داستان کوتاه
خونآبه
_مهسا طلوع

وقتی می رفت لب به سخن نگشود. من هم با او قهر بودم مثل همیشه بی دلیل.رفت و تنها تصویری که برایم یادگار گذاشت ،صورت مهوش و گلگونی در خواب بود.آرام گرفته زیر پلاستیکی پر از خونآبه...
من امضا کردم ،هم جواز کفن و دفنش را هم کالبد گشایی را.
با همین دستی که می نویسم.
تنها دخترش بودم.از من نقاشی ساختار شکن ساخت.تا بود من هم بودم ،پشت بوم نقاشی و خالق بودم برای دل عاشقش ،اولین مخاطبم بود و دیگر بعد از او دست از نقاشی هم شستم و هر شب گریستم و دلم لک زد برای لالائیهایش کنار گهواره ی کودکی ام ...
همه را دریا برد.
وقتی می رفت لب به سخن نگشود.می رفت تا خود را خلاص کند یا خلاصش کنند که این معماییست نا تمام مانده ، با پرونده یی پرنده در راهروی دادگاه ها...
نمی دانم چه شد؟ شاید تاج سیگار آتش زده بودم آن روز !..
حفره ای در شقیقه، کتفی شکسته، با یک لنگه کفش به پا کنار ساحلی دور دست موهایش را موج ها غسل می دادند.
قاتل همان مقتول است،دریا همان دریاست و سنگی تنها برای یادی مهیاست.اما من مثل همیشه بی دلیل ،با تنها دلیل زندگیم ، مادرم .. قهر بودم.
حالا هم که اینها را مینویسم با دریا قهرم ، و مادرم میان موج ها مرا صدا میزند .باید بروم.