گاهی انسان چنان به رنج خود وابسته می‌شود که اگر فرصتی برای رهایی به او بدهند، باز هم آن را پس می‌زند.
چون رنج، بعد از مدتی، دیگر فقط درد نیست؛ بخشی از هویت اوست.
انسان به آنچه او را آزار می‌دهد عادت می‌کند، همان‌طور که به اتاق تاریک عادت می‌کند و پس از مدتی، از روشنایی می‌ترسد.
شاید عجیب باشد، اما آدمی همیشه آزادی را نمی‌خواهد.
گاهی ترجیح می‌دهد در زندانی آشنا بماند تا در جهانی ناشناخته قدم بگذارد.

-فئودور داستایفسکی

یڪم باهم مدارا ڪنید؛ زود عصبانی نشید، زود هر آدمی رو حذف نڪنید، این شهر ڪثافت بوی تنهایی میده. اگه فڪر می ڪنید درست می شه ترڪ نڪنید. این روزا دیگه ڪسی حوصله ی آشنایی نداره، یه سری روزا و یه سری آدما دیگه تڪرار نمی شن.✨
پس قدر همدیگه رو بدونید و مشکلاتتون رو دوتایی حل کنید