🟣The almighty Higgs boson imbues many of nature’s fundamental particles with mass. Explore how these fundamental particle interactions work in our interactive visualization of the Standard Model of physics:

✓ بوزون" قادر مطلق و دارای جبروت " هیگز تعیین کننده جرم بسیاری از ذرات بنیادی طبیعت است. نحوه عملکرد این فعل و انفعالات ذرات بنیادی را در نمودار برهمکنشی ما از مدل استاندارد فیزیک کاوش کنید:

در بالا نموداری متفاوت از پارتیکل های بنیادین کوانتومی را با توجه به کایرالیته آنها مشاهده می کنید . با دسته بندی پارتیکل ها بر اساس کایرالیته مشاهده می کنیم که پارتیکل های با کایرالیته مخالف با یکدیگر بر همکنشی ندارند .

Source:
https://www.quantamagazine.org/a-new-map-of-the-standard-model-of-particle-physics-20201022/

ترجمه ی مقاله :
🆔 https://t.me/phys_Q/5658

‍ 🟣 The Future of Error Correction: Taking Advantage of Quantum Scrambling
قسمت اول
Researchers have discovered that complex random behaviors naturally emerge from even the simplest, chaotic dynamics in a quantum simulator. This illustration zooms into one such complex set of states within an apparently smooth quantum system. Credit: Adam Shaw/Caltech‌‌

محققان به تازگی کشف کرده اند که رفتارهای تصادفی پیچیده به طور طبیعی حتی از ساده‌ترین دینامیک‌های آشفته در یک شبیه‌ساز کوانتومی ایمرج می‌شوند. این تجسم در تنظیماتی پیچیده از حالات یک سیستم کوانتومی ظاهراً ملایم smooth ، بزرگنمایی می کند. اعتبار: آدام شاو/کلتک‌‌

◄تصادفیدگی randomness در ماشین های کوانتومی به تایید صحت آنها کمک می کند.
رایانه‌های کوانتومی و سایر سیستم‌های کوانتومی، پخش  و اسکرامبلینگ سریع rapid Scrambling  اطلاعات را می آزمایند ، شبیه به روشی که تاس‌ها در بازی Boggle به هم ریخته jumble می‌شوند. این امر زمانی رخ می‌دهد که واحدهای بنیادین سیستم، معروف به کیوبیت (که شبیه بیت‌های کامپیوتری کلاسیک هستند اما ماهیت کوانتومی دارند)، با یکدیگر درهمتنیده entangled می‌شوند. درهم تنیدگی Entanglement یک پدیده فیزیک کوانتومی است که در آن ذرات به هم کانکت می شوند و حتی اگر در تماس مستقیم نباشند  هم می توانند در نوعی پیوند با یکدیگر قرار بگیرند.
این سیستم‌های کوانتومی فرآیندهای طبیعی را تقلید می‌کنند و به دانشمندان این فرصت را می‌دهند که مواد خلاقانه و منحصربه‌فردی با کاربردهای بالقوه در پزشکی، الکترونیک کامپیوتر و سایر صنایع ایجاد کنند. اگرچه کامپیوترهای کوانتومی در مقیاس کامل هنوز در آینده دور هستند، محققان در حال حاضر در حال انجام آزمایش‌هایی با شبیه‌سازهای کوانتومی هستند، شبیه‌سازهای کوانتومی که مخصوصاً برای حل مشکلات خاص طراحی شده‌اند، مانند شبیه‌سازی کارآمد ابررساناهای با دمای بالا و سایر مواد کوانتومی. این ماشین‌ها همچنین پتانسیل حل مشکلات پیچیده بهینه‌سازی optimization مانند جلوگیری از برخورد در مسیریابی وسایل نقلیه خودران را دارند.
یک چالش در استفاده از این ماشین های کوانتومی این است که آنها بسیار مستعد خطا هستند، بسیار بیشتر از کامپیوترهای کلاسیک. همچنین شناسایی خطاها در این سیستم های جدیدتر بسیار سخت تر است. آدام شاو، دانشجوی فارغ التحصیل فیزیک کالتک و یکی از دو نویسنده اصلی مطالعه در مجله Nature درباره روشی جدید برای تأیید صحت عملکرد دستگاه‌های کوانتومی، می‌گوید: «در بیشتر موارد، رایانه‌های کوانتومی اشتباهات زیادی مرتکب می‌شوند. "شما نمی توانید دستگاه را باز کنید و داخل آن را نگاه کنید،  حجم عظیمی از اطلاعات در حال ذخیره است - مانند یک کامپیوتر کلاسیک که نمی توان آن را بررسی و تایید کرد."

🆔 @phys_Q

‍ 🟣 The Future of Error Correction: Taking Advantage of Quantum Scrambling
قسمت دوم


در مطالعه طبیعت، شاو و نویسنده همکار جونهی چوی، محقق سابق پست دکتری در کالتک که اکنون استاد دانشگاه استنفورد است، روش جدیدی را برای اندازه‌گیری دقت دستگاه کوانتومی نشان می‌دهند که به عنوان وفاداری fidelity  نیز شناخته می‌شود. هر دو محقق در آزمایشگاه Manuel Endres، استاد فیزیک در Caltech  روزنبرگ کار می کنند. کلید استراتژی جدید آنها تصادفیدگی است. دانشمندان نوع جدیدی از تصادفی بودن را که مربوط به نحوه اسکرامبل اطلاعات در سیستم‌های کوانتومی است، کشف و مشخص کرده‌اند. اما حتی اگر رفتار کوانتومی تصادفی باشد، الگوهای آماری یونیورسال را می توان از نویز شناسایی کرد.
چوی می‌گوید: «ما علاقه‌مندیم که بفهمیم وقتی اطلاعات اسکرامبل (مانند بُر زدن ورق پاسور) می‌شوند  چه اتفاقی می‌افتد. و با آنالیز این رفتار با آمار، می‌توان به دنبال انحراف در الگوهایی بود که نشان می‌دهد اشتباهاتی رخ داده است.»
اندرس درین باره میگوید:
ما فقط نتایج را از خروجی ماشین های کوانتومی خود نمی خواهیم. ما یک نتیجه تایید شده می خواهیم. «به دلیل آشوب chaos کوانتومی، یک خطای میکروسکوپی مجزا منجر به یک نتیجه ماکروسکوپیک کاملاً متفاوت می شود، کاملاً شبیه به اثر پروانه ای butterfly effect . که این به ما امکان می دهد تا خطا را به طور موثر تشخیص دهیم.
محققان پروتکل خود را بر روی یک شبیه ساز کوانتومی با 25 کیوبیت نشان دادند. برای یافتن اینکه آیا خطا رخ داده است، آنها رفتار سیستم را تا سطح یک کیوبیت هزاران بار اندازه گرفتند. با بررسی چگونگی تکامل کیوبیت ها در طول زمان، محققان می توانند الگوهایی را در رفتار به ظاهرا تصادفی شناسایی کنند و سپس به دنبال انحراف از آنچه که انتظار داشتند بگردند. در نهایت، با یافتن خطاها، محققان می‌دانند چگونه و چه زمانی آنها را برطرف کنند.
چوی می گوید: «ما می توانیم نحوه حرکت اطلاعات در یک سیستم را با وضوح تک کیوبیت ردیابی کنیم. دلیل اینکه ما می توانیم این کار را انجام دهیم این است که ما همچنین کشف کردیم که این تصادفیدگی، که به طور طبیعی اتفاق می افتد، در سطح فقط یک کیوبیت نمایش داده می شود. شما می توانید الگوی تصادفیدگی یونیورسال را در بخش های فرعی سیستم مشاهده کنید.
شاو کار آن ها را با اندازه گیری لرزش امواج در سطح یک دریاچه مقایسه می کند. «اگر باد بیاید، قله‌ها peak و فرورفتگی‌های troughs  دریاچه را خواهید دید، و اگرچه ممکن است تصادفی به نظر برسد، اما می‌توان الگوی تصادفیدگی آن را شناسایی کرد و نحوه تأثیر باد بر آب را ردیابی کرد. با آنالیز نحوه تغییر الگوی باد می توانیم بفهمیم که آیا باد تغییر می کند یا خیر.
روش جدید ما به طور مشابه به ما اجازه می دهد تا به دنبال تغییراتی در سیستم کوانتومی باشیم که خطاها را نشان می دهد.

Reference: “Preparing random states and benchmarking with many-body quantum chaos” by Joonhee Choi, Adam L. Shaw, Ivaylo S. Madjarov, Xin Xie, Ran Finkelstein, Jacob P. Covey, Jordan S. Cotler, Daniel K. Mark, Hsin-Yuan Huang, Anant Kale, Hannes Pichler, Fernando G. S. L. Brandão, Soonwon Choi and Manuel Endres, 18 January 2023, Nature.
DOI: 10.1038/s41586-022-05442-1
The study was funded, in part, by the U.S. National Science Foundation, the Defense Advanced Research Projects Agency, the Army Research Office, and the Department of Energy.‌‌

🆔 @phys_Q

🟣 The Future of Error Correction: Taking Advantage of Quantum Scrambling‌‌

آینده تصحیح خطا: استفاده از مزیت کوانتوم اسکرامبلینگ

قسمت نخست
https://t.me/phys_Q/9456
قسمت دوم
https://t.me/phys_Q/9457

اسکرامبلینگ
Source:
https://scitechdaily.com/the-future-of-error-correction-taking-advantage-of-quantum-scrambling/

🔸خبرگزاری بلومبرگ از قول دو دیپلمات غربی گزارش داد که بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی هفته گذشته در تاسیسات هسته‌ای ایران آثار اورانیوم با غنای ۸۴ درصد کشف کرده‌اند.
غنی‌سازی تا سطح ۸۴ درصدی تنها شش درصد کمتر از میزانی است که برای تولید بمب هسته‌ای نیاز است.
گزارش بلومبرگ که روز یکشنبه ۳۰ بهمن منتشر شد، می‌افزاید: بازرسان اکنون باید مشخص کنند آیا جمهوری اسلامی ایران عامدانه تا این حد اورانیوم را غنی‌سازی کرده یا به‌صورت ناخواسته آبشارهایی از صدها سانتریفوژ پیشرفته با سرعت چرخش بالا باعث تولید اورانیوم تا رقم بسیار نزدیک به سطح نظامی شده است.

خوشه کهکشانی پاندورا متشكل از هزاران كهكشان است که در فاصله‌ی چهار ميليارد‌ سال نوری از زمین واقع شده‌اند. این یعنی ما گذشته‌ی چهار میلیارد سال پیش این خوشه را می‌بینیم. به گفته محققان، تلسکوپ جیمز وب جزئیاتی از خوشه پاندورا را نشان می‌دهد که قبلا هرگز دیده نشده‌ بود. از این، تلسکوپ فضایی هابل ناسا نیز هسته مرکزی پاندورا را بررسی کرده بود.

در تصاویر جیمز وب سه خوشه عظیم کهکشانی را می‌بینیم که در حال ادغام برای تشکیل یک اَبرخوشه کهکشانی هستند. جیمز وب با استفاده از همگرایی گرانشی که مثل یک ذره‌بین طبیعی عمل می‌کند، توانستند کهکشان‌های دورتر پنهان در این خوشه را نمایان سازند.

جزئیات زیادی در تصاویر می‌بینیم و تعداد زیادی کهکشان. یکی از دانشمندان گفت وقتی به این عکس نگاه کردم، خودم را در حال گم شدن در تصویر دیدم. وب فراتر از انتظارات ما عمل کرده است.

🆔 @phys_Q

‏او را نه تنها دوست داشتم بلکه همه‌ی ذراتِ تنم او را میخواست، مخصوصاً «میانِ تنم» چون نمی‌خواهم احساساتِ حقیقی را زیر لفافه لغاتِ موهومِ عشق و علاقه و اِلهیات پنهان کنم.

بوف کور


۲۸ بهمن سال روز تولد صادق هدایت بود

🆔 @phys_Q

‍ 🟣 چه می شود اگر رئالیتی ما  مجموع تمام رئالیتی های ممکن باشد
توسط چارلی وود
قسمت دوم


◄ معرفی introduction

الگوی تداخل یک نتیجه فوق‌العاده عجیب است زیرا نشان می‌دهد که هر دو مسیر ممکن ذره برای عبور از امتداد مانع دارای رئالیتی فیزیکی هستند.
انتگرال مسیر فرض می کند که ذرات حتی زمانی که هیچ مانع یا شکافی در اطراف وجود ندارد، به یک گونه رفتار می کنند. ابتدا تصور کنید که یک شکاف سوم را در مانع باز کرده اید . الگوی تداخل در دیوار دور تغییر خواهد کرد تا مسیر احتمالی جدید را بازتاب دهد. حالا به بریدن شکاف ها ادامه دهید تا جایی که مانع چیزی جز شکاف نباشد.‌‌

در نهایت، بقیه فضا را با "موانع" تمام‌شکاف پر کنید. ذره‌ای که در این فضا پرتاب می‌شود، به نوعی، همه مسیرها را از طریق تمام شکاف‌ها به سمت دیوار طی می کند  - حتی مسیرهای عجیب و غریب با انحراف‌ های حلقه‌ای -  و به نوعی، وقتی به درستی جمع بندی شوند، همه این گزینه ها به چیزی که اگر هیچ مانعی وجود نمی داشت ، می رسد: یک نقطه روشن روی دیوار دور.
این یک دیدگاه رادیکال از رفتار کوانتومی است که بسیاری از فیزیکدانان آن را جدی می گیرند. ریچارد مکنزی، فیزیکدان دانشگاه مونترال، گفت: «من آن را کاملا واقعی می‌دانم.
اما چگونه می‌توان تعداد بی‌نهایت مسیر منحنی را به یک خط مستقیم اضافه کرد؟ طرح فاینمن، به طور کلی، این است که هر مسیری را که طی می کنید، کنش  آن را محاسبه می‌کنید (زمان و انرژی لازم برای پیمودن مسیر)، و از آن عددی به نام دامنه بدست آورید که به شما می گوید چقدر احتمال دارد یک ذره آن مسیر را طی کند. سپس تمام دامنه‌ها را جمع می‌کنید تا دامنه کل ذره‌ای که از اینجا به آنجا می‌رود را به دست آورید - این یعنی انتگرالی از همه مسیرها.

در نگاهی ساده ، مسیرهای انحرافی به‌اندازه مسیرهای مستقیم محتمل به نظر می‌رسند، زیرا دامنه برای هر مسیر منفرد همان اندازه است. اگرچه بسیار مهم است که دامنه ها اعداد مختلط هستند. در حالی که اعداد حقیقی  نقاط روی یک خط را مشخص می کنند، اعداد مختلط مانند فلش عمل می کنند. فلش ها در جهت های مختلف برای مسیرهای مختلف اشاره می کنند. و دو فلش که از هم دور هستند جمع صفر دارند.
نتیجه این است که برای ذره ای که در فضا حرکت می کند، دامنه مسیرهای کم و بیش مستقیم همه اساساً در یک جهت قرار می گیرند و یکدیگر را تقویت می کنند. اما دامنه مسیرهای پر پیچ و خم به هر سمتی اشاره می کند، نتیجتا این مسیرها بر خلاف یکدیگر عمل می کنند. فقط مسیر خط مستقیم باقی مانده است، که نشان می دهد چگونه مسیر کلاسیک واحد با حداقل کنش از گزینه های کوانتومی بی پایان ایمرج می شود.
فاینمن نشان داد که انتگرال مسیر او معادل معادله شرودینگر است. مزیت روش فاینمن نسخه شهودی تری برای نحوه برخورد با دنیای کوانتومی است: همه احتمالات را خلاصه کنید.

🆔 @phys_Q

🟣 How Our Reality May Be a Sum of All Possible Realities

انتگرال مسیر، که در سال 1948 توسط ریچارد فاینمن ابداع شد، با جمع کردن دامنه های کوانتومی آشفته با نادید گرفتن بی اهمیت ها ، به نتایجی می رسد که فراتر از هر اختلاف نظری ست ( جای چانه زنی ندارد) . ین چین اونگ، ریاضیدانی که فیزیکدان شده است، گفت: " این [ path integral ] مانند جادوی سیاه black magic است.

قسمت نخست
https://t.me/phys_Q/9424
قسمت دوم
https://t.me/phys_Q/9462

🟣در جهان غرب (جوامع مترقی) ، گره زدن خواست های مردمی ، نظیر حقوق شهروندی ، حقوق بنیادین ،رفاه اجتماعی و برابری به یک شخص ، گروه و یا حزب منفرد ، بلاموضوع و نادرست تلقی می شود .
آزادی ، رفاه ، کرامت انسانی ، برابری و ... در یک پکیج بنام دموکراسی در نظر گرفته می شوند و چیدمان سیستم بر پایه قدرت تکثر گرا ست و حق تعیین سرنوشت مردم بدست خودشان را در نظر می گیرد .

تمرکز قدرت در دست یک حزب و فرد و گروه ، تولید اقتدار گرایی و متعاقب آن فساد می کند . حتی احزاب نیز باید در افزایش محبوبیت و پذیرش ، در زمینه خدمت رسانی و گسترش رفاه و برابری و تامین حقوق شهروندی با یکدیگر رقابت سالم داشته باشند .
رژیم های ایدئولوژیک ، فاقد دموکراسی اند چون که در حکومت دمکراتیک در هر لحظه از تاریخ سیستم این خواست و حقوق مردم است که تعیین کننده است اما در یک رژیم ایدئولوژیک ، جدای از ایدئولوژی ، پارامتر های بسیاری ارجح به خواست و حقوق مردم وجود دارند.

هر انقلابی مترقی نیست ، انقلاب های مترقی ، با دموکراسی آغاز و به پایان می رسند . مردم باید در وهله نخست حقوق خود را بشناسند . اشتغال ، امنیت اقتصادی ، رفاه ، برابری ، خدمات درمانی و آموزشی رایگان ، کرامت انسانی و هر نیازی که در هرم مازلو قرار می گیرد ، حقوق بنیادین مردم است و مردم با توجه به این نیاز ها کارنامه سیستم های دموکراتیک آتی را می سنجند و تصمیم می گیرند.

زمان می گذرد و تاریخ رقم می خورد . در تاریخ هیچ ظلمی پایدار نبوده و نیست و تنها یک اداره دموکراتیک برای کشور که تنها المنت تعیین کننده آن ، در طول کل عمر آن ، مردم و مردم و مردم هستند ، می تواند جایگزین مناسبی باشد .

🔻برای دستیابی به یک حکومت دموکراتیک در گام های نخست:

◄ رسانه و جرائد تحت کنترل حکومت قرار نخواهند گرفت .

◄ پلیس سیاسی و عقیدتی وجود ندارد .

◄ارتش کشور در خدمت امنیت مردم کشور است نه حکومت.

◄ ایدئولوژی وجود ندارد .

◄ سیستم تک حزبی نیست .

◄ قوه قضاییه نیز وفادار به قانون اساسی که برای پاسداری از حق تعیین سرنوشت مردم توسط مردم نوشته شده ، بصورت مستقل عمل می کند . کوچکترین قانون شکنی در رسانه ها منعکس شود و توسط قوه قضاییه مورد رسیدگی قرار گیرد .

◄ روشنفکران و جامعه مدنی و نویسندگان نیز بر همه چیز نظارت دارند و با قلم فرسایی و آزادی بیانی که از حقوق بنیادین جامعه انسانی است ، از کرامت انسانی که همانا آزاد و ارجمند زیستن است ، پاسداری می کنند .

اشکال و فرم های نظام های سیاسی مورد اهمیت نیست . اکنون مهمتر از سقوط رژیم جنایتکار ، آشنایی مردم با حقوق بنیادین شان است . هر جا نیازی وجود دارد متعاقب آن حق نیز ایجاد می شود- اگر نیاز به خوراک دارید حق شماست که از امنیت غذایی برخوردار باشید یا اگر نیاز به دم و بازدم دارید داشتن هوای پاک حق شماست .

چاپلوسی های سیاسی ناشی از جهالت و ناآشنایی گروه های خاص فرودست اجتماع با حقوق خود است که منجر به تولد یک دیکتاتور ، یک رژیم اقتدار گرا و یک توتالیتاریسم می شود . ما مردم هستیم ، برای این جنبش تلفات خونین و هزینه سنگین داده ایم و در برابر خون های ریخته وظیفه داریم که منافع جمعی را بر منفعت شخصی ارجح بدانیم .

از لحاظ منطق سیاسی حقوق بنیادین بشر که تامین کننده نیاز های هرم مازلو هستند به ریش هیچ نظام و حکومت سیاسی بسته نمی شود . نیاز های بنیادین ، حقوق بنیادین را تعریف می کنند و هیچ حکومتی مشروعیت سلب حقوق بنیادین را از مردم ندارد .
🆔 @phys_Q

به هرم مازلو که سلسله مراتب نیازهای انسانها را توصیف می‌کند نگاه کنید!
از نیازهای پایه تا نیازهای عالی، اگر دقیق شوید می‌بینید که کیفیت زندگی و تأمین نیاز یک ایرانی مرتب بدتر شده است.

نیاز ها از خوراک و پوشاک که ابتدایی هستند آغاز و به نیاز های عالی تر مانند آزادی بیان و کرامت و احترام و ... رشد می کنند . زیستن حق ماست ، ما برده سیاست مداران نیستیم و از آنها دستور نمی گیریم . سیاستمداران را ما عزل و نصب می کنیم . ما مردمیم . صاحبان و اربابان حقیقی این سامان هستیم .

دموکراسی دفاع هر شخص از حقوق شخصی و انفرادی خویش نه ، بلکه دفاع و مطالبه گری حقوق اجتماعی خود و دیگران - تا حقوق فرد فرد جامعه است .
#مهسا_امینی

🆔 @phys_Q

‍ 🟣 چه می شود اگر رئالیتی ما  مجموع تمام رئالیتی های ممکن باشد
توسط چارلی وود
قسمت سوم


◄ مجموع همه رایپل ها sum of all ripples

فیزیکدانان به زودی ذرات را به عنوان برانگیختگی excitation  میدان‌های کوانتومی درک کردند - موجوداتی که در هر نقطه ، فضا را با مقادیری پر می‌کنند. هرگاه که یک ذره احتمال جابجایی از مکانی به مکان دیگر در مسیرهای مختلف داشته باشد، یک میدان میتواند در امتداد تمام مسیر ها ، موج بزند.
خوشبختانه،  انتگرال مسیر برای میدان های کوانتومی نیز کار می کند. جرالد دان، فیزیکدان ذرات در دانشگاه کانکتیکات، گفت:  معلوم است که چه باید کرد. به جای  همه مسیرها ، روی تمام تنظیمات میدان های خود را جمع کنید. ترتیبات اولیه و نهایی میدان را شناسایی کنید، سپس تمام سوابق احتمالی  را که آنها را به هم مرتبط می‌کند، در نظر می‌گیرید.

خود فاینمن برای توسعه یک نظریه کوانتومی میدان الکترومغناطیسی در سال 1949 به انتگرال مسیر تکیه کرد. دیگران نیز چگونگی محاسبه اعمال و دامنه‌های  میدان‌های دیگر نیروها و ذرات  را  بررسی کردند. هنگامی که فیزیکدانان مدرن نتیجه یک برخورد در برخورد دهنده بزرگ هادرون در اروپا را پیش بینی می کنند، انتگرال مسیر زیربنای بسیاری از محاسبات آنها است. فروشگاه هدیه در آنجا حتی یک لیوان قهوه می فروشد که معادله ای را نشان می دهد که می تواند برای محاسبه المنت اصلی انتگرال مسیر استفاده شود: کنش آشنای میدان های کوانتومی .

دان گفت: این برای فیزیک کوانتومی کاملاً بنیادین است.
علیرغم پیروزی در فیزیک، انتگرال مسیر، ریاضیدانان را مضطرب می کند. حتی یک ذره ساده که در فضا حرکت می کند مسیرهای بی نهایت زیادی دارد. میدان ها بدتر هستند، با مقادیری که می توانند به  بینهایت روش در بینهایت مکان های مختلف  تغییر کنند. فیزیکدانان تکنیک‌های هوشمندانه‌ای برای مقابله با این بی‌نهایت‌ها دارند، اما ریاضی‌دانان استدلال می‌کنند که انتگرال هرگز برای کار در چنین محیط بی‌نهایتی طراحی نشده است.‌‌
ین چین اونگ، فیزیکدان نظری در دانشگاه یانگژو در چین که پیشینه ای در ریاضیات دارد، گفت: «این مانند جادوی سیاه است. برای ریاضی‌دانان کارکردن با چیزهای غیر واضح راحت نیست  ».
با این حال نتایجی به دست می‌آورند که قابل قبول است. فیزیکدانان حتی موفق شده اند  انتگرال مسیر نیروی قوی را تخمین بزنند، برهمکنش فوق العاده پیچیده ای که ذرات را در هسته اتم کنار هم نگه می دارد. آنها از دو هک اصلی برای این کار استفاده کردند. اول، آنها زمان را به یک عدد موهومی تبدیل کردند، یک ترفند شگفت که دامنه ها را به اعداد واقعی تبدیل می کند. سپس پیوستار فضا-زمان نامتناهی را به عنوان یک شبکه متناهی تقریب زدند. تمرین‌کنندگان این رویکرد نظریه میدان کوانتومی «شبکه» می‌توانند از انتگرال مسیر برای محاسبه ویژگی‌های پروتون‌ها و سایر ذرات که نیروی قوی را احساس می‌کنند، استفاده کنند، و با غلبه بر ریاضیات ناهموار، پاسخ‌های محکمی را که با آزمایش‌ها منطبق است، دریافت کنند.
دان گفت: «برای کسی مثل من در فیزیک ذرات، این شواهدی از  کارآیی ست.»

🆔 @phys_Q

فضای بروکسل غیر قابل وصف است.

🆔 @phys_Q

هم اکنون #بروکسل
در یک همبستگی عقلانی، یکصدا و هم‌قدم فریاد میزنیم که سپاه دشمن همه ماست و باید در لیست سازمان‌های تروریستی قرار بگیرد؛چراکه خوب میدانیم با هر روز ادامە این تبهکاران سرزمین مادری‌مان یک قدم به ورطەی بی‌بازگشت نزدیکتر می‌شود.

🆔 @phys_Q

‍ 🟣 چه می شود اگر رئالیتی ما  مجموع تمام رئالیتی های ممکن باشد
توسط چارلی وود
قسمت چهارم و پایانی


◄ فضا-زمان = مجموع چه چیزی؟  Space-Time = The Sum of What?

با این حال، بزرگترین  راز در فیزیک بنیادی، فراتر از دسترس اکسپرینس قرار دارد. فیزیکدانان مایلند ماهیت کوانتومی نیروی گرانش را درک کنند. در سال 1915، آلبرت اینشتین گرانش را به عنوان نتیجه کورویچر curve موجود در فابریک fabric فضا-زمان spacetime زمان بازنویسی کرد. تئوری وی  نشان داد که اندازه گیری measuring معیار های  طول  و تیک کلاک clock ( زمان و مکان)  از مکانی به مکان دیگر تغییر می کند - به عبارت دیگر فضا-زمان یک میدان شکل پذیر malleable  است. میدان‌های دیگر ماهیت کوانتومی دارند، بنابراین بیشتر فیزیکدان‌ها انتظار دارند که فضا-زمان نیز چنین باشد، و انتگرال مسیر باید این رفتار را نشان دهد.

فلسفه فاینمن روشن است: فیزیکدانان باید تمام اشکال ممکن فضا-زمان را جمع کنند. اما وقتی شکل فضا و زمان را در نظر می گیریم، چه چیزی دقیقا محتمل است؟
فضا-زمان ممکن است به طور قابل ملاحظه ای تقسیم split یا تفکیک  شود، برای مثال، یک مکان از مکان دیگر تفکیک  شود. یا ممکن است توسط تیوب هایی - کرم‌چاله‌ها - که مکان‌ها را به هم کانکت می‌کند ، پانچ  punctured  شود . معادلات اینشتین اجازه چنین اشکال  عجیب و غریبی را می دهد، اما تغییراتی را که منجر به آنها می شود ممنوع می کند.  جر خوردن rips یا ادغام merge می تواند علیت causality را نقض کند و پارادوکس های سفر در زمان را پر رنگ  کند. هیچ کس از احتمال مشارکت  فضا-زمان و گرانش در کنش های بی پرواتر در سطح کوانتومی اطلاعی ندارد ، بنابراین فیزیکدانان نمی دانند که آیا فضا-زمان های پنیر سوئیسی را با "انتگرال مسیر گرانشی"  توصیف کنند یا خیر.

یکی از کمپین ها گمان می‌کند که همه چیز وارد می‌شود. برای مثال، استیون هاوکینگ،  انتگرال مسیری را راه‌اندازی کرد که پارگی ها rips ، کرم‌چاله‌ها، دونات‌ها و سایر تغییرات «توپولوژیکی» خشن بین اشکال فضا را در خود جای می‌دهد. او روی هک اعداد موهومی برای زمان ، جهت  آسان‌تر کردن ریاضیات تکیه کرد. موهومی سازی imaginary زمان به طور تاثیرگذاری آن را به بعد دیگری از فضا تبدیل می کند. ( بی ارتباط با مدل شاتل کاک نیست) درین ورطه بی‌زمانی timeless ، هیچ مفهوم علیتی از یونیورس های استخراج شده از کرمچاله وجود ندارد . هاوکینگ از این مسیر بی زمان timeless «اقلیدسی» استفاده کرد تا استدلال کند که زمان از مهبانگ  آغاز شده است و بلوک‌های سازنده فضا-زمان درون یک سیاه‌چاله را شمارش می‌کند. اخیراً، محققان از رویکرد اقلیدسی استفاده کردند تا استدلال کنند که اطلاعات از سیاهچاله‌های در حال مرگ به بیرون درز می‌کند.

سایمون راس، نظریه‌پرداز گرانش کوانتومی در دانشگاه دورهام، می‌گوید: " به‌نظر می‌رسد این دیدگاه غنی‌تر باشد». انتگرال مسیر گرانشی، که شامل تمام توپولوژی ها تعریف شده است، دارای برخی ویژگی های زیبا ست که ما هنوز به طور کامل آن را درک نکرده ایم.‌‌"

اما چشم انداز غنی تر بهایی دارد. برخی از فیزیکدانان از حذف یک عنصر سنگین رئالیتی ،  مانند زمان بیزارند. لول گفت که انتگرال مسیر اقلیدسی «واقعاً کاملاً غیر فیزیکی است».
کمپین وی تلاش می‌کند تا زمان را در انتگرال مسیر  نگه دارد، و آن را در فضا-زمانی که ما می‌شناسیم و دوست داریم، قرار می‌دهد، جایی که علت ها causes  صراحتا مقدم بر معلول ها هستند. پس از گذراندن سال‌ها برای توسعه راه‌هایی برای تقریب  انتگرال مسیر  قدرتمندتر، لول نکاتی یافته که این رویکرد را کارآ تر می کند . برای مثال، در یک مقاله، او دسته‌ای از شکل‌های استاندارد فضا-زمان را جمع کردند (تقریباً همه به صورت لحافی از مثلث‌های کوچک اند) و چیزی شبیه یونیورس ما به دست آوردند - که معادل فضا-زمان برای نشان دادن حرکت ذرات در لاین های مستقیم هستند.
و دیگران در حال پیشبرد مسیر تایم‌لس هستند که  فضا-زمان و گرانش به همراه تمام تغییرات توپولوژیکی در آن گنجانده شده است. در سال 2019، محققان صراحتا فول full انتگرال را تعریف کردند - نه فقط یک تقریب - برای یونیورس های دوبعدی، بلکه با استفاده از ابزارهای ریاضی که مفهوم فیزیکی آن را گل آلودتر کرد. چنین کاری این تصور را در بین فیزیکدانان و ریاضیدانان  عمیق تر می کند که انتگرال مسیر دارای ارزش تحت کنترل است. اونگ گفت: «شاید هنوز ما هنوز انتگرال‌های مسیر را به خوبی تعریف نکرده‌ایم، اما بطور بنیادی فکر می‌کنم این بیانگر اهمیت زمان است.»‌‌

🆔 @phys_Q

#پیوست

🟣فیزیکدان بریتانیایی پل دیراک، سمت چپ، مکانیک کوانتومی را در سال 1933 به گونه‌ای طراحی کرد که کل هیستوری کلّی یا مسیر یک ذره را به جای تکامل لحظه به لحظه آن در نظر بگیرد. فیزیکدان آمریکایی، ریچارد فاینمن، بصورت دقیق ، این ایده را پذیرفت و  آن را اجرا کرد و انتگرال مسیر را در سال 1948 توسعه داد.
🆔 @phys_Q

🟣 How Our Reality May Be a Sum of All Possible Realities

انتگرال مسیر، که در سال 1948 توسط ریچارد فاینمن ابداع شد، با جمع کردن دامنه های کوانتومی آشفته با نادید گرفتن بی اهمیت ها ، به نتایجی می رسد که فراتر از هر اختلاف نظری ست ( جای چانه زنی ندارد) . ین چین اونگ، ریاضیدانی که فیزیکدان شده است، گفت: " این [ path integral ] مانند black magic است.
انتگرال مسیر بجای در نظر گرفتن تکامل لحظه به لحظه برای پارتیکل ، یک هیستوری کلّی برای آن در نظر میگیرد . اما چگونه می‌توان تعداد بی‌نهایت مسیر منحنی را به یک خط مستقیم اضافه کرد؟ هر مسیری را که طی می کنید، کنش  آن را محاسبه می‌کنید (زمان و انرژی لازم برای پیمودن مسیر)، و از آن عددی به نام دامنه بدست آورید که به شما می گوید چقدر احتمال دارد یک ذره آن مسیر را طی کند. سپس تمام دامنه‌ها را جمع می‌کنید تا دامنه کل ذره‌ای که از اینجا به آنجا می‌رود را به دست آورید - این یعنی انتگرالی از همه مسیرها.
قسمت نخست
https://t.me/phys_Q/9424
قسمت دوم
https://t.me/phys_Q/9462
قسمت سوم
https://t.me/phys_Q/9466
قسمت چهارم
https://t.me/phys_Q/9469
#پیوست
https://t.me/phys_Q/9470

‍ 🟣 "کوپلینگ  کیهانی" - شواهد جدید  سیاهچاله ها را به عنوان منبع انرژی تاریک هدف گرفته اند.
قسمت نخست

با جستجوی داده‌های موجود در طول 9 میلیارد سال، تیمی از محققان به رهبری دانشمندان دانشگاه هاوایی در مانوآ اولین شواهدی از "کاسمولوژیکال کوپلینگ " - پدیده‌ای جدید پیش‌بینی‌شده در نظریه گرانش انیشتین را کشف کردند که تنها زمانی امکان‌پذیر است که سیاه‌چاله‌ها  درون یک یونیورس در حال تکامل قرار گرفته باشند.
اخترفیزیکدانان دانکن فارا و کوین کروکر این مطالعه جاه طلبانه را رهبری کردند و تخصص هاوایی در تکامل کهکشان ها و نظریه گرانش را با تجربیات مشاهده و آنالیز محققان در 9 کشور ترکیب کردند تا اولین بینش را در مورد آنچه ممکن است درون سیاهچاله های واقعی وجود داشته باشد ارائه دهند.

کروکر گفت: «وقتی LIGO در اواخر سال 2015 نخستین ادغام جفت سیاهچاله‌ها را شنید، همه چیز تغییر کرد. این سیگنال با پیش‌بینی‌های روی کاغذ مطابقت بسیار خوبی داشت، اما آیا این پیش‌بینی‌ها را به میلیون‌ها یا میلیاردها سال تعمیم داد؟ آیا  مدل سیاهچاله ای را با یونیورس در حال انبساط  تطبیق می دهد؟ اصلاً مشخص نبود که چگونه باید این کار را انجام دهیم.»

این تیم اخیراً دو مقاله، یکی در The Astrophysical Journal و دیگری در The Astrophysical Journal Letters منتشر کرده است که سیاهچاله های کلانجرم را در قلب کهکشان های باستانی و خفته مطالعه می کند.
محققان کهکشان های بیضوی مانند مسیه را مطالعه کردند‌‌

اولین مقاله نشان داد که این سیاه‌چاله‌ها در طی میلیاردها سال به‌گونه‌ای جرم پیدا می‌کنند که به راحتی نمی‌توان آن را با فرآیندهای استاندارد کهکشان‌ها و سیاه‌چاله‌ها، مانند ادغام یا تجمع گاز توضیح داد.
مقاله دوم نشان می‌دهد که رشد جرم این سیاه‌چاله‌ها با پیش‌بینی‌های سیاه‌چاله‌هایی مطابقت دارد که نه تنها از نظر کیهان‌شناسی جفت می‌شوند، بلکه انرژی خلاء را نیز در بر می‌گیرند - چیزی که از فشردن ماده تا حد امکان بدون نقض معادلات اینشتین، در نتیجه از تکینگی singularity اجتناب می‌کند.
در نبود  تکینگی‌ها، این مقاله نشان می‌دهد که انرژی خلاء ترکیب شده با سیاه‌چاله‌ها که در مرگ اولین ستاره‌های یونیورس تولید می‌شود، با مقدار اندازه‌گیری شده انرژی تاریک در یونیورس ما مطابقت دارد.
فارا farrah ، نویسنده اصلی، گفت: «ما واقعاً دو چیز را در یک مقاله می‌گوییم: شواهدی وجود دارد که راه‌حل‌های رایج سیاهچاله  در مقیاس زمانی طولانی برای شما کار نمی‌کنند، و ما اولین منبع اخترفیزیکی پیشنهادی برای انرژی تاریک را داریم.
این اندازه‌گیری‌های جدید، اگر با شواهد بیشتر پشتیبانی شوند، درک ما از چیستی سیاه‌چاله ها  را بازتعریف خواهند کرد.
◄نه میلیارد سال پیش
در اولین مطالعه، تیم تعیین کرد که چگونه از اندازه گیری های موجود سیاهچاله ها برای جست و جوی کاسمولوژیکال کوپلینگ  استفاده کنند.
فرح گفت: «علاقه من به این پروژه واقعاً از علاقه عمومی به تلاش برای تعیین شواهد رصدی که از مدلی برای سیاهچاله‌ها پشتیبانی می‌کند که بدون توجه به مدت زمانی که به آن‌ها نگاه می‌کنید کار می‌کند، نشات گرفته. به طور کلی انجام این کار بسیار بسیار دشوار است، زیرا سیاه‌چاله‌ها فوق‌العاده کوچک هستند، رصد مستقیم آن‌ها فوق‌العاده دشوار است و فاصله زیادی با آن‌ها وجود دارد.»
🆔 @phys_Q

🟣محققان کهکشان های بیضوی مانند مسیه 59 را مطالعه کردند تا تعیین کنند آیا جرم سیاهچاله های مرکزی آنها در 9 میلیارد سال گذشته تغییر کرده است یا خیر. توزیع همواری نور ، ناشی از میلیاردها ستاره است.
Credit: ESA/Hubble & NASA, P. Cote‌‌

🟣 "کوپلینگ  کیهانی" - شواهد جدید  سیاهچاله ها را به عنوان منبع انرژی تاریک هدف گرفته اند.

قسمت نخست
https://t.me/phys_Q/9475
قسمت دوم
https://t.me/phys_Q/9478
#پیوست
https://t.me/phys_Q/9479

Source:
https://scitechdaily.com/cosmological-coupling-new-evidence-points-to-black-holes-as-source-of-dark-energy/

تصور هنری از یک سیاهچاله کلانجرم . کاسمولوژیکال کوپلینگ به سیاهچاله‌ها اجازه می‌دهد تا بدون مصرف گاز یا ستارگان بزرگ شوند.
Credit : UH Manoa‌‌