بیدار که شدم
صورتم را مسواک زدم
در آینه کمی نگاهت کردم
و به شانه کردن دندانهایم
ادامه دادم
میگفتی میخواهی در آغوشش بمیری!
و من داشتم جان میدادم
در حوض خانه
که ناگهان
صدای زنگ در آمد
با پستچی ای که تو را در پاکت برایم آورده بود
بیدار شو
با هم تو را بخوانیم
یا بیدارم کن
برایت شعر بپوشم و کنار غزلی داغ
قصیده و نثر را
سر روی شانه ی هم
گریه کنیم
میترسم ازین کابوسهایی که
هی می آیند و
چایت را شیرین میکنند
تکانم بده
تکانم بده
سمت جاده هایی که در رودخانه ی آن روز ها شناورند!

@phobicool
#مهسا_طلوع

‏خواهی نخواهی سیگار را برداشتم آتش زدم، چرا سیگار می‌کشم؟! خودم هم نمی‌دانم! دو انگشت دست چپ را که لای آن سیگار است به لب می‌گذارم. دود آن را در هوا فوت می‌کنم. این هم یک جور ناخوشی ست ..!

@phobicool
_زنده بگور
#صادق_هدایت

بعد از آن، روزها گذشت
حالا مثل اسب تروآیی هستم
پر از عشق های مهیب
که هر شب مرا وا می شکنند و یورش می برند و
سحر
به سینه ی تاریک من بازمی گردند..


@phobicool
#یهودا_آمیخای

‌
هنر تا ابد آشوبگر و همیشه انقلابی است،
زیرا هنرمند، به اندازه بزرگی اش،
همیشه به مصاف ناشناخته ها می رود،
و رهاورد این مصاف همیشه یک بدعت و نوآوری، یک نماد جدید، نگاه تازه ای به زندگی و تصویر بیرونی امور درونی است.
اهمیت او برای جامعه در این نیست که افکار و عقاید موجود را به صدا در می آورد، یا احساسات مغشوش توده ها را به زبان فصیحی بیان می کند: این کار وظیفه سیاستمداران، روزنامه نگاران و سخنوران است.

هنرمند چیزی است که آلمانی ها آن را ein Rüttler می نامند، یعنی واژگون کننده نظم مستقر...


@phobicool
_آنارشیسم: سیاست شاعرانه - جستارهایی درباره سیاست
#هربرت_رید