سپس شب می‌شد
و ما به ستاره‌ها خیره می‌شدیم
تو
دنبال بزرگ‌ترین ستاره می‌گشتی
و من غرق در تو
پیِ چشمانت می‌گشتم

سردمان می‌شد
اما زیبا بود
آن روزهای دیر و دور
آن عاشقانه‌ها که دیگر کهنه شده‌اند.

@phobicool
#تورگوت_اویار

پس از سفر های بسیار و عبور از فراز و فرود امواج این دریای طوفان خیز بر آنم که در کنار تو لنگر افکنم ، بادبان برچینم ،پارو وانهم ،سکان رها کنم به خلوت لنگرگاهت در آیمو در کنارت پهلو بگیرم ، آغوشت را بازیابم ، استواری امن زمین را زیر پای خویش...


@phobicool
#مارگوت_بیکل
شاملو

David Gilmore.

در مصاف با مرگ
چرا عمق آن نگاه
که در دستان مان بود
در لابه لای زندگی گم شد...؟


@phobicool
#Erato_channel
#مورات_هان_مونگان

از در بالا رفتم وُ
پله‌ها را باز کردم.
لباس‌خوابم را خواندم وُ
دکمه‌ی دعایم را بستم.

ملافه‌ام را خاموش کردم وُ
چراغ را رویم کشیدم.
از دیشب که مرا بوسیده
قشنگ قاطی کرده ام.

@phobicool
#بروس_لَنسکی

من قلب و روحم را در کارم گذاشتم و ذهنم را در این فرایند از دست دادم.


@phobicool
#وینسنت_ونگوگ

زخم را یکباره می‌باید زد، تا درد آن اندک اندک از یاد برود و نیکی را خرده ‌خرده می‌باید کرد تا مزه‌ی آن دیرتر از یاد برود

@phobicool
#نیکو_ماکیاولی

باید از درونت بیرون بیاید، مانند گهی گرم و خوب. عالی ریدن باشکوه است. بلند می‌شوی، به پشت نگاه می‌کنی و احساس غرور می‌کنی. در بخارها و بوی گه می‌گویی: خدایا، عجب کاری کردم. من حرف ندارم. بعد سیفون را می‌کشی و فقط آب باقی می‌ماند و اندوه. نوشتن شعرِ خوب هم چنین است، فقط باید انجامش بدهی. مثل ریدن. چیزی برای تجزیه تحلیل و گفتن وجود ندارد، فقط کار یکسره می‌شود. فهمیدی؟

@phobicool
#چارلز_بوکفسکی
ترجمه: #مهیار_مظلومی
انتشارات چارلز بوکفسکی

به دو شيوه می‌توان دروغ گفت: می‌توان حرف‌هايی را از خود ساخت. و هم چنين می‌توان حقيقت را با صدايی آرام، با خونسردی مثل حرفی بين حرف‌های ديگر، حرف‌های كم اهميت بيان كرد

@phobicool
#کریستین_بوبن