و هنگامی که داشتم باورش می‌کردم
خنجرش را در سینه‌ام فرو کرد :)

بعد تو طعنه این ساعت ها ازارم داد ساعتم را وسط شهر به دار آویختم

از وقتی رفتی
کلاویه‌های پیانو هم از جاشون کَنده شدن.
انگار هیچ نتّی بدون تو کامل نیست... برگرد لعنتی.

« هر کسی را صبحِ امیدی است در دل‌هایِ شب »
*تبریزی

تا رنج تحمل نکنی گنج نبینی،
تا شب نرود صبح پدیدار نباشد‌.
*سعدی

خدایی
که
تلاش
هاتو
دیده
برات
شاهکار
میکنه:))

‍‍مولانا چه قشنگ به مرحم تموم دردهاش
و کسی که همیشه توی شرایط سخت کنارش بوده گفته:


«جایِ گله نیست چون تو هستی همه هست»

اونجا که حافظ میگه:

از چرخ به هر گونه همی‌ دار امید
وز گردش روزگار می‌لرز، چو بید

گفتی که پس از سیاه رنگی نبُود
پس موی سیاه من چرا گشت سفید؟

𝘚𝘮𝘪𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘦𝘤𝘢𝘮𝘦 𝘢 𝘩𝘢𝘣𝘪𝘵 𝘯𝘰𝘵 𝘢 𝘧𝘦𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨
لبخند زدن عادت شد نه حس

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست
که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست

کمر کوه کم است از کمر مور این جا
ناامید از در رحمت مشو ای باده پرست
#حافظ

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت

زین آتش نهفته که در سینه من است
خورشید شعله‌ایست که در آسمان گرفت
#حافظ

آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
آورد حرز جان ز خط مشکبار دوست

شکر خدا که از مدد بخت کارساز
بر حسب آرزوست همه کار و بار دوست

#حافظ

گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
گفت در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب

گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب

#حافظ

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد
#حافظ

عکس روی تو چو در آینه جام افتاد
عارف از خنده می در طمع خام افتاد

حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد
این همه نقش در آیینه اوهام افتاد #حافظ

چه مستیست ندانم که رو به ما آورد
که بود ساقی و این باده از کجا آورد

رسیدن گل و نسرین به خیر و خوبی باد
بنفشه شاد و کش آمد سمن صفا آورد #حافظ

سحر بلبل حکایت با صبا کرد
که عشق روی گل با ما چه​ ها کرد

از آن رنگ رخم خون در دل افتاد
و از آن گلشن به خارم مبتلا کرد#حافظ

هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
که آشنا سخن آشنا نگه دارد#حافظ