higgs_field/6953

قسمت دوم
https://t.me/higgs_field/6956

قسمت سوم
https://t.me/higgs_field/6963

قسمت چهارم
https://t.me/higgs_field/6966

قسمت پنجم
https://t.me/higgs_field/6974

قسمت ششم
https://t.me/higgs_field/6987

قسمت هفتم
https://t.me/higgs_field/6998

قسمت هشتم
https://t.me/higgs_group/44320

قسمت نهم
https://t.me/higgs_field/7009

قسمت دهم
https://t.me/higgs_field/7010

💢هولوگرافیک یونیورس
قسمت نخست
https://t.me/phys_Q/7003
قسمت دوم
https://t.me/phys_Q/7004
Ref:
https://www.sciencenews.org/blog/context/holography-entangles-quantum-physics-gravity
__
💢درهم تنیدن entangle شبکه های تنسور با گرانش کوانتومی
قسمت نخست
https://t.me/phys_Q/7013
قسمت دوم
https://t.me/phys_Q/7015
Ref:
https://www.sciencenews.org/blog/context/holography-entangles-quantum-physics-gravity
💢 اصل هولوگرافیک ، گرانش را با فیزیک کوانتوم در هم می تند
قسمت سوم (نظم بالا)
https://t.me/phys_Q/7019
قسمت چهارم و پایانی
https://t.me/phys_Q/7021
Ref:
https://www.sciencenews.org/blog/context/tensor-networks-get-entangled-quantum-gravity?mode=blog&context=117

‍ 💢 درهم تنیدن entangle شبکه های تانسور با گرانش کوانتومی
توسط تام زیگفرید
قسمت نخست

🔺یکی از اولین گام ها برای ساینتیست شدن، کشف تفاوت بین speed و velocity است.

برای عوام الناس ، معمولاً این تفکیکی بی معنی است. سریع سریع است و آهسته آهسته ! اما speed ، بطور تکنیکال ، فقط به نرخ جابجایی اشاره دارد. Velocity شامل speed و همچنین جهت direction می شود.
( سرعت speed مفهومی یک بعدی است و بیانگر نرخ جابجایی است ، اما velocity بیانگر نرخ جابجایی یعنی سرعت speed ، علاوه بر جهت است)

در علم، شما معمولاً می خواهید چیزهای بیشتری از سرعت انجام یک کار بدانید. همچنین می خواهید بدانید به کدام سمت و سو می رود. از این رو نیاز به دانستن جهت، و آنالیز velocity داریم ، نه فقط سرعت speed .

اعداد بیانگر velocity که هم مقدار و هم جهت را بیان می کنند به عنوان بردار vector شناخته می شوند.
بردارها برای توصیف حرکت یک ذره عالی هستند. اما اکنون فرض کنید که باید چیز پیچیده‌تری را تحلیل کنید، جایی که مقادیر و جهت‌های متعدد درگیر هستند. شاید شما یک مهندس باشید که تنش ها stress و کرنش ها strain را در یک ماده الاستیک محاسبه می کند. یا یک متخصص علوم اعصاب که نیروهای در حال تغییر روی جریان آب در نزدیکی سلول های عصبی را ردیابی می کند. یا فیزیکدانی که تلاش می کند گرانش در کیهان را توصیف کند. برای همه اینها به تانسور نیاز دارید. و حتی ممکن است به شما کمک کنند نظریه گرانشی را با فیزیک کوانتومی متحد کنید.

• تنسورها tensors مقادیر عددی متعددی را در خود جای می دهند (یک بردار در واقع یک حالت ویژه ساده از یک تنسور است). در حالی که ایده‌های پشت تنسورها به گائوس بازمی‌گردد، اولین بار در دهه 1890 توسط ریاضی‌دان ایتالیایی گرگوریو ریچی-کورباسترو، با کمک شاگردش تولیو لوی-سیویتا، به طور کامل توصیف شد. (نام تنسورها در سال 1898 توسط ولدمار وویگت، کریستالوگراف آلمانی، که تنش ها و کرنش ها را در اجسام غیر صلب مطالعه می کرد، داده شد.)

ریچی ( او را با تنسور ریچی مورد استفاده در نسبیت عام می شناسید) تحت تأثیر ریاضیدان آلمانی برنهارد ریمان در توسعه ریاضیات پیشرفته با کاربردهایی برای مسائل هندسی پیچیده بود. به ویژه، این رویکرد در مطالعه سیستم های مختصات ارزشمند بود. تنسورها به درک روابطی که با تغییر مختصات یک سیستم ، ثابت می مانند کمک می کنند .

بزودی معلوم شد که این همان چیزی است که انیشتین در نظریه گرانش خود، نسبیت عام، به آن نیاز داشت. دوستش مارسل گروسمن تنسورها را برای او توضیح داد و آنها به ویژگی اساسی و بنیاد ریاضیات نسبیت عام تبدیل شدند.


💢@higgs_field

💢 بودن درین سرای جبری‌ست بنام زیستن ، اما تلاش برای درک مکانیسم‌ و عملکرد یونیورس ، از مقیاس ساب‌اتمیک Subatomic تا مقیاس شبکه‌ی کیهانی Cosmological Net ، امتیاز ماست .

فیزیک [ نمایشی از شکوه] زندگی ماست .


💢@higgs_field

‍ 💢 درهم تنیدن entangle شبکه های تانسور با گرانش کوانتومی
توسط تام زیگفرید
قسمت دوم

و اکنون، در پیشرفت اخیر، برخی از فیزیکدانان فکر می‌کنند که نوعی تنسور می‌تواند به حل مشکل دیرینه اتحاد نسبیت عام با مکانیک کوانتومی کمک کند. این بخشی از یک خط جدید تحقیقاتی محبوب با استفاده از تنسورها برای کمّی سازی quantifying درهم تنیدگی کوانتومی است، که برخی از فیزیکدانان معتقدند ارتباطی با گرانش دارد.

درهم تنیدگی همان ارتباط شبح وار spooky act بین ذرات ایزوله ، که اینشتین را بسیار آشفته کرده بود. یک روایت اینکه: اندازه گیری یکی از جفت ذرات بر چیزی که هنگام اندازه گیری ذره دیگر یا شریک دور آن پیدا خواهید کرد تأثیر می گذارد، یا دست کم اینگونه به نظر می رسد. اما این "درهم تنیدگی" پیامد واضح فیزیک کوانتومی برای ذراتی است که منشا یا برهمکنش مشترکی دارند.

این منجر به پدیده‌های شگفتی می‌شود، اما همه آن‌ها از نظر ریاضی معقول و منطقی هستند، همانطور که توسط "وضعیت کوانتومی Quantum State" توصیف می‌شود. ذرات درهم تنیده به یک حالت کوانتومی مجزا تعلق دارند.

یک حالت کوانتومی بیان ریاضی (به نام تابع موج) را تعیین می کند که می تواند برای پیش بینی نتیجه اندازه گیری یک ذره مورد استفاده قرار گیرد - مثلا جهت اسپین spin direction ​​به سمت بالا up یا پایین down باشد. هنگام توصیف ذرات متعدد - مانند ذرات موجود در موادی که خواص کوانتومی مانند ابررسانایی از خود نشان می دهند - حالت های کوانتومی می توانند بسیار پیچیده شوند.

کار بر روی آنها ، با آنالیز شبکه ای از درهم تنیدگی در میان ذرات بسیار آسان تر می شود. و الگوهای چنین پیوند های شبکه ای را می توان با استفاده از تنسورها توصیف کرد.

• رومان اوروس، فیزیکدانی که اخیراً در arXiv.org منتشر شده است، می نویسد:

«شبکه های تنسور نمایشی از حالت های کوانتومی چند پیکر many body ماده بر اساس ساختار درهم تنیدگی لوکال آنها هستند. به نوعی، می‌توان گفت که فرد از درهم تنیدگی برای ایجاد تابع موج چند پیکر استفاده می‌کند.»‌‌

به بیان دیگر بر طبق گفته های اوروس ، کل تابع موج را می‌توان به‌عنوان زیرشبکه‌های تنسوری کوچک‌تر، شبیه لگوها، در نظر گرفت. درهم تنیدگی چسبی است که لگوها را در کنار هم نگه می دارد.

• اوروس Orus در مقاله اخیر دیگری که در Annals of Physics منتشر شد، می‌نویسد:

روش‌های شبکه تنسوری ، حالت‌های کوانتومی را بر حسب شبکه‌ ای از تنسورهای به هم پیوسته نشان می‌دهد، که به نوبه خود ویژگی‌های درهم تنیدگی مربوط به یک سیستم را نشان می‌دهند.

در حالی که ایده اصلی شبکه‌های تنسوری به دهه‌ها قبل بازمی‌گردد، در دهه 1990 از آن‌ها برای مطالعه برخی سیستم‌های کوانتومی استفاده گسترده‌تر شد. در چند سال گذشته، ایده‌های تئوریک اطلاعات کوانتومی، انفجار روش‌های جدیدی را با استفاده از شبکه‌های تنسور برای کمک به محاسبات مختلف ایجاد کرده‌اند.

فیزیکدانان به جای مقابله با معادلات پیچیده، می توانند سیستم ها را با استفاده از نمودارهای شبکه تنسوری آنالیز کنند، مشابه روشی که نمودارهای فاینمن در دیگر جنبه های فیزیک کوانتومی استفاده می کند.
اوروس می نویسد: «این یک زبان جدید برای فیزیک ماده چگال (و در واقع، برای تمام فیزیک کوانتومی) است که همه چیز را روشن تر می کند و شهود، ایده ها و نتایج جدیدی را به ارمغان می آورد.

اخیراً، شبکه های تنسوری این مفهوم را روشن کرده اند که درهم تنیدگی کوانتومی با گرانش مرتبط است. در نسبیت عام اینشتین، گرانش پیامد هندسه فضازمان است. آنالیز ها نشان می دهند که هندسه ای که در آن حالت کوانتومی وجود دارد توسط درهم تنیدگی شبکه های تنسوری تعیین می شود.

• اوروس خاطرنشان می‌کند: با کشیدن این ایده انعطاف پذیر تا حد نهایی، شماری از آثار پیشنهاد کرده‌اند که هندسه و انحنا (و در نتیجه گرانش) می‌تواند به طور طبیعی از الگوی درهم‌تنیدگی موجود در حالت‌های کوانتومی پدید آید.

• اگر چنین است، شبکه‌های تنسوری می‌توانند کلید کشف رمز و راز گرانش کوانتومی باشند. و در واقع، سرنخ دیگری از گرانش کوانتومی، معروف به اصل هولوگرافیک، به نظر می رسد که به طور طبیعی به نوع خاصی از شبکه تنسوری مرتبط باشد. این ارتباطی است که ارزش کاوش بیشتر را دارد.‌‌


💢@higgs_field

.

💢هولوگرافیک یونیورس

قسمت نخست
https://t.me/higgs_field/7003
قسمت دوم
https://t.me/higgs_field/7004


💢درهم تنیدن entangle شبکه های تنسور با گرانش کوانتومی


https://t.me/higgs_field/7012

‍ 💢اصل هولوگرافیک فیزیک کوانتومی را با گرانش درهم می تند
توسط تام زیگفرید
قسمت سوم

اگر خواهان درک گرانش هستید، مطالعه سیاهچاله ها منطقی است. در هیچ جای دیگری نمی توانید جاذبه یا گرانشی به این اندازه که به راحتی در چنین فضای نسبتا کوچکی فشرده شده است پیدا کنید.

به نوعی، در واقع سیاهچاله ها چیزی جز گرانش نیستند. همانطور که انیشتین نشان داد، گرانش تنها اعوجاج فضا-زمان است و سیاهچاله ها گودال های sink بزرگ در فضازمان هستند. تمام ماده‌ای که در آنها سقوط می کند - هم‌جنس homogenized با نیستی nothingness می شود و چیزی جز هندسه یا ژئومتری دارای اعوجاج فضا-زمان باقی نمی‌ماند.

همینطور که سیاهچاله ها ماده بیشتری را می بلعند، بزرگتر می شوند. اما عجیب است که این مساحت سطح سیاهچاله است، نه حجم آن، که متناسب با مواد مصرفی سیاهچاله منبسط می شود. به نوعی، افق رویداد سیاهچاله - ناحیه ای با مرز کروی که نقاط بی بازگشت را برای آبجکت های در حال سقوط مشخص می کند - (افق رویداد) رکورد یا گزارشی از اشتهای سیری ناپذیر و جرم/انرژی موارد خورده‌شده eaten یک سیاهچاله را نگه می دارد.

از نظر فنی تر، مساحت سطح سیاهچاله به آنتروپی آن بستگی دارد، همانطور که جاکوب بکنشتاین،( مقاله‌ای در این باب ،بقلم جیکوب بکنستین در کانال گذاشته ایم ) شاگرد جان آرچیبالد ویلر در دهه 1970 نشان داد.
در دهه 1990، فیزیکدانان دیگر (به ویژه جرارد ات هوفت و لئونارد ساسکیند) این بینش را بیشتر توسعه دادند و "اصل هولوگرافیک" holographic principle را پیشنهاد کردند:

• اطلاعات موجود در یک حجم سه بعدی را می توان به طور کامل با مرز دو بعدی اطراف آن توصیف کرد. همانطور که یک تصویر هولوگرافی معمولی یک صحنه 3 بعدی را بر روی یک سطح صاف دو بعدی نشان می دهد، خود طبیعت نیز می تواند اطلاعاتی را در مورد فضای داخلی منطقه ای از فضا در سطحی که آن را در بر می گیرد ذخیره کند.

اگر خوب به آن بیاندیشید چندان هم دور از ذهن نیست. روش های شناخته شده ای وجود دارد که اطلاعات موجود در یک فضای سه بعدی را می توان در مرزهای آن قرار داد. فقط اتاقی پر از اشیاء سه بعدی با آینه های روی دیوار را تصور کنید. شما می توانید همه چیز را در اتاق سه بعدی از روی تصاویر روی آینه های دو بعدی بازسازی کنید.

در سال 1995، فیزیکدان خوآن مالداسینا Juan Maldacena ایده هولوگرافیک را بیشتر توسعه داد. در اصل، او نشان داد که ریاضیات کوانتومی که فیزیک را در سه بعد فضایی بدون گرانش توصیف می‌کند، می‌تواند معادل ریاضی توصیف یک فضای چهار بعدی با گرانش باشد. (چنین معادلی از دو توصیف ریاضی متفاوت، دوگانگی duality نامیده می شود.)

بینش مالداسینا نشان داد که هولوگرافیک ممکن است کلید ادغام گرانش با مکانیک کوانتومی باشد. فیزیکدانان برای چندین دهه به دنبال راهی برای ترکیب گرانش در نظریه میدان کوانتومی بودند. اگر حق با مالداسینا باشد، ظاهرا تنها چیزی که نیاز دارید یک بعد اضافی از فضا است (که به طور طبیعی در نظریه ابر ریسمان ارائه شده است).

با توجه به یک بعد اضافه شده، فضازمان با گرانش از فیزیک توصیف شده توسط نظریه میدان کوانتومی در مرز آن ظهور emerge می‌ یابد.

💢@higgs_field

💢 “Science makes people reach selflessly for truth and objectivity; it teaches people to accept reality, with wonder and admiration, not to mention the deep awe and joy that the natural order of things brings to the true scientist.”


علم باعث می‌شود مردم با فروتنی به حقیقت و عینیت برسند. به مردم می آموزد که واقعیت را با شگفتی و تحسین بپذیرند - اگر به شکوه و شادی عمیقی که چینش طبیعی چیزها برای ساینتیست حقیقی به ارمغان می آورد، اشاره نکنیم.

-Lise Meitner


💢@higgs_field

‍ 💢هولوگرافی ، فیزیک کوانتومی را با گرانش درهم می تند
توسط تام زیگفرید
قسمت چهارم و پایانی

اخیراً این ایده در یک بستر جدید دوباره مطرح شده است. شماری از فیزیکدانان پیشنهاد کرده اند که گرانش با درهم تنیدگی کوانتومی ارتباط دارد - ارتباط شبح وار بین ذرات از دوردست که اینشتین را گیج کرده بود. و به نظر می رسد که دوگانگی هولوگرافیک شناسایی شده توسط مالداسینا ارتباطی با پیوند گرانش-درهم تنیدگی دارد.
مارک ون رامسدونک از دانشگاه بریتیش کلمبیا در مقاله ای در سال 2010 استدلال کرد: "ظهور فضازمان در تصویر گرانشی ارتباط نزدیکی با درهم تنیدگی کوانتومی ... در سیستم های کوانتومی مرسوم مربوطه دارد." جالب است که پدیده ذاتا کوانتومی درهم تنیدگی برای ظهور یا برآمدن هندسه کلاسیک فضا-زمان حیاتی به نظر می رسد.

کار جدیدتر پیوند گرانش-درهم تنیدگی را به ابزارهای ریاضی به نام تنسور لینک می کند. توصیف درهم تنیدگی در سیستم‌های مختلط بسیاری از ذرات با استفاده از شبکه‌های تنسوری برای کمّی سازی چگونگی درهم‌تنیدگی چند ذره آسان‌تر می‌شود. فیزیکدانان با استفاده از شبکه های تنسوری، الگوریتم هایی را توسعه داده اند که آنالیز ساده تری از مواد کوانتومی مانند ابررساناها را امکان پذیر می کند. این کار سالهاست که ادامه دارد. کار جدیدتر با شبکه‌های تنسوری، بینش‌هایی را در مورد چگونگی ارتباط اصل هولوگرافیک و درهم تنیدگی با گرانش ارائه کرده است.‌‌

• رومان اوروس، فیزیکدان دانشگاه یوهانس گوتنبرگ در آلمان، می نویسد:

به نظر می رسد که آبجکت های فیزیکی مهم، مانند فضا-زمان های خمیده ... از درهم تنیدگی در حالت های شبکه تنسوری از طریق هولوگرافیک به شکلی که در طبیعت شاهدیم ، ظهور یافته اند .

به طور خاص، فرمول بندی شبکه های تنسوری به نام MERA (multi-scale entanglement renormalization ansatz ) به خصوص با توجه به درک گرانش امیدوارکننده به نظر می رسد.
شبکه‌های تنسور MERA الگوهای درهم‌تنیدگی را در سیستم‌های کوانتومی مختلط را توصیف می‌کنند و هندسه‌ای ایجاد می‌کنند که یادآور فضای با ابعاد اضافه است که مالداسینا در دوگانگی‌اش به آن پرداخته است. به عبارت دیگر، این یک تحقق واقعی از دوگانگی نظریه میدان کوانتومی-گرانش است.

• اوروس می نویسد:

«وقتی از این منظر ببینیم، می توان گفت که هندسه (و گرانش) به نظر می رسد از الگوهای لوکال درهم تنیدگی در حالت های چند پیکر کوانتومی پدید می آید. بنابراین، او اشاره می کند، رویکرد شبکه تنسوری از نتیجه گیری پیشنهاد شده در کار قبلی رامسدونک و دیگران پشتیبانی می کند:

"فضا زمان گرانشی از درهم تنیدگی کوانتومی ظهور می یابد."

اوروس پیشنهاد می کند که این پیوند بین شبکه های تنسور، درهم تنیدگی و گرانش ممکن است در مطالعه فیزیک سیاهچاله ها یا در بررسی ماهیت کوانتومی فضازمان در فواصل بسیار کوچک مفید باشد.
جزئیات ریاضی نحوه پیوند شبکه های تنسوری درهم تنیدگی به هندسه فضازمان فراتر از مقالات مروری ابتدایی است. اگر کل داستان فضای هیلبرت، بازبهنجارش درهم تنیدگی و تنسورهای واحد و ایزومتریک را می خواهید، با مقاله فیزیکدان هاروارد برایان سوینگل در سال 2012 در Physical Review D. شروع کنید.

او در آن مقاله اشاره می‌کند که بسیاری از پیشرفت‌های کنونی در شبکه‌های تنسوری، انگیزه‌اش را مدیون توسعه تئوری اطلاعات کوانتومی QI ، موضوع داغ دهه ۲۰۰۰ است. وی می نویسد: «در مورد امروز، شاید بتوان در مورد یک «عصر گرانش کوانتومی» جدید شبکه های تنسور صحبت کرد که تازه شروع شده است.

"آینده مطمئناً بسیار هیجان انگیز به نظر می رسد."‌‌

💢@higgs_field

.

💢هولوگرافیک یونیورس

قسمت نخست
https://t.me/higgs_field/7003
قسمت دوم
https://t.me/higgs_field/7004

Ref:
https://www.sciencenews.org/blog/context/holography-entangles-quantum-physics-gravity
__

💢درهم تنیدن entangle شبکه های تنسور با گرانش کوانتومی

قسمت نخست
https://t.me/higgs_field/7013

قسمت دوم
https://t.me/higgs_field/7015

Ref:
https://www.sciencenews.org/blog/context/holography-entangles-quantum-physics-gravity

💢 اصل هولوگرافیک ، گرانش را با فیزیک کوانتوم در هم می تند

قسمت سوم (نظم بالا)

https://t.me/higgs_field/7019

قسمت چهارم و پایانی

https://t.me/higgs_field/7021


Ref:
https://www.sciencenews.org/blog/context/tensor-networks-get-entangled-quantum-gravity?mode=blog&context=117