با من به یاد آر: آسمان پاریس را، آن زعفرانیِ پاییزیِ فراخ...
رفتیم از دکه‌ی دختر گلفروش، دل بخریم.
آبی بودند و در آب، می‌شکفتند.
بعد در اتاق‌مان باران بارید.
همسایه‌مان، موسیو لوسونژ، ریزه و نحیف، وارد شد.
ورق بازی کردیم. نی نیِ چشمم را باختم.
گیسویت را به من قرض دادی، باختمش، موسیو از پای‌مان درآورد.
از در بیرون رفت، باران هم به دنبالش.
ما مرده بودیم اما نفس می‌کشیدیم.


@phobicool
_خاطره فرانسه
#پل_سلان

بر بساطی که بساطی نیست
در درون کومه‌ی تاریک من
که ذره‌ای با آن نشاطی نیست
و جدار دنده‌های نی به دیوار اطاقم
دارد از خشکیش می‌ترکد
چون دل یاران که در هجران یاران
قاصد روزان ابری، داروگ! کی می‌رسد باران؟

@phobicool
#نیما_یوشیج ⁩

کسی که نمی‌فهمید چگونه می‌توان همنوع خود را دوست داشت، این را هم نمی‌فهمد که چگونه می‌توان او را کشت.

@phobicool
#آلبر_کامو
_عصیانگر

فریدا تنها کسی است در تاریخ هنر که توان شکافتن سینه و قلب و گفتن حقیقت بیولوژیکی و این را که در آن چه احساس می‌کند را دارد.

@phobicool
#آندره_برتون